I OZ 911/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. B. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 379/10 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku L.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi L. B. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji użytków gruntowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji użytków gruntowych. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od tejże skargi, wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z tym Sąd wezwał go do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, który to formularz stanowił załącznik do wezwania. Skarżący nie wykonał jednak wezwania Sądu, w związku z czym, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z dnia 27 października 2010 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący złożył sprzeciw od tego zarządzenia, wobec czego zastosowanie miał art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 379/10, Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w oparciu o art. 257 wskazanej wyżej ustawy pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd stwierdził, że skarżący pomimo doręczenia wezwania zawierającego stosowny druk oraz pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach jego niewykonania, nie zastosował się do wezwania Sądu. Na to zarządzenie zażalenie złożył L. B., w którym wyraził swoje niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia oraz powołał się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2010 r., w którym tenże Sąd uchylił postanowienie sądu pierwszej instancji i przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wskazać w tym miejscu należy, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma charakter sformalizowany i wymagane jest jego złożenie na urzędowym formularzu, a wypełnienie takiego formularza powinno być jasne i wyczerpujące, bowiem Sąd nie jest uprawniony do interpretowania intencji wnioskodawcy. Zgodnie bowiem z art. 245 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, zaś prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W związku z tym, w zależności od zakresu wnioskowanego prawa pomocy, zróżnicowane są kryteria, które strona powinna spełnić, aby prawo to otrzymać. W niniejszej sprawie skarżący był wzywany do wypełnienia formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF), w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia tegoż wniosku bez rozpoznania. Jednak skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niezastosowania się do tego wezwania, nie odesłał wypełnionego formularza w zakreślonym przez Sąd terminie. W związku z tym uznać należy, że zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie dnia 17 listopada 2010 r. o pozostawieniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie narusza obowiązującego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że okoliczność, iż w innej sprawie toczącej się z udziałem skarżącego zostało mu przyznane prawo pomocy, nie oznacza, że w każdej kolejnej sprawie prawo to również będzie przyznane. Każdy bowiem wniosek w tej kwestii rozpoznawany jest przez Sąd indywidualnie, z uwzględnieniem okoliczności danej, konkretnej sprawy. Jak natomiast wynika z rozpoznawanego niniejszym postanowieniem zażalenia, powołane przez skarżącego orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyznające mu prawo pomocy dotyczy sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie pod sygnaturą II SA/Lu 268/10, zaś niniejsza sprawa objęta jest sygnaturą III SA/Lu 379/10. Tym samym fakt przyznania skarżącemu prawa pomocy w innej sprawie, nie miał znaczenia przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zauważyć, że w myśl art. 260 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego Sąd pierwszej instancji wydaje postanowienie na które służy zażalenie, a nie zarządzenie w tym przedmiocie, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na wynik niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.