I SA/Wa 2900/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] Spółdzielni Spożywców [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odrzucić skargę . UZASADNIENIE [...] Spółdzielnia Spożywców [...] (Skarżąca), pismem z [...] października 2021 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...], którym to Wojewoda po zapoznaniu się ze złożonym przez skarżącą ponagleniem na bezczynność Prezydenta [...] w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] – umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak przymiotu strony przez skarżącą Spółdzielnię w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na wstępie wyjaśnić należy, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zakres kognicji sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 tej ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie Wojewody nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu postanowień poddanych kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody umarzające jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie ponaglenia organu w trybie art. 37 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (§ 1 pkt 1 bezczynność), postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (§ 1 pkt 2 przewlekłość). Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie. Na podstawie art. 37 § 6 w związku z art. 141 § 1 K.p.a. na takie postanowienie nie przysługuje jednakże zażalenie. Postanowienie takie nie kończy postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jest bowiem wydane w postępowaniu "wpadkowym". Nie jest ono również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Postanowienia takie nie podlegają zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia więc do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przedmiotowa skarga podlega zatem odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.