II SA/Sz 541/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Alicja Poznańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Stowarzyszenia [...] w S. kwotę [...](dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.-dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 80 ust. 1 pkt 1-3, art. 82 ust, 1 i 3 oraz art. 85 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako "u.i.o.ś."), po rozpatrzeniu odwołań, utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. [...] r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z 8 czerwca 2016 r. P. M. zwrócił się do organu I instancji o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia w postaci rozbudowy fermy drobiu na terenie dz. nr [...], obręb [...] S. , gmina B.. W raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazano, że założenia projektowe przewidują maksymalną jednoczesną obsadę w ilości 308,44 DJP (dużych jednostek przeliczeniowych), tj. 77112 sztuk brojlerów kurzych, zaś po wybudowaniu i zasiedleniu dwóch nowych obiektów maksymalna jednoczesna obsada na fermie wyniesie 224112 szt. drobiu, tj. 896,45 DJP. Decyzją z [...] r. Wójt Gminy B. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez Kolegium decyzją z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 482/17 uchylił ww. decyzję Kolegium oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Analiza akt sprawy doprowadziła sąd do wniosku, że nie spełniono warunku należytego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów gwarantujących udział społeczeństwa w postępowaniu. Z akt wynika, że przed wydaniem decyzji nie podano do publicznej wiadomości pełnej informacji o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, zaś dokonanie obwieszczenia o niepełnej treści – brak informacji o stanowiskach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. czy Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego – uniemożliwiło społeczeństwu zapoznanie się z ich treścią, jak również złożenie ewentualnych uwag czy wniosków w tym zakresie. Co więcej, sposób podania do publicznej wiadomości informacji, tj. wywieszenie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń w Urzędzie G. B. oraz umieszczenie ich na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy, zdaniem sądu nie był wystarczający. Skoro bowiem planowane przedsięwzięcie ma powstać poza terenem miejscowości B., we wsi S., w której nie wszyscy mieszkańcy posiadają dostęp do Internetu, zatem ogłoszenie takie winno zostać dokonane także w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe sąd wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania naruszono art. 5, art. 33, art. 39 i art. 79 ust. 1 u.i.o.ś., jak i art. 10 i art. 49 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji decyzją z [...] r. po raz kolejny ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na skutek wniesionych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całościi przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na niezrealizowanie przez organ wskazań sądu, niespełnienie wymogów uzasadnienia decyzji oraz brak właściwie przeprowadzonej oceny przedłożonego raportu. Po przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] r. ustalił na rzecz P. M. środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu na terenie dz. nr [...], obręb [...] S. , gmina B.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że zapewnił czynny udział stronom w postępowaniu, jak i możliwość udziału w nim społeczeństwu, a stosowne zawiadomienia i obwieszczenia o wszczęciu postępowania oraz zgromadzonej dokumentacji zostały umieszczone na stronie BIP Urzędu Gminy B., na tablicy ogłoszeń w Urzędzie oraz w miejscowości S.. Po ponownej analizie przedstawionego przez inwestora raportu oraz po uwzględnieniu zarzutów podniesionych przez społeczeństwo, organ nałożył na inwestora obowiązek monitorowania działań określonych w pkt IX i XII decyzji, jednakże nie dostrzegł potrzeby powołania biegłego. W jego ocenie, raport został sporządzony prawidłowo i zawiera wszystkie wymagane elementy. Również organy uzgadniające nie wniosły uwag i zastrzeżeń odnośnie merytorycznej treści raportu. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: Stowarzyszenie [...] w S. , W. M., K. B. i W. B.. Zdaniem Stowarzyszenia postępowanie przeprowadzono z naruszeniem ustawy o ochronie środowiska, art. 21 ust. 1 pkt 9 u.i.o.