II FZ 629/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Antoni Hanusz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1328/11 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi T.G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II FZ 629/11 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 grudnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 1328/11 odmówił T.G. przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia 31 stycznia 2011 roku w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Skarżący wystąpił do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie z kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podał, iż nie posiada środków na pokrycie wpisu sądowego w wysokości 100 zł. Z jego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż osiąga on dochód z umowy o pracę, który po zsumowaniu z dochodem żony wynosi 4.900 zł. Wydatki na utrzymanie mieszkania wynoszą 1.000 zł. Dodatkowo skarżący spłaca zadłużenie z tytułu kredytów i pożyczki. Do majątku zaliczył udziały w spółce. Żona skarżącego posiada natomiast mieszkanie i działkę niezabudowaną. Pismem z 10 czerwca 2011 r. Skarżący został wezwany do przedstawienia dokumentów źródłowych obrazujących jego stan majątkowy. Z obowiązku tego Skarżący jednak się nie wywiązał. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmawiając przyznania prawa pomocy podniósł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż zachodzą przesłanki do zastosowania art. 246 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270, ze zm.,), dalej u.p.p.s.a. Z oświadczenia skarżącego wynika, iż osiąga on dochód z umowy o pracę, który po zsumowaniu z dochodem żony wynosi 4.900 zł. Wydatki na utrzymanie mieszkania wynoszą 1.000 zł. Skarżący spłaca zadłużenie z tytułu kredytów i pożyczki. Skarżący posiada też udziały w spółce a jego żona mieszkanie i niezabudowaną działkę gruntu. Sąd dodatkowo podniósł, że mimo niewadliwego wezwania i doręczenia skarżącemu wezwania o nadesłanie informacji o jego sytuacji materialnej, nie przedstawił on żądanych informacji. Brak natomiast prawidłowej reakcji na wspomniane wezwanie oznacza, że nie można w pełni ocenić sytuacji majątkowej skarżącego. Jego oświadczenie nie może stanowić tym samym podstawy przyznania prawa pomocy. Wobec więc nieprzedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych, nie było w ocenie Sądu pierwszej instancji możliwe stwierdzenie w sposób niebudzący wątpliwości, czy skarżący spełnia przesłankę uzasadniającą przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem Sądu pierwszej instancji. Wniósł o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a., poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący ponownie argumentował, że nie posiada środków na uiszczenie wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało je oddalić. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej u.p.p.s.a.), osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Wykazanie okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy, z punktu widzenia treści art. 246 § 1 u.p.p.s.a. należy do obowiązku podmiotu ubiegającego się o przyznanie tego prawa. Strona ma zatem obowiązek wykazania, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania lub ich części albo że nie ma adekwatnych środków na poniesienie tych kosztów. Sąd natomiast rozpoznając wniosek zobowiązany jest wskazać z jakich względów uznał, że żądanie strony zasługuje bądź nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchybił więc wskazanym powyżej przepisom, gdyż rozpoznał wniosek skarżącego z uwzględnieniem powyższych uwag, a zatem w prawidłowy sposób. Sąd słusznie zdecydował, że zapłacenie przez skarżącego wpisu od skargi w wysokości 100,00 zł w zestawieniu w deklarowaną kwotą miesięcznych przychodów otrzymywanych przez niego oraz żonę, nawet po uwzględnieniu wysokości miesięcznych wydatków, nie stanowi uszczerbku koniecznego utrzymania skarżącego oraz jego rodziny. W związku natomiast z niewykonaniem wezwania Sądu do przedstawienia przez wnioskodawcę dodatkowych informacji o jego sytuacji materialnej oraz stanie majątkowym i rodzinnymi, Sąd rozpoznał wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie danych zawartych w urzędowym formularzu. Jednak jego treść nie pozwoliła uznać, że skarżący spełnia przesłanki przyznania mu prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 u.p.p.s.a. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.