I GSK 1890/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1334/19 w sprawie ze skargi A. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od A. w W. na rzecz Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1334/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że A. w W. wystąpiła z wnioskiem o dofinansowanie projektu pt. "[...]", złożonym w konkursie nr [...] ogłoszonym w ramach II Osi Priorytetowej Efektywne polityki publiczne dla rynku pracy, gospodarki i edukacji Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, Działania 2.9 Rozwój ekonomii społecznej. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej poinformował stronę, że jej wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. organ poinformował stronę, że jej wniosek został oceniony negatywnie w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 1431 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa wdrożeniowa). W powyższym piśmie poinformowano stronę, że jej projekt spełnia wymagania minimalne (w tym kryteria dostępu i horyzontalne), i że uzyskał 83 punkty, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektu nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania z uwagi na rekomendowanie do dofinansowania tylko jednego projektu z najwyższą liczbą punktów. Po rozpatrzeniu protestu strony organ w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. poinformował, że protest nie został uwzględniony. Minister podkreślił, że w toku procedury odwoławczej dokonano ponownego sprawdzenia złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektów z uwzględnieniem informacji zawartych w proteście oraz kartach oceny merytorycznej. Przyznano jednocześnie projektowi uśrednioną liczbę punktów, tj. 84, uwzględniając protest w części. A. złożyła na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który, działając na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, wyrokiem z dnia 3 września 2019 r. stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podniósł, że z chronologicznie pierwszego pisma organu z dnia [...] czerwca 2019 r. wynika, że projekt strony został oceniony negatywnie w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Z kolei w piśmie dnia [...] kwietnia 2019 r. organ poinformował skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji. W piśmie tym organ nie wskazuje (tak jak w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r.), że wniosek skarżącej o dofinansowanie realizacji projektu został oceniony negatywnie. Zaproszenie do negocjacji jest, zdaniem Sądu I instancji, o tyle zaskakujące, że już wcześniej, bo w dniu [...] czerwca 2019 r. organ opublikował listę rankingową, z której wynika, że rekomendację do dofinansowania otrzymał inny – najwyżej oceniony projekt, co oznacza, że pozostała kwota nie wystarczyłaby na sfinansowanie projektu skarżącej. W ocenie Sądu I instancji, organ zdecydował się na podpisanie umowy o dofinansowanie projektu innego wnioskodawcy mimo tego, że projekt skarżącej otrzymał ostatecznie większą liczbę punktów, a więc został lepiej oceniony. Powyższe stanowiło naruszenie w szczególności art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, który stanowi, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej złożył od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 września 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1334/19 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Organ zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Organ zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 62 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli polegające na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy, a przez to wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w tym chronologii wydarzeń i w konsekwencji niewłaściwe stwierdzenie, że ocena wniosku skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo; 2. art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 37 ust. 1 tej ustawy poprzez uznanie, że Instytucja Pośrednicząca dokonała oceny projektu w sposób naruszający prawo, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, w wyniku którego Sąd I instancji uznał skargę za zasadną, podczas gdy ocena projektu na każdym jej etapie została przeprowadzona zgodnie z prawem, z poszanowaniem zasad przejrzystości, rzetelności i bezstronności, a tym samym skarga winna być oddalona; 3. art. 3 § 1 i art. 3 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 66 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działań organu błędnie stwierdził, że ocena projektu została dokonana w sposób naruszający prawo, w sytuacji, gdy ocena projektu została przeprowadzona zgodnie ze standardami wytyczonymi przepisami ustawy wdrożeniowej, a tym samym skarga powinna zostać oddalona; 4. art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 52 ust. 2 i art. 65 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie przez Sąd I instancji w stanie faktycznym, w którym przepis ten powinien być zastosowany wobec zaistnienia przesłanek do oddalenia skargi. Z ostrożności procesowej organ postawił również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 65 tej ustawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na bezzasadnym zarzuceniu przez Sąd I instancji organowi wybrania do dofinansowania projektu innego wnioskodawcy, mimo że projekt skarżącej po zakończeniu procedury odwoławczej uzyskał większą liczbę punktów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że Sąd I instancji błędnie przyjął przebieg chronologiczny oceny wniosku skarżącej (lub pomylił ze sobą dwie listy rankingowe). Tymczasem w wyniku oceny merytorycznej projekt skarżącej otrzymał 83 pkt, a projekt innego wnioskodawcy - 83,5 pkt. Po etapie negocjacji, do których zostali zaproszeni obaj wnioskodawcy, punktacja nie uległa zmianie, a zatem do dofinansowania rekomendowany został projekt, który po zakończeniu oceny uzyskał najwyższą liczbę punktów, tj. projekt innego wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Wobec niestwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie wszystkie zawarte w niej zarzuty mogły być rozpoznane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przede wszystkim uzasadniony jest zarzut ujęty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko autora skargi kasacyjnej, w którym wykazano błędne ustalenie przez Sąd I instancji stanu faktycznego w sprawie, w tym chronologii wydarzeń i w konsekwencji niewłaściwe stwierdzenie, że ocena wniosku skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Otóż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd I instancji jako pierwszą chronologicznie okoliczność przyjął wydanie pisma organu z dnia [...] czerwca 2019 r. zawierającego informację, że projekt strony oceniono negatywnie w rozumieniu art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Kolejnym pismem, według Sądu, było pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r., w którym organ poinformował skarżącą, że jej wniosek o dofinansowanie został oceniony pozytywnie na etapie oceny merytorycznej i skierowany do negocjacji. W związku z tak ujętą przez Sąd I instancji kolejnością działań organu w tej sprawie, Sąd ten doszedł do wniosku, że działanie organu polegające na zaproszeniu do negocjacji (w piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r.) było zaskakujące, gdyż już wcześniej, a mianowicie w dniu [...] czerwca 2019 r., opublikowano listę rankingową, z której wynikało, że rekomendację do dofinansowania otrzymał inny podmiot. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Ocena działania organu w tej sprawie ponad wszelką wątpliwość została przeprowadzona w wadliwie ustalonym stanie faktycznym, gdyż Sąd przyjął, że pierwszym pismem w sprawie było pismo z dnia [...] czerwca 2019 r., a nie pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonanie poprawnej oceny przez Sąd I instancji legalności poszczególnych działań organu w tej sprawie, jak również jej rozstrzygnięcia, wymaga nieodzownie uwzględnienia ich chronologii. Naczelny Sąd Administracyjny uznał jednocześnie za przedwczesne zarzuty ujęte w punktach 2 – 4 petitum skargi kasacyjnej. Wymagane jest bowiem, żeby w pierwszej kolejności, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, uwzględniając chronologię działań organu administracyjnego w tej sprawie, Sąd I instancji przeprowadził kontrolę dokonanej przez ten organ oceny wniosku złożonego przez skarżącą. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).