ś. oraz art. 35, 36 i 49 k.p.a., gdyż pominięto społeczeństwo, a zawiadomienie o zakończeniu postępowania z dnia 27 grudnia 2018 r. nie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń w miejscowości S., na dowód czego załączono zdjęcia. Dodatkowo strona zarzuciła, że zapisy zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko, iż planowana inwestycja nie wpłynie znacząco na pogorszenie stanu środowiska obszarów sąsiednich i nie będzie stanowiła zagrożenia dla okolicznych mieszkańców, są niewłaściwe. Wątpliwości budzi również stwierdzony w raporcie brak przekroczenia obowiązujących standardów jakości środowiska, brak wariantu alternatywnego innej lokalizacji fermy, brak odpowiednich urządzeń do podczyszczania wód opadowych oraz roztopowych oraz fakt niepowołania biegłego. Według Stowarzyszenia, w raporcie kwestię uciążliwości odorowej potraktowano powierzchownie i nie przedstawiono danych w sprawie szkodliwości na budynki zabytkowe. Wskazało także na niezgodność opinii sanitarnej z rzeczywistością oraz okoliczność, że odległość fermy od budynków i terenów chronionych, nie może być mniejsza niż 200-300 m, a w przypadku omawianej inwestycji odległość ta wynosi 70 m, a nie 115 m, jak wpisano w raporcie. Natomiast W. M. zarzucił naruszenie: art. 33 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś., poprzez błędną ich wykładnię polegającą na umieszczeniu w obwieszczeniu z 27 września 2018 r. szczątkowych danych o przedsięwzięciu, bez ustaleń organów uzgadniających, art. 10 § 1 k.p.a., wobec niewezwania stron celem zapoznania się z zebranymi materiałami przed wydaniem decyzji oraz art. 77 k.p.a. Nadto podniósł, że nie został powiadomiony o postępowaniu, jak również o wydaniu decyzji, zaś budowa dwóch obiektów przeznaczonych do tuczu brojlerów na ponad 77 tysięcy kur przyniesie negatywne skutki dla okolicznych mieszkańców i dla środowiska w postaci wzmożonego ruchu pojazdów ciężarowych, nadmiernego stężenia gazów i pyłów oraz emisji fetoru. Z kolei K. B. swoje odwołanie uzasadniła tym, że w obwieszczeniu z 17 września 2018 r., nie zawarto podstawowych danych o zamierzonej rozbudowie fermy, nie podano stron postępowania oraz nie zawarto szkicu działki inwestycyjnej z oznaczeniem granic działek sąsiadujących i granic odoru. Poza tym nie zawiadomiono jej - jako strony - o wszczęciu postępowania, nie wywieszono na tablicy ogłoszeń w S. obwieszczenia o zakończeniu postępowania, a ponadto nie odniesiono się w decyzji do protestu, który podpisało 36 mieszkańców wsi. Strona zaznaczyła, że odległość inwestycji od jej działki jest zbyt niska, ponieważ już przy istniejącej fermie odczuwa hałas, odór oraz zwiększoną liczbę owadów. Podobnie W. B. w odwołaniu zwrócił uwagę na niepełną treść obwieszczenia z 17 września 2018 r. oraz na niezajęcie przez organ stanowiska w sprawie petycji mieszkańców wyrażającej negatywną opinię budowy kurników. Podniósł, że planowane przedsięwzięcie wiąże się z negatywnym wpływem na ludzi i środowisko, i nie został zawiadomiony o wznowieniu postępowania i o zakończeniu postępowania. W wymienionej na wstępie decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie uwzględniło wniesionych odwołań i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy zakwalifikować do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - jako chów lub hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza. Oznacza to, że dla planowanego przedsięwzięcia obowiązkowo sporządzany jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Kolegium badając kwestię, czy w sprawie zapewniono udział stronom, jak i społeczeństwu w tym postępowaniu, ustalił, iż organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę dnia 17 września 2018 r., dokonał dwóch zawiadomień poprzez obwieszczenia. Pierwsze z nich odnosiło się do stron postępowania i obejmowało zawiadomienie o wszczęciu postępowania w przedmiocie wydania decyzji dla przedsięwzięcia oraz zawiadomienia o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Obwieszczenie to zostało udostępnione na stronie BIP Urzędu Gminy B., ogłoszone na tablicy informacyjnej Urzędu Gminy B. oraz na tablicy informacyjnej wsi S.. Drugie z obwieszczeń odnosiło się do społeczeństwa i zawarto w nim wszelkie wymagane informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. W obwieszczeniu w sposób wystarczający określono zarówno przedmiot postępowania, jak i informacje o możliwych do zapoznania się dokumentach sprawy wraz ze wskazaniem miejsca, gdzie dokumenty te zostały wyłożone do wglądu. Ponadto wymieniono, co stanowi niezbędną dokumentację sprawy, a także podano informację o stanowiskach organów współdziałających poprzez wymienienie rodzajów stanowisk wraz z podaniem ich daty, sygnatury oraz oznaczeniem organu je wydającego. Zawiadomienie stron postępowania z 17 września 2018 r. zostało dokonane zgodnie z art. 49 k.p.a., a zawiadomienie społeczeństwa zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 11 u.i.o.