II OZ 1144/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 36/09 wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej z tytułu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca, sygn. akt VII SA/Wa 36/09 w sprawie ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2006 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zarządzeniem Przewodniczącego VII Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2010 r. J. L. został wezwany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł. w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o sporządzenie uzasadniania od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2009 r. w sprawie ze skargi E. L., J. L. i J. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na powyższe zarządzenie J. L. wniósł pismo zatytułowane " wniosek - zażalenie wraz ze skargą" w którym to piśmie podniósł, że " postępowanie i działanie tego organu WSA i samego sędziego jest sprzeczne, przestępcze, ewidentnie sprzeczne z zapisami ustawy z dnia 30.08.02 r. oraz nie jest właściwe, co stanowi naruszenie prawa procesowego, materialnego, prawa równości...". Skarżący nie zgodził się z przedmiotowym zarządzeniem i w całości go zaskarżył. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (dalej p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Zgodnie z art. 234 § 2 P.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od dnia ogłoszenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenia. W myśl § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192) opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem wynosi 100 zł. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył w terminie wniosek o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 marca 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ponieważ jak wynika z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2009 r. nie został on zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszej sprawie, zobowiązany jest tym samym do uiszczenia wskazanej wyżej opłaty w kwocie 100 zł. Stosownie do brzmienia art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie 7 dni od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszonym wniosku. Jeżeli opłata taka nie została uiszczona przewodniczący zarządza jej ściągniecie od strony, która złożyła taki wniosek. Nadmienić także należy, że mimo nie uiszczenia wyżej wymienionej opłaty wnioskodawcy doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem, jako że rygorów z art. 220 p.p.s.a. w tym przypadku nie stosuje się (art. 234 § 2 p.p.s.a.). Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że zarządzenie Przewodniczącego z dnia 17 września 2010 r. wzywające J. L. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej nie naruszało prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 227 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.