II GSK 1426/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant starszy asystent sędziego Michał Stępkowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 2674/14 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2674/14 oddalił skargę A. Z. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej: Minister) z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] wnieśli do organu o wszczęcie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej wobec rzeczoznawcy majątkowego A. Z., który w dniu [...] września 2008 r. wykonał na zlecenie [...] operat szacunkowy dotyczący nieruchomości gruntowej położonej przy ul. [...] o łącznej powierzchni [...] dla potrzeb aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntu. Wartość przedmiotu wyceny została określona na [...] zł w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej. Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 195a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.; dalej: u.g.n.) orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego A. Z. kary dyscyplinarnej w postaci nagany. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) w związku z § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2013 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury i Rozwoju (Dz. U. poz. 1391), uchylił powyższą decyzję i orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego A. Z. kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. Organ stwierdził, że rzeczoznawca majątkowy naruszył art. 175 ust. 1 u.g.n. poprzez brak szczególnej staranności przejawiający się w niezamieszczeniu w operacie szacunkowym źródeł pochodzenia wskaźników zmian cen w postaci obliczeń, dokumentów czy opracowań i zawarł w operacie stwierdzenia niemające związku z przyjętą procedurą szacowania, "wykorzystując jednolity szablon dla całego miasta", co może wprowadzać w błąd. Nadto rzeczoznawca przyjął jako nieruchomości podobne nieruchomości zabudowane. Zdaniem organu przyjęcie nieruchomości zabudowanych z obiektami przewidzianymi do likwidacji powinno być w operacie uzasadnione i szerzej opisane, z uwzględnieniem ewentualnego wpływu kosztów rozbiórki obiektów budowlanych na ceny takich nieruchomości. A. Z. określił następujące cechy nieruchomości wpływające na ceny: lokalizację, intensywność zabudowy, warunki zagospodarowania, wielkość działki, dostępność komunikacji miejskiej. W ocenie organu rzeczoznawca nie zamieścił opisu stanu tych cech dla zbioru 5 nieruchomości podobnych. Operat zawiera jedynie procentową ocenę cech dla 3 nieruchomości przyjętych do bezpośrednich porównań, zatem został naruszony § 55 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.; dalej: rozporządzenie) poprzez niewskazanie informacji niezbędnych przy dokonywaniu wyceny nieruchomości w zakresie opisu stanu cech nieruchomości podobnych. Dalej Minister wskazał, że w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym nie potwierdził się zarzut braku analizy i charakterystyki nieruchomości, o której mowa w § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, więc uznał karę upomnienia przewidzianą w art. 178 ust. 2 pkt 1 u.g.n. za adekwatną do popełnionych przez rzeczoznawcę błędów. Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) WSA uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i stwierdził, że postępowanie dotyczące odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawcy majątkowego ma na celu wykazanie, czy osoba uprawniona do szacowania nieruchomości przy wykorzystaniu tych czynności wypełniła obowiązki wynikające z art. 175 ust. 1 u.g.n., tzn. czy szacowania nieruchomości dokonała zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. W postępowaniu wyjaśniającym Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie bada zatem operatu szacunkowego pod kątem czy ustalona w nim wartość odzwierciedla rynkową wartość nieruchomości, ale bada czy przy sporządzaniu operatu rzeczoznawca postępował zgodnie z art. 175 ustawy. W ocenie Sądu organ, uzasadniając uchylenie kary nagany i orzekając karę upomnienia, słusznie podkreślił, że wykonując czynności szacowania rzeczoznawca majątkowy powinien zwrócić szczególną uwagę na umieszczanie w operacie szacunkowym wszystkich danych niezbędnych do prześledzenia procedury i przyjętych przez rzeczoznawcę założeń. Zamieszczenie informacji niezwiązanych z wyceną nie powinno mieć miejsca. Szczególna staranność wymagana od rzeczoznawcy oznacza, że w procesie wyceny nieruchomości nie może on sobie pozwolić na błędy pisarskie, a wszelkie stwierdzenia umieszczone w treści operatu szacunkowego powinny odnosić się do przedmiotu wyceny i przyjętych metod oraz technik wyceny. Postępowanie wyjaśniające dowiodło, że skarżący przy wykonywaniu czynności zawodowych naruszył obowiązki wynikające z § 55 ust. 2 rozporządzenia, co stanowi o naruszeniu art. 175 ust. 1 u.g.n. i skutkuje pociągnięciem do odpowiedzialności zawodowej. Zdaniem Sądu nałożona na skarżącego kara upomnienia odpowiada katalogowi kar wymienionych w art. 178 ust. 2 u.g.n. i spełni swoje funkcje zarówno w aspekcie prewencji indywidualnej, jak i generalnej. Sąd uznał, że zaskarżoną decyzję wydano na prawidłowej podstawie prawnej, a postępowanie przed organem naczelnym poprzedziło postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 194 ust. 2 u.g.n. W uzasadnieniu decyzji wskazano przyczyny nałożenia kary dyscyplinarnej na skarżącego oraz wyjaśniono czym kierował się organ wymierzając karę. W postępowaniu na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister odniósł się do zarzutów skarżącego i szczegółowo wyjaśnił na czym polegało naruszenie art. 175 ust. 1 u.g.n. Sąd podkreślił, że sporządzając operat szacunkowy rzeczoznawca majątkowy powinien w nim zamieścić wszystkie dane, jakie są niezbędne do prześledzenia procedury i przyjętych przez rzeczoznawcę założeń. Co więcej w operacie nie powinny się znaleźć informacje, które nie mają nic wspólnego z wyceną. Posługiwanie się przez rzeczoznawcę majątkowego szablonem i nieusunięcie zbędnych informacji, ewidentnie świadczy o braku staranności w sporządzaniu operatu szacunkowego. Wobec powyższego, zdaniem WSA, skarżący naruszył przepis art. 175 ust. 1 u.g.n. z uwagi na brak szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych, zatem wystąpiła podstawa do zastosowania wobec niego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia z art. 178 ust. 2 pkt 1 u.g.n., która jest karą najłagodniejszą. Na koniec WSA wyjaśnił, że wynik innego postępowania dyscyplinarnego toczącego się przeciwko skarżącemu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Skargą kasacyjną A. Z. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie: 1. prawa materialnego: – art. 175 ust. 1 w zw. z art. 154 ust. 2 u.g.n. przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na zbyt szerokiej interpretacji zasad wskazanych w tym przepisie oraz rozszerzającej wykładni pojęcia "szczególna staranność"; bardzo ogólne sformułowania zawarte w ust. 1 art. 175 u.g.n. odnoszące się do zasad wynikających z przepisów prawa i standardów zawodowych w każdym przypadku dokonywania oceny pracy rzeczoznawcy majątkowego powinny być wypełnione konkretną treścią odnoszącą się do tej właśnie pracy; tymczasem tej konkretnej treści zabrało w rozważaniach Sądu I instancji dotyczących przyjętych za udowodnione zarzutów stawianych skarżącemu; 2. przepisów postępowania: – art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewystarczające odniesienie się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, a zwłaszcza do zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia i uzasadnienia charakteru i zakresu rzekomego naruszenia prawa przez skarżącego; oraz – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Minister nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, co oznacza, że kontrolując wyrok sądu I instancji NSA działa jedynie w granicach zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej, a pod rozwagę z urzędu bierze tylko przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nieważność postępowania nie wystąpiła. A. Z. kwestionuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarówno z perspektywy naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które jego zdaniem miało istotny wpływ na wynik sprawy, jak też z perspektywy naruszenia prawa materialnego, co stanowi podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty kasacyjne postawione w ramach obu podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. są nietrafne, natomiast zaskarżony wyrok nie narusza prawa. Najdalej idącym zarzutem kasacyjnym jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 2 tiret 1 petitum skargi kasacyjnej). Odnosząc się do tego zarzutu należy wyjaśnić, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi jakie musi spełniać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku. Objaśniając sens i znaczenie tej normy można powiedzieć, że uzasadnienie służy wyjaśnieniu powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i powinno być tak sporządzone, aby umożliwiać stronom postępowania oraz sądowi kasacyjnemu, na wypadek wniesienia skargi kasacyjnej, prześledzenie rozumowania sądu, które do tego doprowadziło. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przez sąd tego przepisu tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (podobnie wyroki NSA: z dnia 12 stycznia 2012 r. o sygn. akt II GSK 1205/11, z dnia 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11, z dnia 16 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 285/12, z dnia 19 grudnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 2321/13; dostępne w CBOSA). Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tylko wtedy, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Natomiast zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może sprowadzać się do polemiki z przedstawionym w uzasadnieniu stanowiskiem Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa, które to stanowisko podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego skutkiem zarzutów naruszenia przepisów wykładanych lub stosowanych przez Sąd I instancji. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może również stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09, publik. ONSAiWSA z 2010 r. nr 3, poz. 39). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie kwestionowanego wyroku Sądu I instancji zostało sporządzone prawidłowo, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., a zatem wyrok poddaje się kontroli instancyjnej. Sąd prawidłowo przytoczył i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, czyli art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z mającymi w tej sprawie zastosowanie przepisami prawa materialnego tj. przede wszystkim art. 175 ust. 1 u.g.n. Uzasadnienie jest precyzyjne i nie nastręcza sądowi kasacyjnemu wątpliwości interpretacyjnych. Chybione jest zarzucenie Sądowi naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. (pkt 2 tiret 2 petitum skargi kasacyjnej). Zauważenia wymaga, że zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., więc nie stosował art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i nie mógł naruszyć tego przepisu. Poza tym, że omawiany zarzut został postawiony, to nie doczekał się żadnego rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, co także dyskwalifikuje go ze względów formalnych. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego (lit. A tiret 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej) wyjaśnienia wymaga, że postępowanie prowadzone z tytułu odpowiedzialności zawodowej ma szczególny charakter. Organ administracji publicznej wydając decyzję o zastosowaniu kary dyscyplinarnej opiera ją na dowodach zgromadzonych w aktach sprawy, a więc na dowodach zgromadzonych w trakcie postępowania wyjaśniającego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. Organ prowadzący takie postępowanie stosuje się do zasad procedury administracyjnej zawartych w k.p.a., jak również zasad procedury zawartych w art. 194 – 195a u.g.n. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 stycznia 2008 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami (Dz. U. Nr 11, poz. 66 ze zm.). Jeśli dojdzie do stwierdzenia niewypełnienia przez rzeczoznawcę obowiązków, szczegółowo wymienionych w art. 178 ust. 1 u.g.n., istnieje obowiązek nałożenia kary. Natomiast rodzaj kary dyscyplinarnej, która zostanie orzeczona, należy już do uznania organu, zgodnie z art. 178 ust. 2 u.g.n., przy czym podkreślenia wymaga, że zastosowanie określonego rodzaju kary nie może być dowolne. Gradacja kar dyscyplinarnych, od upomnienia do pozbawienia uprawnień zawodowych wskazuje, że podstawowym kryterium zastosowania kary ze względu na niewypełnienie obowiązków, o których mowa w przepisie art. 175 u.g.n., jest ciężar gatunkowy naruszeń obowiązków zawodowych przez rzeczoznawcę majątkowego i ewentualne skutki tych naruszeń dla podmiotu, na którego rzecz wykonywane były czynności szacowania nieruchomości. Istotne znaczenie przy wyborze rodzaju kary ma też interes społeczny, który wyraża się koniecznością zachowania wysokiego zaufania publicznego do tego zawodu (w tym zakresie por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2016 r. o sygn. akt II GSK 2709/14, dostępny w CBOSA). W myśl art. 175 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawca majątkowy jest zobowiązany do wykonywania czynności, o których mowa w art. 174 ust. 3 i 3a u.g.n., zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa i standardami zawodowymi, ze szczególną starannością właściwą dla zawodowego charakteru tych czynności oraz z zasadami etyki zawodowej, kierując się zasadą bezstronności w wycenie nieruchomości. Z kolei, w myśl art. 174 ust. 1 u.g.n. rzeczoznawstwo majątkowe jest działalnością zawodową wykonywaną przez rzeczoznawców na zasadach określonych w niniejszej ustawie, a rzeczoznawca majątkowy dokonuje określania wartości nieruchomości, a także maszyn i urządzeń trwale związanych z nieruchomością (ust. 3), zaś w ust. 3a wymieniono katalog czynności, jakie może wykonywać rzeczoznawca majątkowy – poza operatami szacunkowymi. Wydane na podstawie art. 159 u.g.n. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego określa m.in. rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości oraz sposoby określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny oraz sposoby określania wartości nieruchomości dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia. Trzeba wskazać także, co wynika z treści art. 154 ust. 1 i 2 u.g.n., że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W przypadku braku planu miejscowego przeznaczenie nieruchomości ustala się na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący kasacyjnie uważa, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 175 ust. 1 u.g.n. w zakresie pojęcia "szczególna staranność", które zinterpretował w sposób rozszerzający, skutkiem czego było błędne przypisanie skarżącemu, iż nie dochował należytej staranności przy sporządzaniu operatu szacunkowego. Skarżący jest zdania, że sporządzając operat szacunkowy z dnia [...] września 2008 r. nie naruszył regulacji szczegółowych, obowiązujących przy jego sporządzaniu i dlatego Minister nie powinien zastosować wobec niego kary dyscyplinarnej upomnienia. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje powyższe zarzuty i argumentację za nietrafne. Zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię przepisu prawa materialnego (art. 175 ust. 1 u.g.n.) skarżący kasacyjnie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. powinien wyraźnie wskazać na czym, jego zdaniem, ta błędna wykładnia polegała i jaka jest, w jego ocenie, wykładnia prawidłowa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej tego wyraźnego wyjaśnienia zabrakło, podobnie zabrakło sprecyzowania na czym polegało naruszenie art. 154 ust. 2 tej ustawy. W istocie skarżący nie kwestionuje wykładni art. 175 ust. 1 u.g.n., tylko niezasadne zastosowanie wobec niego kary dyscyplinarnej upomnienia, jednakże nie podważa właściwej podstawy prawnej, w oparciu o którą Minister zastosował karę. Podkreślić należy, że "szczególna staranność" w rozumieniu art. 175 ust. 1 u.g.n. nie została zdefiniowania w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Pojęcie to jest treściowo najbardziej zbliżone do pojęcia "należytej staranności" w rozumieniu art. 355 § 1 i 2 k.c. Można zatem powiedzieć, że "szczególna staranność" to pewien ogólny wzorzec zachowania rzeczoznawcy majątkowego w zakresie jego zaangażowania i dbałości o wykonanie danej czynności zawodowej (w tej sprawie: sporządzenia operatu szacunkowego). W postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej, zgodnie z art. 175 ust. 1 u.g.n., badane są czynności zmierzające do określenia wartości nieruchomości tzn. sposób dochodzenia do określonej wartości, w szczególności zgodność tych czynności z przepisami prawa, a nie rezultat wyceny. W związku z powyższym, aby stwierdzić, że rzeczoznawca majątkowy dochował szczególnej staranności sporządzając operat szacunkowy, operat ten musi odzwierciedlać, czytelnie i jednoznacznie rozumowanie, które doprowadziło do przyjęcia określonej wartości, a nie samą wartość, przy czym nie należy pomijać okoliczności, że szczególna staranność polega na zachowaniu minimum precyzji i dokładności w drodze dochodzenia do ostatecznego rezultatu. Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się zatem z oceną WSA w Warszawie, że stwierdzone przez Ministra wady w sporządzonym w dniu [...] września 2008 r. przez A. Z. operacie szacunkowym niewątpliwie świadczą o tym, iż nie dochował on szczególnej staranności w realizacji swoich zawodowych obowiązków, gdyż operat ten, znajdujący się w aktach sprawy i sądowi kasacyjnemu znany, daleki jest od precyzji i dokładności. Skoro, co zostało wykazane, skarżący sporządzając operat posługiwał się powszechnie stosowaną współcześnie metodą "kopiuj/wklej", w stosowaniu której – co do zasady – nie ma nic niestosownego, ale nie wyeliminował powstałych w ten sposób ewidentnych błędów "stosując jednolity szablon dla całego miasta", trudno uznać, że działał ze szczególną starannością. Tym bardziej nie można tak uznać, gdy weźmie się pod rozwagę, że nie zamieszczono w operacie źródeł pochodzenia wskaźników zmian cen w postaci obliczeń, dokumentów czy opracowań oraz dopuszczono się innych uchybień, opisanych w kontrolowanej przez WSA decyzji organu z dnia [...] czerwca 2014 r., czego skutecznie nie zakwestionowano żadnym zarzutem skargi kasacyjnej. Eksponowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argument, że błędy formalne, których dopatrzono się w operacie szacunkowym nie miały wpływu na prawidłowość wyceny, trzeba ocenić jako prawnie bezwartościowy, bowiem, jak już była o tym mowa, nie efekt wyceny podlegał ocenie w ramach kryterium szczególnej staranności z art. 175 ust. 1 u.g.n., lecz proces dochodzenia do niego, a ten szczególną starannością bez wątpienia się nie cechował. Poza tym skarżący nie powinien tracić z pola widzenia faktu, że zastosowano wobec niego jedynie karę upomnienia (art. 178 ust. 2 pkt 1 u.g.n.), czyli najniższą z możliwych oraz adekwatną, jak uznał Sąd, do zaistniałego braku szczególnej staranności przy sporządzaniu operatu szacunkowego. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.