IV SA/Wr 342/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędzia WSA Lidia Serwiniowska (spr.) Protokolant Aleksandra Markiewicz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. w [...] Komendant Wojewódzki Policji we [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania [...] R.M. (dalej: strona, policjantka, skarżąca) od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...]. nr [...] z dnia [...] maja 2019 (nr [...]) w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w [...], na podstawie art. 104 i art. 107 kpa i art. 16 ustawy o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935) oraz art. 6a ust. 1, art. 6f, art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 poz. 161 ze zm.) § 1, § 2 ust. 1 i ust. 3 i § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. z 2010 poz. 279 ze zm.) wydał w dniu ]...] maja 2019 r. decyzję odmawiającą policjantce wyrównanie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. W tym czasie policjantka pełniła służbę na stanowisku [...] w Zespole [...] w Wydziale [...] KPP w [...]. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wyrównanie (w żądanej wysokości) równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Organ odwoławczy dalej przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy: [...] R. M. – [...] w Ogniwie [...] w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. - na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. przyjęła – na zasadzie powierzenia – obowiązki służbowe na stanowisku [...] w Zespole [...] w Wydziale [...], na okres od dnia [...]lutego 2017 r. do dnia [...] lipca 2017r. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...]. z dnia [...] kwietnia 2017 r. policjantka została zwolniona z zajmowanego stanowiska w Wydziale [...] KPP w [...] oraz z pełnienia obowiązków na stanowisku [...] w Wydziale [...] KPP w [...]i z dniem [...] maja 2017 r. mianowana na stanowisko [...] w Wydziale [...] KPP w [...] W dniu [...] kwietnia 2017 r. strona otrzymała równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie w wysokości [...] zł, tj. w kwocie należnej policjantowi - kobiecie służby kryminalnej w korpusie aspirantów Policji. W nieoznaczonym piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. do Komendanta Powiatowego Policji w [...]. Strona poddała w wątpliwość prawidłowość naliczonego równoważnika pieniężnego i zażądała wyjaśnienia tych wątpliwości. W dniu [...] kwietnia 2017 r. Komendant Powiatowy Policji w [...]. pismem nr [...]- przesłał do Wydziału Zaopatrzenia [...] we [...]. ww. pismo policjantki. W dniu [...] czerwca 2017 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...]. - za pośrednictwem Komendanta Powiatowego Policji w [...] - wpłynęło pismo procesowe z dnia [...] maja 2017 r. radcy prawnego A. D. wraz z pełnomocnictwem strony, który wniósł o wyrównanie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie wraz z ustawowymi odsetkami. Żądanie dotyczyło wyrównania wysokości świadczenia do kwoty [...] zł. Komendant Wojewódzki Policji we [...] .decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...]-, działając na podstawie art. 104 i art. 107 kodeksu postępowania administracyjnego oraz § 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, odmówił wyrównania przedmiotowego równoważnika w żądanej wysokości. W odwołaniu z dnia [...] sierpnia 2017 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wyrównanie (w żądanej wysokości) równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Komendant Główny Policji, decyzją z dnia [...] września 2017 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu podał, że wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...]