II SA/Lu 686/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości C. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 4 sierpnia 2022 r., znak: IF-VII.7840.6.15.2022.MM w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 1 marca 2022 r. (data wpływu), E. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w miejscowości C. (dalej także jako: skarżąca, inwestor, spółka) zgłosiła w Starostwie Powiatowym w Chełmie roboty budowlane polegające na budowie "silosu na ZSEIE". Jako planowany termin rozpoczęcia robót budowlanych wskazano 1 marca 2022 r. (k. 60 akt admin. I inst.). Postanowieniem z dnia 22 marca 2022 r. Starosta Chełmski (dalej także jako: Starosta) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w terminie do dnia 11 maja 2022 r. w zakresie wskazanym orzeczeniem (k. 57 akt admin. I inst.). Inwestor odpowiedział na postanowienie pismem z dnia 15 kwietnia 2022 r., wskazując, że uzupełnia braki zgłoszenia. W dołączonym formularzu zgłoszenia wskazano budowę "silosa na ZSEIE, system gospodarczy ściany betonowe w systemie black-bock (jako ogrodzenie wewnętrzne zgodnie z operatem ppoż)". W zakresie terminu rozpoczęcia inwestycji wskazano dzień 19 kwietnia 2022 r. (k 43 i n. akt admin. I inst.). Pismem datowanym na 20 kwietnia 2022 r. Starosta poinformował spółkę, że nieprawidłowości wskazane w zgłoszeniu nie zostały uzupełnione w wymaganym zakresie (k. 41 akt admin. I inst.). W dniu 10 maja 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżąca uzupełniła braki formalne zgłoszenia. W dołączonym do akt formularzu zgłoszenia wskazała budowę "ogrodzenia wewnętrznego – system gospodarczy ściany betonowe w systemie black-bock (zgodnie z operatem ppoż)", a jako termin rozpoczęcia prac robót budowlanych podała 13 czerwca 2022 r. (k. 26, k. 27 i n. akt admin. I inst.). Decyzją z dnia 16 maja 2022 r. Starosta m. in. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia inwestora, które wpłynęło do organu w dniu 1 marca 2022 r., uzupełnionego w dniu 19 kwietnia 2022 r. i 12 maja 2022 r., dotyczącego zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych obejmujących budowę silosu na ZSEIE (ścian betonowych w systemie black-block zgodnych z operatem p.poż.) w formie ogrodzenia wewnętrznego o wys. 3,6 m na działce nr ew. [...] w obrębie ew. jedn. ew. R. W dniu 5 lipca 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Chełmie (dalej także jako: PINB) przeprowadził kontrolę, w wyniku której ustalił, że na działce nr ew. [...], objętej zgłoszeniem, wybudowano obiekt budowlany – boksy magazynowe zużytego sprzętu elektronicznego – według oświadczenia J. K. Obiekt został zrealizowany w pierwszym kwartale 2022 r. W trakcie kontroli ustalono, że został wybudowany na podstawie dokumentacji złożonej do Starostwa Powiatowego w Chełmie, w celu zgłoszenia jego budowy. W protokole wskazano jego wymiary: długość - 38,5 m, szerokość – 9,6, wysokość ścian – 3,6 m, grubość ścian – 0,6 m. Ściany wykonano z bloczków betonowych w systemie black-block. Jest przykryty dachem o konstrukcji stalowej. Część dachu jest wsparta na słupach żelbetonowych. Dach jest jednospadowy w kierunku działki nr ew. [...]. Wysokość zadaszenia wynosi od 4 do 4,8 m. Protokół kontroli bez wnoszenia zastrzeżeń podpisał J. K. (k. 45-42 akt admin. II inst.). Wojewoda Lubelski (dalej także jako: Wojewoda) decyzją z dnia 4 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treść art. 29 i art. 30 prawa budowlanego. Wojewoda wyjaśnił, że w przepisach prawa budowlanego ogrodzenie nie zostało zdefiniowane. W związku z powyższym do wyjaśnienia tego pojęcia należy posłużyć się wykładnią językową. W świetle definicji wyrażonej w Słowniku Języka Polskiego PWN ogrodzenie to coś, co ogradza jakiś teren. W analizowanej sprawie spółka zgłosiła zamiar budowy ogrodzenia wewnętrznego o wysokości 3,6 m, grubości ścian 0,6 m w rzucie prostokąta o wymiarach 38,47 m x 9,6 m ze ścian betonowych, wykonanych z bloczków betonowych, posadowionych na fundamentach z betonu C30, zbrojonego prętami fi 12. Z treści zgłoszenia nie