ś. Następnie 22 listopada 2018 r. dokonano kolejnych obwieszczeń. Jednym z nich zawiadomiono strony postępowania o zgromadzeniu materiału dowodowego i uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a drugie zostało skierowane do społeczeństwa i po raz kolejny zawarto w nim informacje, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś., a także umożliwiono zgłaszanie wniosków i uwag. Choć organ I instancji przekazał społeczeństwu więcej informacji i przyznał więcej uprawnień, niż wymagała tego ustawa, to w ocenie Kolegium, takie działanie nie może zostać uznane za naruszenie prawa uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Kolejnymi obwieszczeniami z 27 grudnia 2018 r. organ zawiadomił odpowiednio społeczeństwo oraz strony o niemożliwości załatwienia sprawy w ustawowym terminie, wyznaczając jednocześnie nowy termin zakończenia postępowania, przy czym społeczeństwu ponownie przekazano część informacji, o których mowa w art. 33 ust. 1 u.i.o.ś. W odniesieniu do zarzutu jakoby obwieszczenie z 27 grudnia 2018 r. nie zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń wsi S. organ II instancji wywiódł, że nie sposób uznać przedłożonych zdjęć tablicy ogłoszeń we wsi S. za wiarygodny dowód, gdyż nie zawierają żadnej daty ich wykonania i są nieczytelne. Wobec tego, fotografie te nie mają mocy dowodowej mogącej skłonić do przekonania, że faktycznie w grudniu 2018 r. organ I instancji nie dokonał przedmiotowych obwieszczeń. Przeczą temu również adnotacje dokonane przez Sołtysa wsi S., z których wynika, że obydwa obwieszczenia zostały zamieszczone na tablicy ogłoszeń w okresie od 27 grudnia 2018 r. do 9 stycznia 2019 r., które w ocenie Kolegium są wiarygodne Obwieszczeniami z 10 stycznia 2019 r. organ I instancji zawiadomił odpowiednio strony postępowania oraz społeczeństwo o zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dodatkowo organ I instancji obwieszczeniem z 31 stycznia 2019 r. podał do publicznej wiadomości informację o wydaniu przedmiotowej decyzji oraz o możliwości zapoznania się z jej treścią. Organ odwoławczy dostrzegając pewną nieprawidłowość w obwieszczeniach kierowanych do społeczeństwa wskazał, że pierwsze z obwieszczeń, tj. z 10 stycznia 2019 r. nie zawierało informacji o prawie społeczeństwa do zapoznania się z treścią decyzji oraz dokumentacją sprawy, a organ częściowo tę wadę usunął dokonując ponownego obwieszczenia 31 stycznia 2019 r., gdzie wyraźnie taką informację zawarł, wskazując zarówno miejsce jej udostępniania do wglądu z konkretnym oznaczeniem pokoju oraz podaniem godzin. Wobec tego Kolegium uznało, że wadliwość ta nie miała wpływu na wynik sprawy, jak również nie pozbawiła, ani nie ograniczyła udziału społeczeństwa w postępowaniu, tym bardziej, że organ I instancji w jego toku informował społeczeństwo w większym zakresie, niż był do tego zobowiązany. Nadto przy obwieszczeniu z 31 stycznia 2019 r. Kolegium dostrzegło także oczywistą omyłkę we wskazanych datach jego opublikowania, gdyż w treści zawiadomienia oznaczono, że zostało ono opublikowane 26 października 2018 r., tymczasem z odręcznej adnotacji przedstawiono, że było ono wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy B. i tablicy ogłoszeń wsi S. w okresie od 31 stycznia 2019 r. Dalej Kolegium stwierdziło, że organ I instancji sprostował obowiązkom określonym w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 85 ust. 1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś., albowiem szczegółowo odniósł się do każdego z podniesionych zastrzeżeń i wyjaśnił, nawiązując do treści sporządzonego raportu, z jakim powodów nie mogą one zostać uwzględnione. Stanowiska wyrażone przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji są prawidłowe i wystarczające, zaś petycje ze stycznia 2018 r. odpowiadają petycją złożonym w październiku 2018 r., stąd chybione są zarzuty, iż organ I instancji pominął petycje, które podpisało wielu mieszkańców. Przed wydaniem decyzji organ I instancji uzyskał wymagane przepisami prawa uzgodnienia oraz opinie. W sprawie spełnione zostały więc obowiązki z art. 77 ust. 1 pkt 1, 3 i 4 u.i.o.ś., zaś warunki określone przez organy uzgodnieniowe zostały prawidłowo uwzględnione w treści wydanej decyzji. Oceniając przedłożony do wniosku raport o oddziaływaniu na środowisko, Kolegium stwierdziło, iż jest on kompletny, rzetelny i wiarygodny. Raport ten zawiera wszelkie wymagane elementy określone w art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., a w tym - wbrew twierdzeniom odwołania - również kwestie wariantów. Raport jest dokumentem prywatnym, ale przysługuje mu szczególna wartość dowodowa. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu). Tymczasem żadna ze stron odwołujących nie przedłożyła kontrraportu, jak i nie przedstawiła takich zarzutów, które mogłyby obiektywnie podważyć treść raportu znajdującego się w aktach sprawy, a Kolegium nie dostrzegło takich wad z urzędu. W tym stanie rzeczy za nieuzasadniony uznano wniosek dowodowy o powołanie biegłego. W ustosunkowaniu się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniach, Kolegium podkreśliło, że najbliższa zabudowa zlokalizowana jest około 115 m od granic działki inwestycyjnej, co potwierdza załączona do wniosku o wydanie decyzji mapa ewidencyjna obejmująca wieś S.. Co istotne, planowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest na terenie wykorzystywanym już dotychczas dla takiego samego profilu działalności. Na terenie działki inwestycyjnej, ani w jej bezpośrednim sąsiedztwie nie znajdują się istniejące lub proponowane obszary do objęcia na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Ponadto w raporcie przewidziano, że wprawdzie realizacja inwestycji spowoduje okresowe oddziaływania akustyczne związane z ruchem transportu dowożącego materiały budowlane oraz sprzęt, ale nie spowoduje trwałej ponadnormatywnej uciążliwości na terenach najbliższej zabudowy mieszkaniowej, podlegającej ochronie przed hałasem. Również emisja pyłu spowodowana pracami ziemnymi będzie miała charakter krótkookresowy i lokalny. Budowa projektowanej fermy nie będzie też negatywnie oddziaływać na istniejące i proponowane formy ochrony przyrody, jak i na obszar Natura 2000. Wszelkie działania inwestycyjne ograniczają się do powierzchni działki inwestycyjnej. W związku z budową obiektów do chowu drobiu i obiektów pomocniczych nie zachodzi potrzeba uzyskania zgody na wycinkę lub przesadzenie drzew. Przeprowadzone obliczenia oddziaływania skumulowanego, uwzględniającego pracę całej instalacji, po realizacji nowych obiektów hodowlanych, wskazują, że po planowanej rozbudowie fermy, nie dojdzie do przekroczenia wartości dopuszczalnych hałasu ani pogorszenia standardów jakości środowiska na terenach sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej. Odnośnie problematyki stanu zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego w czasie eksploatacji zakładu wskazano, że obliczenia wykonane na działce w kierunku najbliższej zabudowy wykazały stężenie amoniaku na poziomie 50 ug/m3, a więc poniżej progu wyczuwalności. W raporcie przedstawiono stan środowiska naturalnego oraz przewidywane oddziaływanie inwestycji na środowisko, jak i określono, w jakim stopniu planowane przedsięwzięcie wpłynie na jakość poszczególnych elementów środowiska naturalnego, a także, czy zmiany wywołane funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia nie będą przekraczać granic działki inwestycyjnej. Również oddziaływanie na środowisko gruntowo-wodne zostało szczegółowo opracowane w treści raportu, a wody opadowe spływające z powierzchni dachowych budynków oraz terenów utwardzonych, nie są wodami zanieczyszczonymi. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 35 i art. 36 k.p.a. Kolegium wyjaśniło, że nawet, jeżeli organ prowadzi postępowanie z naruszeniem zasady szybkości postępowania, to i tak tego typu uchybienie procedurze pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej w sprawie decyzji. Stowarzyszenie [...]" w S. zaskarżyło opisaną wyżej decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności obu decyzji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. W skardze decyzji tej zarzucono naruszenie: - art. 49 k.p.a. wobec tego, że zawiadomienie o zakończeniu postępowania z dnia 27 grudnia 2018 r. nie umieszczono na tablicy ogłoszeń w miejscowości S., co udowodniono zdjęciami załączonymi do akt oraz przesłanymi e-mailem, - ustawy o ochronie środowiska i art. 21 ust. 1 pkt 9 u.i.o.ś. wobec pominięcia społeczeństwa w postępowaniu, niewywieszenia decyzji z dnia [...] r. na tablicy ogłoszeń w miejscowości S. oraz nieprzesłania jej stronom biorącym czynny udział w postępowaniu, - art. 85 ust.3 u.i.o.ś. wobec tego, że obwieszczenie Wójta z dnia 10 stycznia 2010 r. nie zawierało informacji o prawie społeczeństwa do zapoznania się z treścią decyzji oraz dokumentacją w sprawie, zaś obwieszczenie wywieszone w dniu 31 stycznia 2019 r. wprowadzało w błąd, skoro widnieje na nim napis, że jest to obwieszczenie z dnia 26 października 2018 r., - art. 37 ust.1 i 2 oraz art. 85 ust.1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś. przez nierozpatrzenie petycji i protestu oraz wniosków mieszkańców S. wniesionych w październiku 2018 r., - art. 35 i 36 k.p.a. jak i art. 84, 123-126 k.p.a. wobec niepowołania biegłego i niewydania postanowienia w tym przedmiocie, - art. 155 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wobec niezastosowania się przez organ I instancji do wskazań zawartych