. rozstrzygnięcie, obejmujące swoim zakresem żądanie strony jedynie w części dotyczącej wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, bez wskazania, że jest to rozstrzygnięcie częściowe, naraża się na zarzut niekompletności. Organ administracji publicznej jest związany treścią żądania strony i jest zobowiązany do ustosunkowania się co do całości zgłoszonego żądania strony, w tym przypadku wypłaty równoważnika pieniężnego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W tej sytuacji, Komendant Wojewódzki, decyzją z dnia [...] października 2017 r. Nr [...], odmówił stronie wyrównania równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w żądanej wysokości wraz z odsetkami za opóźnienie. W uzasadnieniu wskazał m.in., że zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego wyżej rozporządzenia, równoważnik pieniężny jest wypłacany za okres od dnia 1 kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca następnego roku - zwanego dalej "rokiem zaopatrzeniowym". Policjant nabywa uprawnienia do równoważnika pieniężnego z dniem 1 kwietnia danego roku kalendarzowego. Prawodawca nie przewidział zmiany wysokości równoważnika w trakcie roku zaopatrzeniowego, w związku ze zmianą przez policjanta rodzaju służby (co wiązałoby się ze wzrostem należności, ale również - w niektórych przypadkach - z jej pomniejszeniem). Przy określaniu wysokości równoważnika uwzględnia się stan na dzień nabycia prawa do równoważnika, tj. 1 kwietnia danego roku kalendarzowego. W odwołaniu z dnia [...] października 2017 r. do Komendanta Głównego Policji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez wyrównanie (w żądanej wysokości) równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. W uzasadnieniu podniosła, że wskaźnik równoważnika uzależniony jest od mianowania do danej struktury (jednostki/komórki) i to akt mianowania ma zasadnicze znaczenie, a w przepisach nie ma mowy o faktycznych obowiązkach, lecz o mianowaniu i to na stałe. Natomiast na dzień [...] kwietnia 2017 r. była mianowana na stałe na stanowisku umieszczonym w Ogniwie [...] w Wydziale [...] w KPP G. i wysokość równoważnika powinna być ustalona w oparciu o te mianowanie, a nie jak to czyni wbrew przepisom organ I instancji, o faktyczne wykonywanie obowiązków (w innym Wydziale). Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...], mając za podstawę art. 268a i art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego i art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r. poz. 935) oraz art. 6a ust. pkt. 2, art. 70 ust. 1 i ust. 3 oraz § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. poz. 279, z późn. zm.): 1) uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] października 2017r. Nr [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia o ustawowych odsetkach od żądanego świadczenia i umorzył w tej części postępowanie przed Komendantem Wojewódzkim Policji we [...], 2) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] .z dnia [...] października 2017r. Nr [...] w pozostałej części. Strona, na dzień [...] kwietnia 2017 r. tj. na dzień nabycia uprawnienia do równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, faktycznie wykonywała zadania służbowe w komórce organizacyjnej w służbie kryminalnej i wobec przedstawionych argumentów przysługiwał jej równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie jak dla służby kryminalnej i taki równoważnik dla tej grupy policjantów został jej wypłacony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt. 2 i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucając naruszenie § 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie, poprzez błędne określenie jego wysokości. W uzasadnieniu podała, że organ w sposób dowolny dokonał wykładni cytowanego rozporządzenia wskazując, iż o wysokości równoważnika decyduje faktyczne miejsce wykonywania obowiązków, gdy tymczasem w przedmiotowym rozporządzeniu nie ma jakiejkolwiek mowy o faktycznie wykonywanej służbie (umiejscowienie w danej jednostce/komórce), zaś przepisy rozporządzenia wprost stanowią, iż o wysokości równoważnika decyduje miejsce mianowania na stałe (na dzień 1 kwietnia danego roku), o czym mowa w § 2 rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 279/18, stwierdził nieważność zarówno zaskarżonej decyzji jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] lipca 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że w postępowaniu administracyjnym podstawową kwestią jest właściwość organu, tj. jego zdolność prawna do rozstrzygania w trybie postępowania administracyjnego określonej kategorii spraw. