IV SA/Wa 2022/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącej M. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymagania formalne pisma w postępowaniu przed sądem administracyjnym określa art. 46 cytowanej powyżej ustawy, który w § 1 pkt 4 zawiera obowiązek podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie natomiast do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 12 października 2010 r. M. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania. W związku z tym, iż skarga ta nie zawierała podpisu skarżącej, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 listopada 2010 r. Sąd wezwał M. K. do usunięcia braku formalnego skargi przez podpisanie skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca omawiane wyżej wezwanie została doręczona skarżącej w dniu 17 listopada 2010 r. Termin do wykonania wezwania Sądu upłynął zatem w dniu 24 listopada 2010 r. Stwierdzić należy, że skarżąca pomimo prawidłowo doręczonego wezwania Sądu, nie uzupełniła braku formalnego skargi. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy.