II FSK 583/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Babiarz (sprawozdawca), Sędziowie NSA Grzegorz Borkowski, WSA del. Hanna Kamińska, Protokolant Joanna Drapczyńska, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej B. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gd 423/07 w sprawie ze skargi B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania sentencji postanowienia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od B. C. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Gd 423/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 lutego 2007 r. w przedmiocie odmowy sprostowania sentencji postanowienia. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie odmowy sprostowania sentencji postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2004 r. o zmianie treści upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2004 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zmienił treść upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych prowadzonych u skarżącego, poprzez przedłużenie terminu ważności upoważnienia do dnia 31 października 2004 r. z uwagi na długoterminową zwłokę w dostarczeniu oświadczeń o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 roku. Na niniejsze postanowienie nie przysługiwało zażalenie. Skarżący złożył wniosek o sprostowanie sentencji przedmiotowego postanowienia, ponieważ uznał, że podana przyczyna przedłużenia terminu ważności upoważnienia jest niezgodna ze stanem faktycznym. W treści wniosku podniósł zarzuty w przedmiocie prowadzonego postępowania kontrolnego. Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2005 r. organ pierwszej instancji odmówił sprostowania sentencji postanowienia z dnia 26 sierpnia 2004 r. z uwagi na fakt, że nie zawierało ono błędów rachunkowych ani innych oczywistych omyłek. Podatnik wniósł zażalenie na niniejsze postanowienie, w którym podniósł te same zarzuty co we wniosku o sprostowanie. Zaskarżonym postanowieniem organ odwoławczy, przywołując treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a. i art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - zwanej dalej ord. pod. wskazał, że tryb sprostowania służy wyłącznie eliminowaniu oczywistych i nieistotnych wadliwości, a nie ustaleń stanu faktycznego, obowiązującego prawa czy też kwalifikacji prawnej i taką oceną prawną wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 15 września 2006 r., I SA/Gd 549/05 jest związany. Jego zdaniem, z treści pism strony (zażalenia złożonego w dniu 18 lutego 2005 r. i jego uzupełnienia z dnia 8 kwietnia 2005 r. i 23 kwietnia 2005 r.) wynika, że skarżący w istocie kwestionował okoliczności faktyczne, które nie mogą być sprostowane w trybie art. 215 § 1 ord. pod. W skardze na powyższy akt strona zarzuciła naruszenie art. 171 p.p.s.a., poprzez wydanie postanowienia w sprawie, w której zapadł już prawomocny wyrok (sygn. akt I SA/Gd 549/05), art. 139 § 3 ord. pod., poprzez nie rozpatrzenie zażalenia strony w terminie 2 miesięcy, art. 140 § 1 ord. pod. polegające na nie zawiadomieniu strony o nie dotrzymaniu w/w terminu, nie podaniu przyczyn nie załatwienia sprawy oraz nie wskazaniu nowego terminu do jej rozpatrzenia, art. 284b § 3 ord. pod., poprzez przyjęcie przez organy, że skoro termin czynności kontrolnych został przedłużony (co kwestionuje skarżący), to dokumenty zgromadzone w toku tych czynności stanowią dowód w postępowaniu, art. 120 ord. pod. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 KPA poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 25 stycznia 2005 r. sankcjonującego praktykę składania nieprawdziwych oświadczeń co do stanu faktycznego, art. 121 § 1 ord. pod., poprzez naruszenie przez inspektora skarbowego zasad etyki zawodowej oraz art. 122 ord. pod., poprzez nie dokonanie zgodnych ze stanem rzeczywistym ustaleń faktycznych. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2004 r. w całości oraz o stwierdzenie nieważności czynności prowadzonych przez organ po dniu 31 sierpnia 2004 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd pierwszej instancji - oddalając skargę - powołał się na art. 153 p.p.s.a. i stwierdził, że wyrokiem z dnia 15 września 2006 r., sygn. akt I SA/Gd 549/05 Sąd uchylił postanowienie organu odwoławczego z dnia 28 kwietnia 2005 r. uznając, iż organ winien był rozpatrzyć zażalenie merytorycznie i rozstrzygnąć, czy kwestionowane przez stronę okoliczności faktyczne stanowiące podstawę do przedłużenia czynności kontrolnych mogą być sprostowane jako oczywista omyłka pisarska. Powołując się na art. 215 § 1 i art. 219 ord. pod. uznał, że trafnie organ odwoławczy ocenił, że skarżący w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 25 stycznia 2005 r. w przedmiocie odmowy sprostowania sentencji postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 sierpnia 2004 r., złożonym w dniu 18 lutego 2005 r. kwestionował nie tyle "oczywistą omyłkę" i "błąd rachunkowy" w rozumieniu art. 215 § 1 ord. pod., ale ustalenia faktyczne leżące u podstaw przedłużenia upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Jego podstawę stanowiło cyt: " (...) złożenie przez Urząd Kontroli Skarbowej w G. nieprawdziwego oświadczenia co do stanu faktycznego, stanowiącego uzasadnienie prawne zaskarżonego postanowienia (...)". Powyższy zarzut skarżący powtórzył w kolejnych pismach stanowiących uzupełnienie zażalenia tj. z dnia 8 kwietnia 2005 roku i 23 kwietnia 2005 r. Sąd uznał, że wskazana przez stronę okoliczność nie może być podstawą sprostowania rozstrzygnięcia, albowiem nie stanowi ona "oczywistej omyłki" czy "błędu rachunkowego" (tylko ustalenie faktyczne organu kontrolującego), a tylko te mogą być podstawą rektyfikacji aktu prawnego w trybie art. 215 § 1 ord. pod. Sąd powołując się na 134 § 1 p.p.s.a. stwierdził, że nie jest uprawniony do badania zasadności zarzutów skargi dotyczących ustaleń faktycznych stanowiących podstawę przedłużenia terminu ważności upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych, albowiem zarzuty te dotyczą kwestii pozostających poza zakresem (granicami) niniejszego postępowania. W tym aspekcie bezprzedmiotowy jest także zarzut naruszenia art. 284b § 3 ord. pod., skoro dotyczy on legalności czynności kontrolnych, przeprowadzonych, zdaniem skarżącego, bez upoważnienia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 171 p.p.s.a. WSA wskazał, że uprawomocnienie się wyroku uchylającego rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie stanowi przeszkody do wydania przez ten organ aktu nowego, w miejsce uchylonego, który utracił byt prawny. Przeciwnie, stanowi przesłankę wydania nowego rozstrzygnięcia, albowiem zgodnie z art. 170 p.p.s.a. - tylko orzeczenia prawomocne wiążą strony postępowania i inne organy. Sprawa wraca w tym momencie do etapu postępowania zażaleniowego i jest na nowo rozpatrywana przez organ drugiej instancji, który stosownie do art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu. Za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 139 § 3 ord. pod., poprzez nie rozpatrzenie zażalenia strony w terminie 2 miesięcy i art. 140 § 1 ord. pod., polegające na nie zawiadomieniu strony o nie dotrzymaniu terminu, nie podaniu przyczyn nie załatwienia sprawy oraz nie wskazaniu nowego terminu do jej rozpatrzenia, skoro, jak wskazał organ odwoławczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił do Izby Skarbowej akta wraz z kopią prawomocnego wyroku w dniu 7 grudnia 2006 r. (k. 278 akt adm.), to zaskarżone postanowienie zostało wydane w terminie 2 miesięcy. Sąd ocenił, że skarżący, poza ogólnikowym przywołaniem, nie uzasadnił dokładnie, na czym jego zdaniem polegać ma naruszenie art. 120 ord. pod. w zw. z art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 KPA. Domniemywać można, że upatruje on go w samym fakcie utrzymania w mocy postanowienia organu pierwszej instancji z dnia 25 stycznia 2005 r. sankcjonującego, w ocenie skarżącego, praktykę "(...)składania nieprawdziwych oświadczeń co do stanu faktycznego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej". Sąd nie jest jednak uprawniony w niniejszym postępowaniu do badania zasadności podstawy przedłużenia terminu ważności upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Nie jest też obowiązany do dokonywania wykładni skargi, w sytuacji, gdy jej zarzuty nie zostały jednoznacznie sprecyzowane. Skarżący nie wskazał także na czym, jego zdaniem, polegać miało naruszenie art. 121 § 1 ord. pod. (naruszenie przez inspektora skarbowego zasad etyki zawodowej) oraz art. 122 ord. pod. Ze wskazanych wyżej względów zarzuty powyższe uchylają się spod kontroli Sądu, w ocenie którego organy podatkowe działały praworządnie, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 120, 121 i 122 ord. pod. Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną podatnika, który wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, ewentualnie o rozpoznanie skargi i uchylenie wyroku w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z właściwymi przepisami, zarzucił: 1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie jest art. 145 § 1 p.p.s.a. gdyż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 oraz art. 284 b § 2 i art. 284 b § 3 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ord. pod. oraz w zw. z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) - zwanej dalej uks. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 284 b § 2 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 ord. pod. polegało na zaakceptowaniu stanowiska organu pierwszej instancji, tj. podanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nieprawdziwej przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli, mimo że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy o sygn. akt I SA/Gd 423/07 wynika, że podana przez organ pierwszej instancji przyczyna jest niezgodna ze stanem faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył również art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż powyższy argument nie został wzięty przez Sąd pod uwagę, pomimo że nie był on związany zarzutami skargi. Sąd naruszył jednocześnie przepisy postępowania, w sposób który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na pominięciu normy prawnej wynikającej z tego przepisu oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. Przepisami, który powinny mieć w tej sprawie zastosowanie, są art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz właśnie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd nie wyjaśnił powodów, dla których w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów strony, że Dyrektor Izby Skarbowej mając obowiązek rozpatrzenia zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji (Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej) art. 284 b § 2 oraz art. 120 ord. pod. nie dokonał oceny w tym zakresie, gdyż nie rozpatrzył czy podana przez organ pierwszej instancji przyczyna przedłużenia terminu zakończenia kontroli jest zgodna ze stanem faktycznym. Nie wyjaśnił również powodów, dla których w ogóle nie ustosunkował się do zarzutu, że Dyrektor Izby Skarbowej mając obowiązek rozpatrzenia zarzutu naruszenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej art. 284b § 2 oraz art. 120 ord. pod. nie dokonał oceny jakie skutki wywołuje naruszenie przez organ pierwszej instancji powołanych norm prawnych w kontekście normy prawnej zawartej w art. 284 b § 3 ord. pod.; 2) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na pominięciu normy prawnej wynikającej z tego przepisu oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. Przepisami, które powinny mieć w tej sprawie zastosowanie, są art. 145 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. WSA, w ślad za organami podatkowymi, oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnie ustalonym stanie faktycznym sprawy, przez co nie dokonał kontroli - w aspekcie zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy - ustaleń dokonanych przez organy podatkowe i polegających na przyjęciu, że pełnomocnik skarżącego pozostawała w długotrwałej zwłoce w dostarczeniu oświadczeń o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy prowadzi, do wniosku, że pełnomocnik skarżącego nie pozostawała w ogóle w zwłoce w dostarczeniu oświadczeń o wysokość w źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r. Skarżący wykazał przyczyny, poparte przedstawionym dowodem, dla których nie było możliwe złożenie przedmiotowych oświadczeń w wyznaczonym przez kontrolującą terminie czterech dni roboczych. Skarżący przedłożył dowody z których wynika, że został ustalony nowy termin i w uzgodnieniu z kontrolującą pełnomocnik zobowiązała się dostarczyć przedmiotowe oświadczenia do dnia 4 sierpnia 2004 r. Pełnomocnik w ustalonym z kontrolującą terminie przekazała oświadczenia o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r. Sąd naruszył także art. 133 § 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika w sposób bezsporny, że pełnomocnik strony nie była nie tylko w długotrwałej zwłoce, ale w jakiejkolwiek zwłoce w dostarczeniu oświadczeń o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r.; 3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 prp.s.a. Przepisem, który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie, jest art. 145 § 1 p.p.s.a., gdyż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 ord. pod. oraz w związku z art. 31 ust. 1 uks oraz art. 284 b § 2 ord. pod. i art. 120 ord. pod. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 284 b § 2 ord. pod. i art. 120 ord. pod. polegało na zaakceptowaniu stanowiska organu pierwszej instancji polegającego na uznaniu, że pełnomocnik strony pozostawała w długoterminowej zwłoce w dostarczeniu oświadczeń o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r. Organ pierwszej instancji niewłaściwe zastosował art. 284 b § 2 ord. pod. Przepis ten mógłby mieć zastosowanie, gdyby hipoteza tego przepisu odnosiła się do podanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej faktycznej (prawdziwej) przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wskazania nowego terminu jej zakończenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik dostarczyła oświadczenia o wysokości i źródłach uzyskanych dochodów oraz poniesionych wydatkach w 2001 r. w terminie uzgodnionym z kontrolującą, co powoduje, że nie pozostawała w jakiejkolwiek zwłoce. Organ pierwszej instancji podając przyczynę przedłużenia zakończenia kontroli niezgodną ze stanem faktycznym nie mógł zgodnie z prawem dokonać przedłużenia terminu zakończenia kontroli i wyznaczyć nowy termin do dnia 31 października 2004 r. W konsekwencji wszystkie czynności kontrolne dokonane po dniu 31 sierpnia 2004 r, czyli po upływie tego terminu nie powinny stanowić dowodu w postępowaniu podatkowym zgodnie z treścią art. 284 b § 3 ord. pod. Sąd naruszył również art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższy argument nie został wzięty przez WSA pod uwagę, mimo że nie był on związany zarzutami skargi; 4) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć zastosowanie, jest art. 145 § 1 p.p.s.a., gdyż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 ord. pod. oraz w związku z art. 31 ust. 1 uks oraz art. 120 ord. pod. i art. 121 § 1 ord. pod. w zw. z art. 31 ust. 1 uks oraz art. 7 Konstytucji RP. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 2 lit. b) oraz art. 120 ord. pod. i art. 121 § 1 ord. pod. oraz art. 7 Konstytucji RP polegało na zaakceptowaniu stanowiska organu pierwszej instancji sprowadzającego się do przyjęcia, że podanie przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w wydanym postanowieniu przyczyny przedłużenia terminu zakończenia kontroli, która jest niezgodna ze stanem faktycznym może stanowić podstawę rozstrzygnięcia prawnego skutkującego przedłużeniem terminu prowadzonego postępowania kontrolnego i wyznaczeniem nowego terminu jego zakończenia. Sąd naruszył również art. 134 § 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż powyższy argument nie został wzięty przez WSA pod uwagę, mimo że nie był on związany zarzutami skargi; 5) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 151 p.p.s.a. Przepisem, który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie, jest art. 145 § 1 p.p.s.a., gdyż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało wydane z naruszeniem art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 239 ord. pod. oraz art. 120 ord. pod. i art. 121 § 1 ord. pod., art. 284 b § 2 i art. 284 b § 3 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 31 ust. 1 uks. Naruszenie przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 2 lit. polegało na zaakceptowaniu stanowiska organu pierwszej instancji sprowadzającego się do uznania, że wydane przez organ postanowienie może być kontrolowane włącznie przez organ odwoławczy pod kątem naruszenia przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej art. 125 ord. pod. Organ odwoławczy nie podając żadnego uzasadnienia i podstawy prawnej przyjął, że postanowienie wydane przez organ pierwszej instancji, w którym podany został nieprawdziwy stan faktyczny - stanowiący jednocześnie pomówienie pełnomocnik strony wykonującą funkcję zaufania publicznego - nie polega kontroli merytorycznej i może stanowić podstawę rozstrzygnięcia prawnego dokonanego przez organ pierwszej instancji. Sąd naruszył również art. 134 § 1 p.p.s.a., gdyż brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że WSA bada w pełnym zakresie zgodność z prawem (art. 1 § 2 u.s.a) zaskarżonego aktu i czynności organu administracji publicznej. Sąd może uwzględnić skargę z powodu uchybień nawet tych, których nie przytoczono w piśmie procesowym, co wyklucza możliwość powoływania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że skarżący wg oceny WSA niejednoznacznie sprecyzował swoje zarzuty. Sąd władny jest również stwierdzić nieważność aktu, czynności - pomimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie przez Sąd. Naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy podlega również na tym, że oddalając skargę autorytetem i powagą Sądu usankcjonował wydanie przez organ administracji publicznej postanowień, które poświadczają nieprawdę i stanowią pomówienie osoby pełniącej zaufania publicznego, gdyż pełnomocnik skarżącego czynnie wykonuje zawód radcy prawnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wnosząc o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego uznał, że środek odwoławczy nie ma uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Zarzucając liczne naruszenia przepisów prawa procesowego i prawa materialnego skarżący nie dostrzega, że - tak jak to miało już miejsce w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji - podniesione zarzuty wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy. Tę kwestię prawidłowo i wyczerpująco wyjaśnił Sąd na str. 5 uzasadnienia wyroku. Ponieważ, jak można wnosić z treści skargi kasacyjnej, ta część motywów nie została dostrzeżona przez skarżącą konieczne staje się przypomnienie, co było przedmiotem rozstrzygnięcia, a tym samym granicami sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a.. Zaskarżone postanowienie dotyczyło odmowy sprostowania sentencji postanowienia z dnia 26 sierpnia 2004 r. o zmianie treści upoważnienia do przeprowadzenia czynności kontrolnych. Rozpoznanie wniosku o sprostowanie postanowienia, mającego oparcie w art. 215 § 1 ord. pod. sprowadza się do oceny, czy orzeczenie to zawiera błąd rachunkowy lub (oraz) inne oczywiste omyłki. Niedopuszczalne jest podważanie w tym trybie merytorycznej treści orzeczenia, w tym poprzez kwestionowanie okoliczności faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. Nie ma to żadnego związku z akceptacją prawdziwości czy też nieprawdziwości podstawy faktycznej przedłużenia terminu ważności upoważnienia. Po prostu dlatego, że Sąd pierwszej instancji takiej oceny ani bezpośredniej ani też pośredniej nie dokonywał. Ani we wniosku, ani w skargach do sądów obu instancji skarżący nie wskazał przewidzianej w wyżej wymienionym przepisie przesłanki uzasadniającej sprostowanie postanowienia, co już tylko z tej przyczyny wykluczało uwzględnienie wniosku. Sądowa kontrola legalności postanowienia również nie mogła wykroczyć poza zakres wyznaczony treścią art. 215 § 1 ord. pod. Taki sam jest zakres kasacyjnej kontroli zaskarżonego wyroku (art. 173 § 1 p.p.s.a.). Spośród licznych zarzutów tylko jeden nadawał się do merytorycznego rozpoznania: naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Jednakże był to zarzut chybiony, gdyż w aspekcie formalnych wymogów określonych w tym przepisie uzasadnienie wyroku należy ocenić jako wzorcowe. Natomiast oczekiwanie, że Sąd powinien uchylić zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 145 § 1 (bez oznaczenia jednostki redakcyjnej) p.p.s.a. z uwagi na uchybienia popełnione w innych postępowaniach (w tym kontrolnym) należy ocenić jako nieporozumienie. Nie zachodzi natomiast potrzeba odniesienia się do zarzutów, które jak to już wyjaśniono wyżej nie mają związku z postępowaniem, którego przedmiotem było sprostowanie postanowienia. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).