I SA/Bd 898/17

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE W dniu [...] listopada 2017r. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożony na urzędowym formularzu PPF wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, którego miesięczny dochód wynosi ok. [...] zł miesięcznie. Jako majątek strona wskazała mieszkanie o pow. [...] m˛. Skarżący oświadczył, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności oraz przedmiotów wartościowych o wartości powyżej [...] zł. W rubryce zobowiązania i stałe wydatki skarżący wskazał: mieszkanie czynsz [...] funtów; wyżywienie [...] funtów; dojazd do pracy [...] funtów; leki [...] funtów; telefon [...] funtów; koszt podróży do [...] [...] funtów co 2-3 miesiące. Ponadto koszty ponoszone w [...] wynoszą: czynsz [...] zł; prąd 150-200 zł; dojazd do pracy [...] zł; media [...] zł; leki [...] zł. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1369) – dalej zwana "p.p.s.a." - prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim, jakiego przyznania domaga się skarżący, może zostać przyznane, w razie wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przyznania prawa pomocy konieczne jest niewątpliwe udowodnienie, że poniesienie kosztów postępowania przekracza możliwości majątkowe strony. Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną. Oboje małżonkowie pracują. Żona skarżącego z tytułu umowy o pracę uzyskuje miesięczne wynagrodzenie w kwocie ok. [...] zł. Skarżący obecnie pracuje w [...] i otrzymuje wynagrodzenie w kwocie [...]funtów netto, czyli ok. [...] zł miesięcznie – kursy walut N. Bank [...] Tabela nr [...] z dnia [...] grudnia 2017r. kurs 1 funt = [...] zł Zatem do dyspozycji małżonków comiesięcznie pozostaje kwota ok. [...] zł. Uwzględniając podane przez skarżącego comiesięczne wydatki tj. czynsz w [...] [...] funtów; wyżywienie [...] funtów; dojazd do pracy [...] funtów; leki [...] funtów; telefon [...] funtów; koszt podróży do [...] [...] funtów/miesiąc; opłata za mieszkanie w [...] [...] zł; prąd [...] zł; dojazd do pracy żony [...] zł; media [...] zł; leki [...] zł do dyspozycji skarżącego oraz jego żony pozostaje kwota ok. [...] zł. Łączne opłaty i utrzymanie skarżącego w Londynie wynoszą [...] funtów, natomiast żony skarżącego w [...] [...] zł. Tym samym skarżący ma możliwość opłacić jednorazowo wpis od skargi w kwocie [...]zł. Przyjęcie przez stronę skarżącą innego priorytetu w wydatkach nie może stanowić podstawy do uznania, że Skarb Państwa winien kredytować wydatki związane z prowadzeniem przez stronę skarżącą procesów sądowych. Koszty sądowe mają charakter należności publicznoprawnych, zatem winny być uiszczane w pierwszej kolejności, nie zaś dopiero wówczas, gdy pozostaną wolne po rozdysponowaniu środki. Opłaty sądowe stanowią rodzaj daniny publicznoprawnej i w związku z tym inne wydatki wnioskodawcy nie mogą być w stosunku tych opłat traktowane priorytetowo (por. postanowienie NSA z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 23/06). Końcowo zaakcentować również należy, że instytucja prawa pomocy nie bez przyczyny określana jest często mianem "prawa ubogich", prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych obiektywnie możliwości uzyskania środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego z jakichkolwiek źródeł. Skarżący do takich osób nie należy Z tych powodów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.