I SAB/Wa 147/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi T. U. na bezczynność Starosty O. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną postanawia umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Dnia 14 lipca 2008 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga T. U. na bezczynność Starosty O. w sprawie rozpatrzenia wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że pomimo wydania: przez Wojewodę [...] w dniu [...] kwietnia 2007 r. decyzji stwierdzającej nabycie w trybie art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.) z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], zajętej pod drogę gminną, na rzecz gminy J. oraz przez Starostę O. w dniu [...] kwietnia 2008 r. postanowienia o podjęciu zawieszonego orzeczeniem z dnia [...] października 2003 r. postępowania w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania, do dnia dzisiejszego nie została wydana w przedmiotowej sprawie żadna decyzja administracyjna rozstrzygająca zasadność zgłoszonego wniosku odszkodowawczego. Skarżący podkreślił, że stan taki istnieje pomimo postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. uznającego zasadność zażalenia na niezałatwienie przez organ I instancji przedmiotowej sprawy w terminie i nakazującego organowi rozpatrzenie złożonego przez skarżącego i jego żonę wniosku do dnia 30 czerwca 2008 r. W tej sytuacji skarżący wniósł o zobowiązanie przez Sąd organu I instancji do niezwłocznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. W odpowiedzi na skargę Starosta O. wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że z uwagi na dużą ilość wydanych w bieżącym roku decyzji odszkodowawczych, wypłacanych przez Skarb Państwa, w stosunku do dotacji przyznanej w 2008 r. na ten cel przez Wojewodę [...], Starosta nie mógł rozpatrzeć m.in. przedmiotowego wniosku, z powodu braku funduszy na zlecenie biegłemu rzeczoznawcy wyceny przedmiotowego gruntu w formie operatu szacunkowego, a także konieczności przeprowadzenia wymaganej prawem procedury w celu wyłonienia rzeczoznawcy majątkowego. Na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. pełnomocnik Starosty w całości podtrzymała zajęte stanowisko i oświadczyła, że dnia [...] listopada 2008 r. organ I instancji wydał decyzję ustalająca odszkodowanie za przedmiotowy grunt i znajdujące się na nim nasadzenia. Na potwierdzenie tego faktu pełnomocnik złożyła do akt sprawy potwierdzoną za zgodność kserokopię decyzji Starosty O. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...] zajętą pod drogę publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że bezczynność organu administracji ma miejsce wówczas, gdy w terminie wynikającym z przepisów prawa (art. 35 i art. 36 kpa) organ nie podejmuje żadnej czynności w danej sprawie lub wprawdzie te czynności podejmuje, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie kończy postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu wymaganego przepisami prawa. W niniejszej sprawie skarżący zarzucił organowi bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania za grunt zajęty pod drogę publiczną. Obecnie zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny. Jak wynika ze złożonych do akt sprawy dokumentów Starosta O. dnia [...] listopada 2008 r. wydał decyzję ustalająca odszkodowanie za przedmiotowy grunt w wysokości [...] zł oraz przyznał za znajdujące się na tym gruncie nasadzenia roślinne w postaci 10 drzew odszkodowanie w wysokości [...] zł. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że w sprawach dotyczących rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej Sąd orzeka biorąc za podstawę stan rzeczy (prawny i faktyczny) istniejący w chwili zamknięcia rozprawy poprzedzającej wydanie orzeczenia, a nie w chwili złożenia skargi (np. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r. sygn. akt I SAB/Gd 29/96, niepubl., wyrok NSA z dnia 16 września 1998 r. sygn. akt IV SAB 37/97, niepubl.). Celem skargi na bezczynność nie jest bowiem samo stwierdzenie, czy organ administracji pozostawał w bezczynności, lecz spowodowanie ustania stanu bezczynności. Podkreśla to art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zgodnie z którym w wyroku Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy może tylko zobowiązać organ administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W związku z powyższym należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie ze skargi na bezczynność stało się bezprzedmiotowe na skutek wydania decyzji administracyjnej przez organ I instancji przed rozpatrzeniem przez Sąd złożonej skargi. Z tych względów Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.