w wyroku WSA z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 482/17, Dodatkowo wskazano także na: - pobieżne potraktowanie przez autorkę raportu uciążliwości odorowej oraz brak w raporcie obiektywnej analizy oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie emisji zanieczyszczeń do atmosfery (pyły, amoniak), wytwarzania odpadów i emisji dźwięku, - brak konkretnych danych w sprawie szkodliwości na budowle zabytkowe, - brak odpowiednich urządzeń do podczyszczania wód opadowych oraz roztopowych, - niezgodność opinii sanitarnej z rzeczywistością, - zbyt małą odległość fermy od budynków i terenów chronionych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 26 września 2019 r. przedstawiciel strony skarżącej podtrzymał wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Podkreślił, że budowa dodatkowych dwóch pieców opalanych miałem jest niezgodna z przepisami dotyczącymi realizacji polityki czyste powietrze. Zwrócił również uwagę na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z przepisami unijnymi w zakresie odprowadzania i gromadzenia wód opadowych. Nadto wskazał na niewłaściwe określenie w raporcie zasięgu oddziaływania norm odorowych oraz braku zieleni izolacyjnej okalającej teren inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W tak określonym zakresie kognicji, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a. – zarzutami i wnioskami skargi, sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji ustalające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu na działce nr [...], obr. [...] S. o dwa obiekty budowlane do chowu drobiu o łącznej obsadzie [...] DJP. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, które wprowadzają wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wątpliwości w sprawie nie budził fakt, że na mocy § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 2016 r., poz. 71) planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, które to wymagają przeprowadzenia oceny ich oddziaływania na środowisko. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.i.ś - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że zaskarżona decyzja Kolegium została podjęta po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 482/17, którym to uchylono wcześniejszą decyzję Kolegium z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r. z uwagi na niezapewnienie społeczeństwu oraz stronom udziału w postępowaniu, czym naruszono art.5, art. 22, art. 39 i art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. oraz art. 10 i art. 49 k.p.a. We wskazaniach co do dalszego postępowania sąd wywiódł, że organ winien zastosować się do wymogów wynikających z ww. przepisów prawa, a w wydanej decyzji podać, w jaki sposób uwagi i wnioski społeczeństwa zostały przy jej wydaniu uwzględnione. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium mając na uwadze ponownie przeprowadzone postępowanie przez organ I instancji, stwierdziło, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zarazem realizowano wskazania wyrażone w wydanym w sprawie wyroku WSA w Szczecinie, wobec czego spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem sądu stanowisko to uznać należy za przedwczesne, gdyż organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że ustawodawca w art. 79 ust. 1 u.i.o.ś. zagwarantował społeczeństwu udział w postępowaniach w przedmiocie określenia uwarunkowań środowiskowych, w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania na środowisko. Oznacza to zatem, że w takiego rodzaju postępowaniach, udział społeczeństwa musi być przez organ zapewniony, co powinno znajdować odzwierciedlenie w aktach sprawy. Jak trafnie podkreślił WSA w wyroku z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 482/17 niezbędnym warunkiem poprawności oceny oddziaływania na środowisko jest prawidłowe przeprowadzenie całej procedury postępowania z udziałem społeczeństwa. Ustawa nakłada bowiem na organy obowiązek informowania społeczeństwa o toczącym się postępowaniu, a społeczeństwo jest uprawnione do wyrażania swoich komentarzy i opinii w szczególności, zanim sprawa zostanie przez organ rozstrzygnięta. Prawo do udziału społeczeństwa określono szeroko, co wynika z art. 33 ust. 1 i art. 85 ust.3 u.i.o.ś. Pierwszy z powołanych przepisów przewiduje, że przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o: 1) przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 2) wszczęciu postępowania; 3) przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie; 4) organie właściwym do wydania decyzji oraz organach właściwych do wydania opinii i dokonania uzgodnień; 5) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; 6) możliwości składania uwag i wniosków; 7) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków, wskazując jednocześnie 30-dniowy termin ich składania; 8) organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków; 9) terminie i miejscu rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, o której mowa w art. 36, jeżeli ma być ona przeprowadzona; 10) postępowaniu w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli jest prowadzone. Natomiast zgodnie z art. 85 ust.3 u.i.o.