I SA/Bd 554/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędziowie: sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Chowańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Wójt Gminy O. ustalił dla M. F. wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2018 w kwocie [...]zł (podatek rolny [...] zł, podatek od nieruchomości [...] zł). Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. podatnik, nie zgadzając się z wydaną decyzją złożył odwołanie. Podniósł, iż przez ponad 20 lat, tj. od 1996 r. był zwolniony z płacenia podatku z powodu niskiej klasy bonitacyjnej gruntów (V i VI klasa). Jedna z działek miała w chwili zakupu charakter siedliskowy, znajdowały się na niej bowiem zabudowania gospodarcze. Charakter, funkcja tego gruntu nie uległa zmianie. Stwierdził nadto, że nie rozumie, dlaczego ma płacić podatek od nieruchomości, skoro wcześniej był zwolniony z tego obowiązku w sytuacji, gdy zasadniczo nic się nie zmieniło z tym wyjątkiem, że prowadzi rewitalizację starych zabudowań w nowe o lepszym standardzie technicznym. Pismem z dnia [...] marca 2018 r. organ odwoławczy zawiadomił podatnika o możliwości zapoznania z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na powyższe M. F. wystosował pismo oznaczone jako "apelacja", którego istotą było zaskarżenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. W piśmie tym podatnik zakwestionował modernizację ewidencji gruntów i budynków odnoszących się do nieruchomości stanowiących przedmiot opodatkowania w rozpoznawanej sprawie. Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1785 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l." oraz ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) – dalej: "u.p.r.". Następnie, wskazał na decydujące w niniejszej sprawie znaczenie wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Wójt, jako organ podatkowy w sprawach dotyczących podatku od nieruchomości, nie ma podstaw do pominięcia zapisów w ewidencji gruntów ustalonymi przez starostę. Wręcz przeciwnie organ w takim przypadku dopuściłby się wydania nieważnej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Kolegium podkreśliło także, iż dane z ewidencji gruntów i budynków noszą przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej i pominięcie zapisów wynikających z ewidencji prowadziłoby do naruszenia tego przepisu. Organ odwoławczy odwołał się także do poglądu wyrażonego w sprawie wymiaru M. F. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r., gdzie stan faktyczny obejmował także zmiany wprowadzone w ewidencji gruntów i budynków, co do nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie. W nawiązaniu do powyższego wskazano, że podatnik w przypadku zakwestionowania zapisów w ewidencji gruntów i budynków nie może skutecznie domagać się ich zmiany w sposób samodzielny przez organ podatkowy, albowiem prawidłowość jej prowadzenia (w tym aktualizację danych) odpowiada właściwe starostwo powiatowe zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powyższe stanowisko organu zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w prawomocnym wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. Kolegium stwierdziło, że Starosta T., stosownie do art. 24a ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przeprowadził modernizację ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Stosowna informacja została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r., pod poz. 490. Po zmianie, działka nr [...] o powierzchni 0,1287 ha została sklasyfikowana na powierzchni 0,0715 ha – jako grunt orny (RVI), podlegający opodatkowaniu podatkiem rolnym, a na pow. 0,0572 ha – jako teren mieszkaniowy (B), podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako pozostałe grunty. Jednocześnie w kartotece budynków w odniesieniu do budynku na wymienionej działce, wcześniej sklasyfikowanego w grupie budynków produkcyjnych, usługowych i gospodarczych dla rolnictwa, dokonano zmiany na kategorię budynków mieszkalnych ze wskazaniem głównej funkcji jako domu letniskowego. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do wypisu z ewidencji gruntów i budynków znajdującego się w aktach sprawy według stanu na [...] stycznia 2018 r. charakter gruntów i budynków stanowiących przedmiot opodatkowania nie uległ zmianie w stosunku do roku 2016. Jeżeli natomiast strona twierdzi, że dane wynikające z ewidencji są niewłaściwe, powinna wystąpić o ich korektę przez Starostę T. w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. W nawiązaniu zaś do pisma z [...] i [...] kwietnia 2018 r. Kolegium stwierdziło, że dysponuje uprawnieniem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków, a przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego jest łączne zobowiązanie pieniężne. Powyższe uzasadniało rozstrzygnięcie potwierdzające prawidłowość wymierzenia podatnikowi przez Wójta Gminy O. łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. W złożonej do tut. Sądu skardze Skarżący wskazuje, że obciążenie go podatkiem jest dla niego krzywdzące. Przedstawia przy tym szereg okoliczności stanowiących w jego ocenie tło rozpoznawanej sprawy opatrując obszernym własnym komentarzem. Źródła niesłusznej likwidacji przysługującej mu przez 20 lat ulgi podatkowej upatruje w modernizacji inwentaryzacji geodezyjnej w Gminie O.. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu [...] grudnia 2018 r. Skarżący potwierdził swoje stanowisko, zgodnie z którym nie dostrzega uzasadnienia w podwyższeniu opodatkowania działki. Wskazał, że pobudował skromny budynek o powierzchni 25 m2, co jednak nie przemawia za opodatkowaniem, zwłaszcza w jego trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego, a zatem skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja ustalająca skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2018 w wysokości [...] zł. W złożonej skardze, skarżący kwestionuje zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości, stanowiącej jego własność działki oznaczonej nr [...] (jednostka rejestrowa: G109 obręb K. ) o pow. 0,1287 ha wraz z budynkiem o charakterze mieszkalnym o powierzchni 25 m2. W ocenie skarżącego, brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do przepisu art. 6c ust. 1 u.p.r., osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy (taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie), wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty oraz budynki lub ich części. Podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów – powierzchnia, zaś dla budynków lub ich części – powierzchnia użytkowa. Z kolei art. 1 u.p.r. stanowi, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza). Zgodnie z art. 3 ust. 1. pkt 1 tej ustawy, podatnikami podatku rolnego są m. in. osoby fizyczne będące właścicielami gruntów. Nie jest sporne w sprawie, ze skarżący jest właścicielem działek oznaczonych numerami [...] (nr [...], o powierzchni 1,4810 ha, klasyfikowana jako użytki rolne V i VI klasy) oraz [...] (nr [...], o powierzchni 0,1287 ha, na której posadowiony jest budynek o powierzchni 25 m2) położonych w [...]. W zakresie dotyczącym przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem rolnym, w oparciu o zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego w T., ustalono powierzchnię posiadanych przez skarżącego gruntów ornych oraz ich klasyfikację (RV i RVI), dokonując wymiaru tego podatku w wartości [...] zł. Natomiast w zakresie podatku od nieruchomości Wójt Gminy O. działając jako organ podatkowy I instancji wymierzył skarżącemu podatek od nieruchomości na 2018 r., opierając się również na zapisach ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatowego w T., przy czym ewidencja ta uwzględniała zmiany, jakie nastąpiły w następstwie wykonania modernizacji ewidencji gruntów i budynków w zakresie aktualizacji użytków gruntowych oraz uzupełnienia danych ewidencyjnych dotyczących budynków i lokali dla obrębów ewidencyjnych gminy: C., O. i Ł.. Zgodnie bowiem z art. 24a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2017 r., poz. 2101) – dalej u.p.g.k. starosta może zarządzić przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków na obszarze poszczególnych obrębów ewidencyjnych. Starosta T. podjął takie działania, a powiadamiająca o tym Informacja nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] lutego 2015 r., pod poz. 490. W następstwie powyższego, Wójt Gminy O., wydając decyzję z dnia [...] lutego 2018 r., opierał się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków według stanu na dzień [...] stycznia 2018 r., która uwzględniała zmianę oznaczoną nr [...] obręb [...], wprowadzoną na podstawie operatu pomiarowego [...] z datą przyjęcia [...] marca 2015 r., a dotyczącą działki [...] Jak wynika z pisma Wójta Gminy O. z dnia [...] marca 2018 r. będącego stanowiskiem odnoszącym się do zarzutów odwołania (k.1–2 akt SKO), Starostwo Powiatowe w T. [...] sierpnia 2015 r. przesłało zawiadomienie o zakończeniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków do bazy EGiB wraz z płytą CD dla Gminy O.. Z wydruku Zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków noszącego datę [...] lipca 2015 r. oraz załącznika nr [...] do tego zawiadomienia wynika, że przed zmianą działka [...] o powierzchni 0,1287 ha położona w [...] była w całości klasyfikowana jako "Br–RVI" (grunty rolne zabudowane) i opodatkowana podatkiem rolnym, natomiast po zmianie, dla tej działki przyjęto klasyfikację "B" (tereny mieszkaniowe), podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako pozostałe grunty. Z kolei w odniesieniu do budynku, poprzednio klasyfikowanego w grupie budynków produkcyjnych, usługowych i gospodarczych dla rolnictwa, po zmianie, zaliczono go do grupy budynków mieszkalnych, główna funkcja – dom letniskowy (k.3 akt org. I inst.). W zawiadomieniu tym, jako datę zmiany, wskazano dzień [...] marca 2015 r. Podkreślić należy, iż w myśl § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.), o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe – w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Zatem, powyższe zawiadomienie i wskazana w nim data zmiany w ewidencji gruntów i budynków jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych (por. R. Dowgier w glosie do wyroku z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1190/09, "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych", 2010 r., nr 5, s. 5–6). Kolejne zawiadomienie Starostwa Powiatowego w T. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków datowane jest na [...] marca 2016 r. (nr [...], data zmiany [...] listopada 2015 r.) i wpłynęło do Wójta Gminy O. [...] marca 2016 r. Po tej zmianie w ewidencji gruntów i budynków, według stanu obowiązującego na dzień [...] stycznia 2018 r., działka nr [...] o powierzchni 0,1287 ha została sklasyfikowana w części jako grunt orny (RVI) o powierzchni 0,0715 ha, a zatem podlegający opodatkowaniu podatkiem rolnym oraz o powierzchni 0,0572 ha – jako teren mieszkaniowy (B), podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako pozostałe grunty. Wobec powyższego, do wyliczenia podatku od nieruchomości przyjęto budynek mieszkalny o powierzchni 25 m2 x [...] zł = [...] zł oraz grunt o powierzchni 572 m2 x [...] zł = [...] zł. Łącznie podatek od nieruchomości po zaokrągleniu wyniósł [...] złł płatny w ratach – po [...] zł (I, II i III rata) oraz [...] zł (IV rata). Natomiast podatek rolny wynosi [...] zł (grunty V i VI klasy). Powyższe ustalenia dotyczące przedmiotu i podstawy opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości ustalono w oparciu o obowiązujące na dzień [...] stycznia 2018 r. zapisy w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę Powiatu T. , a obowiązkiem organu przy ustalaniu wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości było uwzględnienie danych zawartych i wynikających z tej ewidencji. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W myśl natomiast art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty, a w przypadku budynków ich położenie, przeznaczenie, funkcje użytkowe i ogólne dane techniczne. Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji mają przy wymiarze podatku charakter wiążący, a organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania własnych ustaleń w tym zakresie. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FPS 4/11 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009 r., sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Po 363/09). Organ podatkowy nie może zatem samodzielnie dokonywać klasyfikacji funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (por. m.in. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09). Jedynie wyjątkowo, organy podatkowe mogą odstąpić od obowiązku uwzględnienia danych z ewidencji gruntów. Odstępstwa od bezwzględnego związania wpisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków mogą mieć miejsce w sytuacji, gdy informacje zawarte w tej ewidencji pozostają w sprzeczności z danymi zamieszczonymi w innych rejestrach publicznych, których pierwszeństwo (przed danymi ewidencyjnymi) wynika z regulujących ich prowadzenie bezwzględnie obowiązujących przepisów lub też w przypadku, gdy posłużenie się wyłącznie danymi ewidencyjnymi musiałoby się wiązać z pominięciem przepisów zawartych w ustawie podatkowej, mających wpływ na wymiar podatku (możliwe do zastosowania symbole ewidencyjne nie przewidują oznaczenia dla pewnych przedmiotów opodatkowania, wymienionych wprost w ustawie podatkowej). W takim przypadku organ podatkowy powinien pominąć informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków, sprzeczne z prawnie wiążącymi danymi innego rejestru publicznego lub tych danych ewidencyjnych, które wykluczają zastosowanie regulacji zawartych w ustawie podatkowej, mających znaczenie dla wymiaru podatku (por. uchwała NSA z 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13; wyrok NSA z 1 sierpnia 2014 r., II FSK 1930/12; publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA), www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zważywszy jednakże na okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy taka sytuacja nie wystąpiła. W oparciu o prezentowane i podzielane przez Sąd rozpatrujący sprawę poglądy zawarte w przywołanych orzeczeniach należy przyjąć, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania nieruchomości mają zapisy wynikające z ewidencji. Formalne podważenie zgodności tych zapisów ze stanem rzeczywistym, bądź też ich zmiana może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji, którymi stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.g.k. są starostowie, do obowiązków których należy m.in. prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, a którym, zgodnie z ust. 2 tego przepisu, należy zgłaszać (obowiązek ten dotyczy również właścicieli gruntów), zmiany danych objętych tą ewidencją. Chcąc zatem podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany podmiot powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego. Przyjęcie innego zapatrywania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym – pełnioną przezeń funkcję. Do czasu zmiany ewidencji gruntów i budynków obowiązujące w niej zapisy wiążą w tym przedmiocie wszystkie organy i sądy (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 2043/11). Z powyższych względów nie są trafne zarzuty skargi, że wydana decyzja narusza interesy strony, wyrządza mu krzywdę. Ustalenie wymiaru podatku rolnego i od nieruchomości nie oznacza ingerencji w uprawnienia właścicielskie skarżącego, uniemożliwiające mu lub ograniczające w jakikolwiek sposób wykonywanie prawa własności. Należy przy tym zauważyć, że obowiązek podatkowy ma charakter powszechny, i znajduje swoje umocowanie również w treści art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowiącym, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Wobec tego, Wójt Gminy O., działając w ramach przyznanych mu kompetencji, jako organ podatkowy, był nie tylko uprawniony, ale przede wszystkim zobowiązany do podjęcia czynności związanych z wymiarem podatku rolnego i podatku od nieruchomości, a jego działania w tym zakresie, znajdowały umocowanie w przywołanych aktach prawnych. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako nieuzasadnioną oddalił.