III SA/Po 904/12

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2013 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata J. K. o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 rok postanawia odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej adwokatowi J.K. UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 lipca 2012 roku R.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2010 rok. Postanowieniem z dnia 15 października 2012 roku referendarz sądowy ustanowił dla skarżącego adwokata, którego w osobie K. N. wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka w Poznaniu. Na wniosek R. N., pismem z dnia 7 maja 2013 roku Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Poznaniu, wyznaczył dla skarżącego kolejnego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J.K. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu cofnął przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, ze względu na rezygnację skarżącego z przyznanego prawa pomocy. Pismem z dnia 21 czerwca 2013 roku adwokat J.K. złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które to koszty nie zostały opłacone nawet w części. Zgodnie z art. 250 ustawy 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków, czyli w okolicznościach niniejszej sprawy zgodnie z regułami przewidzianymi w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną stronie, dla której pełnomocnik z urzędu został ustanowiony (postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2005 r., sygn. akt OZ 720/04; postanowienie NSA z dnia 15 kwietnia 2010 roku, sygn. akt II OZ 321/10). Co więcej udzielona pomoc prawna przez pełnomocnika powinna zmierzać bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której udzielana jest pomoc (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/05; postanowienie NSA z dnia 17 września 2012 roku, sygn. akt II FZ 727/12). Okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają przyznania J.K. kosztów zastępstwa procesowego, gdyż nie podjął on żadnych czynności w sprawie. W efekcie nie doszło do zrealizowania warunku przyczynienia się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy. Nie wystąpiła zatem czynność, która zmierzałaby bezpośrednio do poprawy lub ochrony sytuacji prawnej osoby, której pomoc jest udzielana – art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009 r., nr 146, poz. 1188 ze zm.) w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Jednocześnie cofnięcie przyznanego prawa pomocy w zakresie ustanowionego pełnomocnika z urzędu zamknęło na przyszłość możliwość podjęcia przez J. K. na rzecz skarżącego jakichkolwiek czynności procesowych, które uprawniałyby tego pełnomocnika do otrzymania kosztów udzielonej pomocy prawnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.