ś. organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1. Na mocy art. 3 pkt 11 u.i.o.ś. ilekroć w ustawie jest mowa o podaniu informacji do publicznej wiadomości - rozumie się przez to: a) udostępnienie informacji na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, organu właściwego w sprawie, b) ogłoszenie informacji, w sposób zwyczajowo przyjęty, w siedzibie organu właściwego w sprawie, c) ogłoszenie informacji przez obwieszczenie w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscu planowanego przedsięwzięcia, a w przypadku projektu dokumentu wymagającego udziału społeczeństwa - w prasie o odpowiednim do rodzaju dokumentu zasięgu, d) w przypadku gdy siedziba organu właściwego w sprawie mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot postępowania - także przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot postępowania. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji dowodzi, że organ odwoławczy oceniając kwestie zapewnienia udziału społeczeństwa w wydaniu decyzji, nie ustrzegł się uchybień, albowiem wprawdzie szczegółowo opisał sporządzone przez organ I instancji obwieszczenia, jednakże nie wykazał, aby doszło do skutecznego podania do publicznej wiadomości wymaganych informacji. Mianowicie zauważyć należy, że w aktach sprawy niejednokrotnie brak jest dowodów potwierdzających umieszczenie obwieszczeń na stronie BIP i tablicy informacyjnej Urzędu Gminy B. oraz na tablicy informacyjnej we wsi S. i to, pomimo że w obwieszczeniach przewidziano wprost taką formę zawiadamiania społeczeństwa. Przykładowo nie załączono wydruku ze strony BIP potwierdzającego udostępnienie społeczeństwu obwieszczenia z dnia 22 listopada 2018 r., 27 grudnia 2018 r. czy z dnia 10 stycznia 2019 r. Z kolei w przypadku obwieszczeń z dnia 17 września 2018 r. i 22 listopada 2018 r. nie ma adnotacji o ich wywieszeniu na tablicach ogłoszeń we wsi S., a z dnia 27 grudnia 2018 r., 10 stycznia 2019 r. - na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy B.. Podobna sytuacja istnieje także w przypadku zawiadamiania stron dokonanego w trybie art. 49 k.p.a. Sąd w wyroku z dnia 17 sierpnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 482/17 zwrócił szczególną uwagę na konieczność dokonywania ogłoszeń w sposób zwyczajowo przyjęty w samym miejscu planowanego przedsięwzięcia, tj. we wsi S.. Tymczasem na etapie postępowania odwoławczego, jak i w skardze podniesiono, że obwieszczenie z dnia 27 grudnia 2018 r. nie zostało zamieszczone na tablicy ogłoszeń w tej wsi, na potwierdzenie czego przedłożono zdjęcia. Organ II instancji uznał, że fotografie nie mają mocy dowodowej i oparł się na adnotacjach dokonanych przez Sołtysa wsi, z których wynika, że obwieszczenia zostały zamieszczone na tablicy ogłoszeń w okresie od 27 grudnia 2018 r. do 9 stycznia 2019 r. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że obwieszczenia z dnia 27 grudnia 2018 r. dotyczyły zawiadomienia społeczeństwa oraz stron o niemożliwości załatwienia sprawy w ustawowym terminie i wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania, a nie jak wskazało stowarzyszenie - zawiadomienia o zakończeniu postępowania. Tym nie mniej zdaniem sądu zebrany materiał dowodowy jest niewystarczający do przyjęcia, jak uczynił to organ odwoławczy, iż sporne obwieszczenia zostały rzeczywiście dokonane w sposób zwyczajowy przyjęty. Zauważyć należy, że ustaleń w zakresie okoliczności danej sprawy należy dokonywać na podstawie wyczerpująco rozebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego, a art. 136 k.p.a. umożliwia organowi odwoławczemu przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego. Na organie odwoławczym ciążą zatem te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Stosownie do art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Jeżeli zatem w świetle zebranego materiału dowodowego dane ustalenia budzą wątpliwości, to wówczas organ odwoławczy ma obowiązek te uchybienia usunąć we własnym zakresie. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem przedłożone wraz z odwołaniem oraz skargą zdjęcia tablicy ogłoszeń we wsi S. nasuwają wątpliwości co do tego, czy faktycznie doszło do wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w okresie od 27 grudnia 2018 r. do 9 stycznia 2019 r. Wątpliwości tych organ odwoławczy nie usunął, gdyż nie przeprowadził co do tej okoliczności postępowania wyjaśniającego, a zamiast tego dał wiarę adnotacji uczynionej przez Sołtysa wsi S.. Niewątpliwie w realiach niniejszej sprawy uznanie adnotacji uczynionej na obwieszczeniu za dowód w sprawie tylko z tego względów, że pochodzi od reprezentanta sołectwa nie zasługuje na akceptację, zwłaszcza, gdy organ II instancji nie podjął nawet próby wykazania za pomocą innych środków dowodowych faktu wywieszenia tych obwieszczeń. Skoro bowiem ten fakt był sporny, gdyż składający odwołanie dążyli do jego podważenia, to należało przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, które w sposób przekonujący pozwoliłoby na przesądzenie tej kwestii. Z całą pewnością uzupełnienie w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego i nie stanowi o naruszeniu zasady dwuinstancyjności. Natomiast Sąd przychyla się do poglądu organu odwoławczego, że w obwieszczeniu z dnia 31 stycznia 2019 r. podającym do publicznej wiadomości informacje o wydaniu decyzji z dnia [...] r. jedynie omyłkowo wskazano, że obwieszczenie to podlega udostępnieniu w dniu 26 października 2018 r. Z akt administracyjnych bezspornie wynika i co nie jest kwestionowane, że obwieszczenia ukazały się w BIP oraz na tablicy ogłoszeń w dniu 31 stycznia 2019 r., a zatem wskazana omyłka pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Nadto trafnie organ ustalił, że w tym obwieszczeniu usunięto wadę wcześniejszego obwieszczenia, w którym to nie poinformowano społeczeństwa o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy. Zauważyć przy tym należy, że na taką możliwość wskazano już w obwieszczeniu z dnia 17 września 2018 r. oraz z dnia 22 listopada 2018 r., jednakże brak jest dowodu na wywieszenie tych obwieszczeń na tablicy ogłoszeń we wsi S.. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że skoro wyjaśnienie, czy zapewniono czynny udział społeczeństwu, jak i stronom w postępowaniu ma istotne znaczenie dla sprawy, a organ odwoławczy nie sprostał tym obowiązkom, to tym samym sąd doszedł do przekonania, że organ ten dopuścił się naruszenia przepisów postępowania a także art. 153 p.p.s.a. Zasada dwuinstancyjności postępowania wymaga, aby każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją pierwszej instancji podlegała, w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Konsekwencją tej zasady jest to, że w postępowaniu administracyjnym nie mamy do czynienia jedynie z kontrolą orzeczenia organu pierwszej instancji, ale przede wszystkim z ponownym rozpatrzeniem sprawy w jej całokształcie. W efekcie zatem sprawa administracyjna podlega dwukrotnemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu, co wiąże się z koniecznością dokonania przez organ odwoławczy również oceny sporządzonego raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest najistotniejszym dowodem w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Jego zadaniem jest zanalizowanie i określenie, jaki będzie zakres oddziaływania projektowanego przedsięwzięcia na środowisko, przy uwzględnieniu planowanych rozwiązań inwestycyjnych i zestawienie tego z innymi możliwościami (wariantami). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednak dokumentem prywatnym (tj. przygotowywanym na zlecenie inwestora), a nie urzędowym, a zatem nie korzysta z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym. W konsekwencji podlega ocenie jak każdy dowód w sprawie - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, obowiązującą w postępowaniu administracyjnym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest sprawdzenie zawartości raportu pod kątem jego zgodności z przepisami prawa, logiki i spójności zawartych w nim wywodów, jego fachowości i kwalifikacji autora. W ocenie sądu, organ odwoławczy nie dokonał należytej i wszechstronnej oceny przedłożonego przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko. Za taką ocenę nie może być bowiem uznane lakoniczne stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że raport jest kompletny, rzetelny i wiarygodny oraz zawiera wszelkie wymagane elementy określone w art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., w tym kwestie wariantów i został sporządzony przez osobę spełniającą warunki, o których mowa w art. 74 ust. 2 u.i.o.