II SAB/Kr 10/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. i S.C. na bezczynność Wojewody postanawia skargę kasacyjną odrzucić. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2009 r. (k. [...]) odrzucił skargę B.C. i S.C. na bezczynność Wojewody . Powodem odrzucenia tej skargi było niewyczerpanie przez skarżących środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym tj. nie złożenie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, w trybie przewidzianym przez art. 37 kpa. Powyższe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącym B.C. i S.C. w dniu 20 kwietnia 2009 r. wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie jego zaskarżenia. W dniu 23 kwietnia 2009 r. wpłynęło do sądu pismo skarżących zatytułowane "Sprzeciw'", w którym to piśmie skarżący zarzucają wadliwość opisanego wyżej postanowienia sądu z dnia 8 kwietnia 2009 r. wskazując, iż zostało ono wydane z pominięciem okoliczności dotyczących dat i sygnatur. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo skarżących z dnia 23 kwietnia 2009 r. nazwane przez nich "sprzeciwem " wobec faktu, iż zawiera zarzuty dotyczące postanowienia sądu z dnia 8 kwietnia 2009 r., którym sąd odrzucił skargę B.C. i S.C. na bezczynność Wojewody należało zakwalifikować jako skargę kasacyjną od tego postanowienia. Wynika to bowiem z faktu, iż środkiem odwoławczym od wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia sądu jest właśnie skarga kasacyjna. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) skarga kasacyjna winna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. O treści tego przepisu skarżący zostali przez sąd pouczeni pismem z dnia 16 kwietnia 2009 r. (k. [...]) doręczonym im jednocześnie z kwestionowanym postanowieniem i jego uzasadnieniem. Mimo powyższego, skarżący osobiście sporządzili i złożyli do sądu środek odwoławczy od wydanego w sprawie postanowienia. Należy podkreślić, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.) jest brakiem skargi kasacyjnej, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i uzasadnia jej odrzucenie (tak: postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 r., FSK 3/2004; opubl.: M.Pr. 2004, nr 5, s. 202). Wobec powyższego, sąd odrzucił skargę kasacyjną B.C. i S.C. , działając po myśli art. 178 p.p.s.a., który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. Jednocześnie sąd pragnie wskazać, że odrzucenie skargi kasacyjnej oraz wcześniejsze odrzucenie przez sąd skargi na bezczynność Wojewody nie pozbawia skarżących możliwości ponownego złożenia do sądu takiej skargi, o ile skarżący wyczerpią tryb zaskarżania bezczynności organu administracji publicznej wskazany w uzasadnieniu postanowienia sądu z dnia 9 kwietnia 2009 r.