II SAB/Wa 304/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi G. C. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 8 czerwca 2010 r. w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia 1. zwolnić G. C.od kosztów sądowych, 2. ustanowić dla G. C. radcę prawnego. UZASADNIENIE G. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz kserokopii decyzji o wysokości emerytury ustalono, co następuje. Skarżący jest osobą w podeszłym wieku. Aktualnie strona przebywa w Domu Pomocy Społecznej. Wnioskodawca utrzymuje się jedynie z emerytury rolniczej w wysokości 353,44 zł netto miesięcznie, z której opłacany jest pobyt w placówce oraz zakup leków. Wnioskodawca nie posiada żadnego majątku. Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na podstawie przedstawionych przez stronę informacji stwierdzić należy, że wnioskodawca wykazał, iż spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Strona uzyskuje jedynie niewielką emeryturę w wysokości 353,44 zł netto miesięcznie, którą przeznacza na opłacenie pobytu w Domu Pomocy Społecznej i zakup leków. Sytuacja finansowa wnioskodawcy jest niezwykle trudna i strona z pewnością nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w niniejszej sprawie. W związku z tym, że w sprawie niniejszej skarżący obowiązany jest do uiszczania kosztów sądowych w toku całego postępowania, a przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, wnioskodawcy należało przyznać prawo pomocy w żądanym zakresie. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w pkt. 1 i 2 postanowienia.