ś. zwłaszcza, w sytuacji, gdy w odwołaniach zawarto krytyczną analizę raportu. Prawidłowo przeprowadzona weryfikacja raportu winna opierać się – jak trafnie podnosi się w orzecznictwie - na indywidualnej jego analizie, a nie na generalnej jego akceptacji, jak to uczyniono w niniejszej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II OSK 257/16, wyrok dostępny w Internecie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Indywidualna ocena raportu powinna być należycie uargumentowana, a takiej argumentacji zabrakło, co świadczy o niewłaściwej realizacji obowiązku wynikającego z art. 80 k.p.a. Organ nie wyjaśnił bowiem szerszej, z jakich powodów uznał, że raport jest kompletny i odpowiada prawu. W szczególności nie wymienił elementów raportu ani nie zestawił ich z treścią art. 66 ust. 1 u.i.o.ś., który to określa minimalne wymogi raportu. Nie jest również wystarczające wskazanie, że raport zawiera warianty przedsięwzięcia, skoro art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 i 6a u.i.o.ś. przewiduje zarówno przedstawienie opisu trzech wariantów (tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska), jak także uzasadnienie ich wyboru, określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, jak i porównanie oddziaływań analizowanych wariantów. Poza określeniem, że kwestia wariantów została uwzględniona w raporcie, organ nie wskazał, jaki to przewidziano wariant alternatywny oraz racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Powyższe uwagi są tym bardziej istotne, iż wśród zarzutów odwołania wskazano, że raport nie zawiera wariantu alternatywnego, który mógłby być zgodny z oczekiwaniami społeczeństwa. Analiza treści art. 66 u.i.o.ś. prowadzi do wniosku, że zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest przede wszystkim ustalenie, czy opracowanie zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko, ludność, krajobraz czy zabytki oraz informacji identyfikujących rodzaj i skalę skutków środowiskowych, a także społecznych. Takich wyczerpujących ustaleń w sprawie zabrakło, chociaż Stowarzyszenie zwracało uwagę na ujemne oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, sprzeciw społeczny oraz brak danych w sprawie szkodliwości na budowle zabytkowe. Raport może być kwestionowany przez strony, jak również przez przedstawicieli społeczeństwa, zaś skuteczność zarzutów wobec raportu może być różna w zależności od poparcia ich odpowiednimi dowodami i konkretną argumentacją, jednak w każdym przypadku rzeczą organu administracji jest wyjaśnienie i ocena rozbieżnych stanowisk dotyczących oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Do raportu stosuje się wszystkie zasady postępowania dowodowego, dlatego też by można było uznać, że raport został właściwie sporządzony, organ zobligowany jest dokonać jego rzetelnej oceny i to nawet wtedy, gdy osoba kwestionująca opracowanie nie składa przeciwraportu. Co prawda organ nie posiada specjalnych wiadomości, jednakże nawet weryfikacja opracowania przeprowadzona w dopuszczalnym zakresie może prowadzić do powstania wątpliwości tego rodzaju, iż uzasadnione będzie sięgnięcie do innych środków dowodowych, takich jak chociażby powołanie biegłego. Innymi słowy, rzecz ujmując, raport wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, i mimo iż jest sporządzony na zlecenie inwestora przez osobę dysponującą specjalistyczną wiedzą, to podlega w toku tego postępowania badaniu przez właściwy organ prowadzący postępowanie w trybie art. 80 k.p.a. i nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz oceny wartości dowodowej raportu. Z kolei na etapie postępowania sądowego rozpoznający sprawę sąd administracyjny nie ma możliwości wyręczenia organu w obowiązkach wynikających z przepisów k.p.a., w tym w czynieniu ustaleń faktycznych oraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. Z tych też względów brak przedstawienia zindywidualizowanej oceny raportu przez organ odwoławczym powoduje, że akt ten wymyka się spod merytorycznej kontroli sądu. Na zakończenie dodać należy, że dostrzeżone naruszenia prawa procesowego pozostające w związku z przepisami prawa materialnego nakładające na organ obowiązek zapewnienia społeczeństwu udział w postępowaniu, jak i weryfikacji raportu są tego rodzaju, że mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie przesądzając zatem tego wyniku, zaskarżoną decyzję z uwagi na jej wadliwość, należało wyeliminować z obrotu prawnego. Z uwagi na stwierdzone uchybienia sąd uznał, że odniesienie się do pozostałych zarzutów na tym etapie byłoby nieuprawnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien uwzględnić ocenę prawną przedstawioną przez sąd, a w szczególności przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe celem ustalenia, czy społeczeństwo miało zapewniony udziału w postępowaniu i dopiero po wszechstronnej ocenie zebranych w sprawie dowodów, jak i raportu wydać w sprawie decyzję odpowiadającą prawu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego Stowarzyszenia zwrot kwoty [...]zł, która to została uiszczona tytułem wpisu od skargi.