wynika, aby celem realizacji planowanej inwestycji było oddzielenie działki od innych terenów. Nie wynika również, aby projektowane ogrodzenie można było traktować jako urządzenie budowlane, o którym mowa w art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, tj. stanowiło urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Planowane zamierzenie budowlane ma pełnić funkcję związaną z gromadzeniem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. W związku z ustaleniami poczynionymi przez PINB w trakcie kontroli w dniu 5 lipca 2022 r. LWINB stwierdził, że zastosowanie w sprawie ma art. 30 ust. 6 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym wniesienie sprzeciwu znajduje uzasadnienie w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5, określającego termin rozpoczęcia robót budowlanych. Skargą z dnia 12 września 2022 r. (data stempla pocztowego) Spółka zakwestionowała powyższą decyzję, podnosząc następujące zarzuty: 1. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, który znalazł odzwierciedlenie w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia, polegający na uznaniu, iż ogrodzenie znajdujące się na terenie zakładu w R., przy ul. C., stanowi ogrodzenie na stale związane z gruntem, podczas gdy technika jego wykonania (bloczki modułowe), oraz zakładana przez inwestora koncepcja, która sprowadza się do dowolnej modyfikacji ogrodzenia, w miarę potrzeb zakładu, świadczą niezbicie o tym, iż na przeprowadzenie tego rodzaju inwestycji nie potrzebne jest pozwolenie na budowę, jak również odpowiednie zgłoszenie takiego zamierzenia budowlanego do właściwych miejscowo i rzeczowo organów nadzoru budowlanego; 2. błąd w ustaleniach faktycznych sprawy, znajdujący odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji, a sprowadzający się do uznania, iż inwestor rozpoczął prace budowalne, przed upływem 21-dniowego terminu od dnia zgłoszenia tego zamierzenia do organu administracji architektoniczno - budowlanej, co w konsekwencji doprowadziło do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 4) ustawy Prawo budowlane, podczas, gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, że zgłoszenie nastąpiło wnioskiem z dnia 1 marca 2022 r., zaś prace polegające na posadowieniu modułowych bloczków budowlanych, rozpoczęły się po upływie 21-dniowego terminu na zgłoszenie sprzeciwu przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ. W związku z powyższym skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasową argumentację. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Tytułem wstępu należy zauważyć, że z treści art. 145 § 1 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy rozważyć kwestię wniesienia przez organ sprzeciwu w terminie wynikającym z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2021 r., poz. 2351, dalej jako: p.b.). Termin określony w art. 30 ust. 5 p.b. jest terminem materialnym, który nie może zostać przedłużony, skrócony, ani przywrócony. Po jego upływie organ traci swoje kompetencje orzecznicze, a inwestor zyskuje prawo do rozpoczęcia inwestycji (por. m. in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 415/19). Organ nie może po upływie tego terminu wezwać inwestora do uzupełnienia zgłoszenia, ani dokonać jego merytorycznej oceny. Otwarcie terminu następuje w dniu wniesienia zgłoszenia. W przypadku niekompletnego zgłoszenia nie można mówić o jego skutecznym wniesieniu, a w konsekwencji nie jest możliwe uznanie, że rozpoczął bieg termin na wniesienie sprzeciwu (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2859/18). Zgodnie z art. 30 ust. 5c p.b. w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nałożenie tego obowiązku – w myśl art. 30 ust. 5d p.b. – przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. Termin ten biegnie zatem na nowo od chwili uzupełnienia zgłoszenia lub bezskutecznego upływu terminu na uzupełnienie braków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że dwudziestojednodniowy termin na wniesienie sprzeciwu, liczony od dnia złożenia zgłoszenia w dniu 1 marca 2022 