I OZ 1198/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 406/18 odmawiające uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 406/18 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 27 kwietnia 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 406/18, wydanym w oparciu o art. 157 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odmówił K. J. uwzględnienia wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 13 września 2018 r. odrzucającego jego skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 27 kwietnia 2018 r. Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 24 września 2018 r. K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 13 września 2018 r. W ocenie Sądu, wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem w kwestionowanym postanowieniu orzeczono o całości skargi, uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obligowały Sądu do zamieszczenia w nim żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji ocenił, że zakres uzupełnienia postanowienia odrzucającego skargę żądany przez skarżącego nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu czynności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei w myśl art. 166 cytowanej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zatem strona może również złożyć wniosek o uzupełnienie postanowienia. Z powyższego wynika, że uzupełnienie wyroku (postanowienia) ma miejsce w dwóch przypadkach. Po pierwsze, jeśli sąd pominął w nim niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po drugie, jeśli sąd nie zamieścił w wyroku (postanowieniu) dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W konsekwencji przyjąć należy, że nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia, albowiem wniosek zgłoszony w trybie art. 157 P.p.s.a. może dotyczyć jedynie sentencji wyroku (postanowienia) sądu, a nie jego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 5 czerwca 2008 r., I OSK 511/08). Na podstawie tego przepisu nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia przez zamieszczenie w nim żądanych przez stronę postępowania kwestii, albowiem takie działanie w istocie zmierza do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienia NSA: z 2 października 2014 r., I OZ 634/14; z 24 października 2013 r., II GZ 476/13; z 30 sierpnia 2012 r., II GSK 465/11). W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 13 września 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J., uznając ją za niedopuszczalną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wymagane prawem elementy. Sąd rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Tym samym Sąd I instancji prawidłowo odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. Wskazać również należy, że jeżeli skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Sądu o odrzuceniu jego skargi (co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia), to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może bowiem stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.