I OZ 865/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 18 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 60/08 cofające przyznane P. J. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 lipca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie cofnął przyznane P. J. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w okresie od [...] października 2008 r. do [...] maja 2009 r. P. J. z wniósł do Sądu ogółem 408 skarg i wniosków. Konieczność ponoszenia nakładów związanych z prowadzeniem tak dużej ilości postępowań poddaje w wątpliwość oświadczenie skarżącego o jego aktualnym stanie majątkowym, co stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach oddalających zażalenia skarżącego. Ponadto zdaniem Sądu skarżący modyfikuje swoje oświadczenia majątkowe w zależności od konkretnej sprawy, tak jak np. w niniejszej sprawie oświadczył, iż jego faktyczne wydatki są wyższe niż ustalił organ, bowiem płaci on na rzecz dziecka alimenty w kwocie wyższej niż zasądzone. W związku z powyższym Sąd stwierdził, iż oświadczenia P. J. zawarte w formularzu PPF nie są wiarygodne i służą wprowadzeniu Sądu w błąd, co do rzeczywistej sytuacji majątkowej. Na marginesie Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w niniejszej sprawie skarżący opłacił profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, który sporządził w jego imieniu skargę kasacyjną, co dodatkowo poddaje w wątpliwość prawdziwość oświadczeń skarżącego. Na powyższe postanowienie P. J. w ustawowym terminie wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego zażalenie. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił, iż nie zawiera ono żadnych konkretnych wyliczeń i opiera się na nieuzasadnionych wątpliwościach. Skarżący stwierdził ponadto, iż Sąd - jeżeli powziął pewne wątpliwości, co do rzetelności jego oświadczenia majątkowego - winien był wezwać skarżącego do ich wyjaśnienia, czego nie uczynił. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i wobec tego podlega oddaleniu. Prawo pomocy, zgodnie z treścią art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W zakresie częściowym prawo pomocy przyznawane jest osobie fizycznej, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli składany jest przez osobę fizyczną, również dokładne dane o stanie rodzinnym (art. 252 § 1 p.p.s.a.). Z treści przytoczonych powyżej przepisów jasno wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Jeżeli fakty, które podaje we wniosku, nie znajdują pokrycia w aktach sprawy lub pozostają w sprzeczności z zawartymi tam informacjami o stanie majątkowym strony, istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 592). Zgodnie natomiast z art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, iż przyznanie prawa pomocy P. J. jest niezasadne z kilku powodów. Po pierwsze należy podzielić spostrzeżenia Sądu I instancji, iż skarżący składa w różnych sprawach oświadczenia majątkowe innej treści. Okoliczność ta jest znana z urzędu również Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Z tego powodu wiarygodność oświadczeń majątkowych skarżącego budzi wątpliwości, a to na wnioskodawcy zgodnie procedurą postępowania sądowoadministracyjnego spoczywa obowiązek przedstawienia pełnej sytuacji majątkowej i wykazania na tyle trudnej sytuacji, że konieczne jest przyznanie prawa pomocy w całości lub w części. Po drugie nie bez znaczenia dla oceny sytuacji majątkowej P. J. jest także fakt, iż opłacił on profesjonalnego pełnomocnika, który sporządził w jego imieniu skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jako ostatnią okoliczność należy podać, iż postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1121/08 oddalającym skargę kasacyjną P. J. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie narusza prawa, a zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. jako niezasadne podlega oddaleniu.