II SA/Sz 789/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania za obywatelkę polską postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją [...] maja 2021 r. nr [...] Wojewoda, działając na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2a oraz art. 36 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2020 r., poz. 347) w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020, poz. 256) uznał O. D. za obywatelkę polską. Decyzja ta została doręczona O. D. w dniu 10 czerwca 2021 r. W dniu 3 sierpnia 2022 r. Z. D. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że Z. D. nie był stroną postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że warunkiem skutecznego złożenia skargi do sądu jest wniesienie jej przez uprawniony podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14, dostępne w Internecie). Od wykazania związku między chronionym przez przepis prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi do sądu. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie na jego rzecz uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku, wynikającego z obowiązujących przepisów prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że Skarżący nie posiada indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., nie jest również podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi na podstawie szczególnego przepisu. Przedmiotem skargi Z. D. uczynił decyzję Wojewody o uznaniu [...] za obywatelkę [...]. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Skarżący nie brał udział w postępowaniu prowadzonym przez ww. Organ jak i nie doręczono mu zaskarżonej decyzji, gdyż nie miał statusu strony. W myśl art. 32 ust.1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (Dz.U. z 2020 r., poz. 347) uznanie cudzoziemca za obywatela polskiego następuje na jego wniosek, a w przypadku małoletniego cudzoziemca - na wniosek jego przedstawicieli ustawowych. Postępowanie w sprawie zakończonej kwestionowaną decyzją prowadzone było na wniosek O. D. i toczyło się wyłącznie z jej udziałem. Wydana decyzja rozstrzygała jedynie o uprawnieniu ww. cudzoziemki do uznania jej za obywatelkę polską i tylko jej - jako stronie- została doręczona. W związku z powyższym uznać należy, że Skarżący nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, a co najwyżej interes faktyczny, co oznacza, że wniesiona przez niego skarga jest niedopuszczalna. Z powyższych względów, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę jako wniesioną przez nieuprawiony podmiot.