IV SA/Po 766/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu dnia 13 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Starosty z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego postanawia: odrzucić skargę /-/ M. Dybowski JH UZASADNIENIE Pismem z dnia 7 listopada 2007 roku Z. Z. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o "ukaranie pracowników i pani kierownik Działu Ewidencji i Informacji, Ł. Ł., jak również pani dyrektor PUP mgr H. P. – K." (k. 2) z uwagi na pozbawienie Skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 24 sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu skargi Z. Z. podał, że decyzją Starosty z dnia [...] nr [...] został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. Wniesione przezeń odwołanie z dnia 24 września 2007 r. nie zostało jeszcze rozpoznane przez Wojewodę. Skarżący wyraził także niezadowolenie z sposobu działania Powiatowego Urzędu Pracy. (k. 2-5, 12, 13). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. 153/02/1270 ze zm.- dalej ppsa). Czynią to w szczególności poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ppsa). Stosownie do art. 52 § 1 ppsa skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziane w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Oznacza to, że w dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym skarga służy od decyzji organu II instancji. W niniejszej sprawie Skarżący skorzystał ze swojego prawa i wniósł odwołanie na decyzję Starosty (art. 78 Konstytucji RP i art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego- t.j. Dz. U 98/00/1071 ze zm.– dalej kpa). W związku z tym dopiero decyzja organu II instancji będzie podlegała zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nierozpoznanie odwołania przez organ II instancji nie uprawnia Z. Z. do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu I instancji. W związku z tym skarga na decyzję Starosty jest przedwczesna, a jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. 2. Na marginesie należy zaznaczyć, że ustawodawca nie uprawnił sądu administracyjnego do nakładania kar na urzędników administracji publicznej za podjęcie, zdaniem strony, wadliwego rozstrzygnięcia. Z. Z. skorzystał ze swych uprawnień przewidzianych art. 227 i nast. kpa, wnosząc skargi do: Prokuratora Rejonowego, Prezydenta Miasta. i uzyskał odpowiedź Starosty z dnia [...]. (k. 14-18). Skoro skarga w części obejmującej żądanie ukarania urzędników administracji publicznej nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ppsa), skargę w tej części należało odrzucić. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6, i § 3 ppsa orzeczono, jak w sentencji postanowienia. /-/ M. Dybowski JH