r. upływał wraz z końcem dnia 22 marca 2022 r. W ostatnim dniu terminu organ I instancji wydał postanowienie, nakładając na stronę obowiązek uzupełnienia braków zgłoszenia – do 11 maja 2022 r. W związku z powyższym należy stwierdzić, że postanowienie z dnia 22 marca 2022 r. przerwało bieg terminu do zgłoszenia sprzeciwu (określonego art. 30 ust. 5 p.b.). Inwestor w dniu 15 kwietnia 2022 r. nadał na poczcie pismo, uzupełniając braki zgłoszenia. Organ ocenił, że braków nie uzupełniono, o czym poinformował skarżącą pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r., a zatem w terminie otwartym do uzupełnienia braków. Ostatecznie braki zgłoszenia uzupełniono w terminie (10 maja 2022 r. – data stempla pocztowego), pismo wpłynęło do organu w dniu 12 maja 2022 r. Termin na wniesienie sprzeciwu biegł zatem od nowa od dnia 12 maja 2022 r. Starosta wniósł sprzeciw w dniu 16 maja 2022 r., a zatem z zachowaniem ustawowego terminu. Treść postanowienia Starosty nie była kwestionowana, a Sąd również nie dopatrzył się uchybień w tym zakresie. Kompletność zgłoszenia jest warunkiem, od spełnienia którego uzależniona jest możliwość skorzystania z uproszczonej procedury realizacji robót budowlanych. Wymagania formalne zgłoszenia zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 30 ust. 2-3 p.b. Wskazanym powyżej postanowieniem nałożono na skarżącą obowiązek uzupełnienia zgłoszenia w zakresie: zakwalifikowania zakresu robót budowlanych, przedłożenia prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, prawidłowego określenia terminu rozpoczęcia robót budowlanych, prawidłowego wskazania danych nieruchomości, wskazania załączników, dołączenia odpowiednich szkiców i lub rysunków, jednoznacznego zlokalizowania projektowanego obiektu na szkicu, zgodnie z wytycznymi organu, uzupełnienia informacji w zakresie robót budowlanych we wskazanym zakresie i wyjaśnienia rozbieżności co do tytułu prawnego. Nie budzi wątpliwości Sądu, że są to braki, których uzupełnienia organ mógł żądać (art. 30 ust. 2 i ust. 2a p.b.). Należy także zaaprobować działanie organu I instancji, który stwierdziwszy, że termin do uzupełnienia braków nie upłynął, poinformował inwestora, że nieprawidłowości zgłoszenia nie zostały wyeliminowane w określonym zakresie (pismo z dnia 20 kwietnia 2022 r.). W tym miejscu warto podkreślić, że w punkcie 3 postanowienia oraz w punkcie 3 powyższego pisma organ wyjaśnił inwestorowi, kiedy będzie możliwe rozpoczęcie robót budowlanych (w celu prawidłowego wskazania daty ich rozpoczęcia w zgłoszeniu). W drugiej kolejności Sąd rozważył czy zachodziły podstawy do wniesienia sprzeciwu przez organ I instancji. W sytuacji, gdy zgłoszenie dotyczy robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, organ jest zobligowany do wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.). W związku z powyższym organ jest zobowiązany zbadać, czy roboty objęte zgłoszeniem wymagają uzyskania decyzji czy wystarczające jest wniesienie zgłoszenia. W ocenie organów, rozpoczęcie i realizacja spornej inwestycji wymaga od inwestora uzyskania pozwolenia na budowę, zaś w ocenie inwestora – wymaga jedynie dokonania zgłoszenia. Kwestią kluczową w niniejszej sprawie jest zatem kwalifikacja robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Przedmiotem oceny organów jest inwestycja w kształcie przedstawionym w zgłoszeniu. Natomiast organ nie jest związany oceną inwestora co do kwalifikacji prawnej obiektu. W prawie budowlanym zasadą jest prowadzenie robót budowlanych na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątkiem jest ich prowadzenie bez omawianego pozwolenia, katalog takich przypadków został zawarty w art. 29-31 p.b. Przez roboty budowlane należy rozumieć m. in. budowę (art. 3 pkt 7 p.b.), a zatem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 p.b.). Przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 p.b.). Z kolei w art. 3 pkt 3 p.b. ustawodawca wskazał, że budowlą jest każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, wśród przykładów wymieniono m. in. zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, składowiska odpadów. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 21 p.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b. budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,2 m Sąd uznał za prawidłowy pogląd Wojewody, że przy kwalifikacji obiektu determinujące znaczenie ma przeznaczenie obiektu, czyli funkcja jaką ma pełnić (por. np. wyrok NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 119/16). Zasadniczą funkcją ogrodzenia jest ochrona ogrodzonej nieruchomości przed dostępem osób trzecich lub zwierząt; a zatem zapewnia prawidłowe użytkowanie danego obiektu. Za ogrodzenie nie mogą zostać uznane obiekty, które jedynie przy okazji pełnią funkcję ogrodzenia, a z innych przyczyn, takich jak główne przeznaczenie, parametry, materiały czy technika wykonania powinny zostać zakwalifikowane jako obiekty budowlane (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 159/16). Uznanie spornego obiektu za ogrodzenie jest niedopuszczalne, gdyż w żadnej mierze nie pełni funkcji charakterystycznej dla ogrodzenia. Na odmienną ocenę nie pozwala również jego konstrukcja, wymiary, a także usytuowanie względem działki i istniejącego ogrodzenia. Według szkicu dołączonego przez inwestora do zgłoszenia (k. 35 akt admin. I inst.) jedna ściana ogrodzenia znajduje się 1,85 m od już istniejącego ogrodzenia. Ze szkicu wynika także, że planowane są cztery ściany obiektu – dwie o długości 9,6 m i dwie o długości 38,47 m. Obiekt ma mieć wysokość 3,6 m i ma zostać zrealizowany na fundamentach betonowych, zbrojonych prętami z bloczków betonowych (pismo inwestora z dnia 15 kwietnia 2022 r. – k. 43 akt admin. I inst.). Intencją inwestora było zatem zrealizowanie obiektu w rzucie prostokąta, który jednak nie otacza (ogradza) żadnego obiektu budowlanego czy istotnej części działki. Wskazywane przez inwestora cechy zamierzenia nie są charakterystyczne dla ogrodzenia, lecz są właściwe dla obiektu budowlanego. W toku postępowania odwoławczego ustalono, że sporny obiekt został już zrealizowany. W protokole kontroli przeprowadzonej przez PINB w Chełmie w dniu 5 lipca 2022 r. wskazano, że na działce nr [...] w miejscowości R. poczyniono ustalenia w stosunku do obiektu objętego zgłoszeniem. Organ wskazał, że ma wymiary długości 38,5 m, szerokość 9,6 m. Jest przykryty dachem o konstrukcji stalowej. Ściany obiektu wykonano z bloczków betonowych. Wysokość ścian określono na 3,6 m. Część konstrukcji dachu jest wsparta na słupach żelbetonowych. Nie można także trafić z pola widzenia okoliczności, że obiekt został zlokalizowany w pobliżu istniejącego ogrodzenia metalowego, co wynika z dokumentacji fotograficznej i szkicu, dołączonych do protokołu. Należy zauważyć, że w zgłoszeniu datowanym na dzień 1 marca 2022 r. skarżąca spółka wskazała jako zamierzenie inwestycyjne budowę silosa, kolejno na skutek postanowienia w zgłoszeniu datowanym na 15 kwietnia 2022 r. wskazała w zakresie robót budowlanych budowę "silosa na ZSEIE" jako ogrodzenie wewnętrzne, natomiast w dniu 10 maja 2022 r. wskazała na budowę ogrodzenia wewnętrznego. Historia korespondencji między organem I instancji a inwestorem nie pozostawia wątpliwości, że intencją spółki było zrealizowanie obiektu w celu składowania lub magazynowania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego. Okoliczność ta znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale sprawy tj. protokole kontroli wraz z dokumentacją fotograficzną załączoną do protokołu, a także w treści odwołania spółki od decyzji organu I instancji. W odwołaniu tym inwestor wprost wskazał, że obiekt "pozostaje w związku funkcjonalnym z prowadzonym na tym terenie zakładem przetwarzania zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, mając stanowić technicznie wydzielony obszar gromadzenia tego rodzaju sprzętu". Warto także dostrzec, że w protokole z dnia 5 lipca 2022 r. prezes zarządu spółki określił zrealizowany obiekt jako "boksy magazynowe zużytego sprzętu elektronicznego". Odnosząc się do zarzutów skarżącego należy wskazać, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, ani też technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne jego przeniesienia. W orzecznictwie wskazuje się, że istotne znaczenie ma to, czy wielkość, konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2928/12). Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym (por. wyrok NSA z dnia sygn. akt II OSK 1078/10 i cyt. tam orzecznictwo). Ponadto przepisy prawa budowlanego nie zawierają generalnego warunku trwałego związania z gruntem dla uznania, że określony przedmiot jest obiektem budowlanym. Z art. 3 pkt 2 p.b. wynika, że budynek musi być trwale związany z gruntem. Natomiast w przypadku budowli, jak wynika z art. 3 pkt 3 p.b., nie ma takiego generalnego warunku. Na kanwie niniejszej sprawy należy wskazać, że z oświadczenia złożonego w toku postępowania wynika planowane posadowienie obiektu na fundamentach. W związku z powyższym należało skonkludować, że sporny obiekt, którego dotyczyło zgłoszenie, jest obiektem budowlanym, nie stanowi natomiast ogrodzenia. W świetle powyższego należy uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie organów administracyjnych, które uznały, że inwestycja wykracza poza katalog obiektów i robót budowlanych ujętych w art. 29 p.b., a zatem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że do naruszenia art. 30 ust. 5 p.b. dojdzie wówczas, gdy zgłoszeniem objęto inwestycję już zrealizowaną, a także gdy do realizacji przystąpiono przed upływem terminu na złożenie sprzeciwu lub po jego wniesieniu (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 386/21, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 lutego 2022r., sygn. akt II SA/Gd 634/21). Na gruncie niniejszej sprawy słusznie ustalono, że inwestor zrealizował inwestycję z uchybieniem tego przepisu. Z oświadczenia prezesa spółki złożonego w czasie oględzin wynika, że obiekt powstał w I kwartale 2022 r. Zgodnie ze zgłoszeniem datowanym na dzień 1 marca 2022 r. planowaną datą rozpoczęcia robót budowlanych był właśnie 1 marca 2022 r., natomiast przy zgłoszeniu z dnia 19 kwietnia 2022 r. wskazano datę rozpoczęcia prac – 19 kwietnia 2022 r. W świetle powyższych ustaleń niewiarygodne jest kwestionowanie przez spółkę ustaleń w zakresie daty rozpoczęcia prac budowlanych. Co jednak istotniejsze – niezależnie od dokładnej daty początkowej prac – niewątpliwie rozpoczęto realizację inwestycji przed upływem terminu na wniesienie sprzeciwu lub po jego wniesieniu, a zatem z naruszeniem art. 30 ust. 5 p.b. Takie ustalenie jest wystarczające do wniesienia sprzeciwu na mocy art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. Spółka nie kwestionuje, że obiekt objęty zgłoszeniem został zrealizowany. Prezes spółki, J. K., złożył do protokołu oględzin oświadczenie co do czasu rozpoczęcia prac objętych zgłoszeniem i podpisał tenże protokół (k. 42 akt admin. II inst.). Późniejsze twierdzenia w tym zakresie są niewiarygodne i należy je ocenić, jako element taktyki procesowej. W tym miejscu należy wskazać, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym co do zasady nie prowadzi się postępowania dowodowego. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ustawodawca wyeliminował zatem możliwość przeprowadzenia innych dowodów, np. przesłuchania stron, w toku postępowania sądowoadministracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I OSK 1690/20). W związku z powyższym postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu wskazanego w skardze. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że nie ma racji skarżąca spółka wywodząc, że realizacja inwestycji nastąpiła po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu. Organ wniósł sprzeciw z zachowaniem ustawowego terminu. Natomiast obiekt został wybudowany przed jego upływem. Sąd podzielił także rozważania organów obu instancji w tym zakresie, iż planowana inwestycja nie może zostać zakwalifikowana jako ogrodzenie, a w związku z tym nie korzysta z uproszczonej reglamentacji. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.