II OZ 502/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 22 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 659/21 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 8 czerwca 2021 r. nr SO-VII.621.1.24..2020.2 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W wywiedzionej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 8 czerwca 2021 r. nr SO-VII.621.1.24.2020.2 w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego skarżący S. W. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. Zarządzeniem starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2021 r. powyższy wniosek S. W. o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału IV z dnia 18 stycznia 2022 r., doręczonym skarżącemu 11 marca 2022 r., wezwano S. W. do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł. W wyniku jego nieuiszczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 659/21, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę S. W. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego. S. W. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Domagając się uchylenia tego postanowienia skarżący opisał swoją aktualną sytuację rodzinną i zdrowotną wskazując, że nie stać go na opłacenie kosztów postępowania, gdyż zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS żalący się jest całkowicie niezdolny do pracy i samodzielnej egzystencji do dnia 31 stycznia 2024 r. oraz ponownie wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zarządzaniem starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2022 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w zakreślonym do tego terminie ww. wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi (art. 230 § 2 p.p.s.a.), pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, stosownie do treści art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega natomiast odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2022 r. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Odpis przedmiotowego zarządzenia został skutecznie doręczony stronie 11 marca 2022 r. W ustawowym 7-dniowym terminie skarżący nie skorzystał z możliwości zaskarżenia zarządzenia i wobec upływu terminu do wniesienia zażalenia zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu stało się prawomocne. Ponadto bezsporne jest, że w wyznaczonym terminie nie uiszczono wymaganej zarządzeniem kwoty wpisu sądowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że brak fiskalny skargi nie został usunięty. Tym samym zaistniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Na gruncie niniejszej sprawy do rozstrzygnięcia pozostaje także kwestia wymagalności wpisu od skargi w sytuacji ponawiania przez stronę wniosków o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, co ma miejsce w omawianej sprawie. W tym zakresie przypomnieć wypada, że w orzecznictwie wskazuje się, że schemat procesowego działania, w sytuacji wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych jawi się stosunkowo prosto: - wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych; - doprowadzenie do prawomocnego załatwienia wniosku w sposób formalny lub merytoryczny, zależnie od postawy strony (w przedmiotowej sprawie zarządzeniem starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2021 r. wniosek S. W. o przyznanie prawa pomocy zawarty w skardze do WSA w Poznaniu pozostawiono bez rozpoznania, z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącego w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku); - wezwanie o wpis; - nieuiszczenie wpisu, co powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. jako nieopłaconej w terminie. Powyższe miało miejsce w omawianej sprawie - postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 659/21. Fakt złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, (pomimo prawomocności zarządzenia referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 7 grudnia 2021r.), który został zawarty w zażaleniu na zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2022r., nie może mieć wpływu na zapadłe rozstrzygnięcie, bowiem strona była już raz wzywana o uiszczenie wpisu stałego od skargi, czego nie uczyniła, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Na marginesie należy również zaznaczyć, iż przedmiotowy kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy zawarty w zażaleniu także został pozostawiony bez rozpoznania zarządzaniem starszego referendarza sądowego WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2022 r., z uwagi na nieuzupełnienie przez wnioskodawcę braków formalnych wniosku w zakreślonym do tego terminie. Sąd wskazuje także, że zarządzenie wydane na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego jest zarządzeniem przewodniczącej w przedmiocie kosztów sądowych, na które przysługuje zażalenie w oparciu o art. 227 § 1 tej ustawy. Wobec niezaskarżenia zarządzenia z dnia 18 stycznia 2022 r. w trybie określonym w ww. artykule jest ono prawomocne i wiążące. Nadto, przedmiotowe zarządzenie z dnia 18 stycznia 2022 r. zawierało jasne pouczenie o terminie uiszczenia i skutkach nieuiszczenia wymienionej kwoty 100 zł. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.