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji zobowiązane są do przestrzegania z urzędu swojej właściwości. Zgodnie z przepisem art. 6a ustawy o Policji w postępowaniu administracyjnym, w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organem właściwym jest komendant powiatowy (miejski) Policji, a na obszarze m.st. Warszawy - komendant rejonowy Policji, a według art. 6f ustawy, komendant wojewódzki Policji oraz komendant powiatowy (miejski) Policji są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania. Policjantka pełniła służbę w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i w tej sytuacji przełożonym uprawnionym do wydania decyzji w pierwszej instancji w przedmiocie odmowy wyrównania równoważnika pieniężnego, w zamian za umundurowanie w żądanej wysokości, był Komendant Powiatowy Policji w [...] . Tymczasem rozpoznawanej sprawie, decyzję w tym przedmiocie w pierwszej instancji wydał Komendant Wojewódzki Policji we [...]. Nieważność powoduje naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Wobec takiego rozstrzygnięcia sądu, zbędnym stało się odnoszenie do zarzutów z wniesionej skargi. W związku z powyższym, sprawa policjantki została przekazana Komendantowi Powiatowemu Policji w [...]., jako organowi właściwemu do wydania decyzji w pierwszej instancji. Komendant po rozpatrzeniu sprawy strony, wydał w dniu [...] maja 2019 r. decyzję nr [...] (nr sprawy [...]) odmawiającą Policjantce wyrównanie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie w żądanej wysokości za rok zaopatrzeniowy począwszy od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] marca 2018r. Organ pierwszej instancji po analizie sprawy skarżącej stwierdził, że policjant który na dzień 1 kwietnia br. wykonuje zadania służbowe w komórce organizacyjnej w służbie kryminalnej, w związku z powierzeniem mu tych zadań rozkazem personalnym, przysługuje równoważnik pieniężny jak dla służb kryminalnych. Taka sytuacja miała miejsce w przypadku ww. funkcjonariuszki, która na dzień 1 kwietnia 2017 r. pełniła służbę w pionie kryminalnym. Na powyższą sytuację, w ocenie organu nie mógł wpłynąć fakt, iż policjantka na dzień wypłacenia równoważnika mundurowego zamianowana była na stanowisku [...] w Ogniwie [...] w Wydziale [..] w KPP w [...]., bowiem jak wykazano powyżej, omawiany równoważnik pieniężny wypłacany jest wg komórki organizacyjnej, w której funkcjonariusz faktycznie wykonuje obowiązki służbowe. Strona działająca przez pełnomocnika odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wyrównanie (w żądanej wysokości) stronie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Komendant Wojewódzki uznał, że brak podstaw do uwzględnienia odwołania, bowiem organ pierwszej instancji właściwie ocenił stan faktyczny i prawny. Wskazał, że policjant delegowany do pełnienia służby na innym stanowisku służbowym, w rzeczywistości wykonuje inne zadania niż te, które wynikają z zajmowanego przez niego stanowiska etatowego, wykorzystując umundurowanie mniej lub bardziej intensywnie niż dotychczas. Uwzględniając charakter świadczenia, jakim jest równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie, który jest świadczeniem celowym, mającym umożliwić policjantom nabycie przedmiotów umundurowania niewydanych w naturze – przyjęcie przy ustaleniu jego wysokości faktycznie wykonywanych zadań służbowych przez policjanta – należy uznać za w pełni uzasadnione. Przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. nie regulują wprost kwestii wysokości równoważnika należnego policjantom, którym powierzono pełnienie obowiązków na innym stanowisku niż zajmowane. W świetle rozważań – przy ustalaniu wysokości świadczenia należnego policjantowi – należy dać pierwszeństwo wykładni funkcjonalnej, uwzględniając cel wprowadzenia zróżnicowania okresów używalności przedmiotów umundurowania i w konsekwencji różnic w wysokości równoważnika, biorąc pod uwagę rodzaj zadań służbowych faktycznie wykonywanych przez policjanta. Użyte w treści ww. rozporządzenia oraz w tytule tabeli, stanowiącej załącznik nr 1 do tego rozporządzenia sformułowanie w postaci równoważnika wypłaconego policjantowi mianowanemu na stałe, nie odnosi się do rodzaju czynności wykonywanych przez policjanta na stałe, lecz jest ustawowym określeniem rodzaju stosunku służbowego policjanta. Art. 28 ust. 1a ustawy o Policji wskazuje, że mianowanie policjanta może nastąpić na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej oraz na okres służby kontraktowej lub na stałe. Przepisy te dotyczą zatem rodzaju stosunku mianowania policjanta. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenia § 1, 2 i 3 rozporządzenia MSWA z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie – poprzez błędne określenie jego wysokości (względem strony). Zdaniem skarżącej akt mianowania ma zasadnicze znaczenie dla określenia wysokości równoważnika – a nie faktyczne obowiązki – w ten sposób uregulował przedmiotową kwestię pracodawca. Skarżąca mianowana (na stałe) była na dzień [...] kwietnia 2017 r. – do Ogniwa [...] z Wydziału [...] KPP – G. wysokość równoważnika powinna być ustalona w oparciu o te mianowanie - a nie jak to czyni wbrew przepisom organ pierwszej instancji o faktyczne wykonywanie obowiązków w innym Wydziale. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Organ podniósł, że art. 70 ust. 1 ustawy o Policji stanowi, że Policjant otrzymuje bezpłatnie umundurowanie. Policjantowi, któremu nie wydano przedmiotów umundurowania, przyznaje się równoważnik pieniężny za umundurowanie. Równoważnik pieniężny jest zastępczą formą wykonania obowiązku wydania policjantowi bezpłatnego umundurowania, o czym stanowi § 1 rozporządzenia w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Równoważnik jest świadczeniem celowym, ściśle związanym z kosztami umundurowania policjanta – w ramach faktycznie realizowanych przez niego obowiązków służbowych (a nie hipotetyczny kosztami odnoszącymi się do rodzaju stosunku mianowania danego policjanta). Powyższe stanowisko potwierdza w sposób pośredni treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2017 r., II SA/Wa 303/17, z którego wynika, że ,,Równoważnik pieniężny którego integralną częścią jest ryczałt za pranie, jest świadczeniem celowym i przyznawanym jedynie funkcjonariuszom faktycznie pełniącym służbę. Funkcjonariusz Policji niewykonujący czynności służbowych nie zużywa umundurowania, gdyż nosi takowe tylko w czasie pełnienia służby, do czego zobowiązuje art. 60 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji. Rekompensata za umundurowanie (równoważnik) może dotyczyć wyłącznie funkcjonariuszy czynnych w służbie. Tylko bowiem funkcjonariusz wykonujący służbę, narażony jest na to, iż jego umundurowanie ulega zużyciu. Funkcjonariusz który służby nie sprawuje, nie korzysta z umundurowania, a tym samym nie zachodzą okoliczności, które mogą przyczynić się do zniszczenia umundurowania’’. Z powyższego należy wnioskować, że również dla określenia wysokości równoważnika policjanta pozostającego w służbie, istotne są faktyczne koszty związane z korzystaniem przez tego policjanta z umundurowania – poprzez odniesienie do stawek równoważnika należnych policjantowi w pionie, w którym realnie pełni służbę (a nie w pionie, którego dotyczy akt mianowania). Fakt mianowania policjanta na stałe, stanowi tylko ogólną przesłankę do nabycia przez tego policjanta uprawnienia do otrzymania równoważnika według stawek określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Natomiast określenie konkretnej stawki równoważnika zależy od faktycznie wykonywanych przez uprawnionego policjanta obowiązków służbowych, tj. w min. obowiązków związanych ze służbą w pionie kryminalnym a nie w służbie prewencyjnej. Słusznie zatem przyznany skarżącej równoważnik został wyliczony w oparciu o stawkę wskazaną w pkt 3 (a nie w pkt 1) załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest co do zasady wyłącznie legalność aktu administracyjnego. Skarga jest bezzasadna. Z okoliczności sprawy wynika, że skarżącej – [...] w Ogniwie [...] w Wydziale [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego w Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. powierzono obowiązki służbowe na stanowisku [...] w Zespole [...] na Wydziale [...] na okres od dnia [...] lutego 2017 r. do [...] lipca 2017 r. Z kolei Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...]. skarżąca została zwolniona z zajmowanego stanowiska w Wydziale [...] oraz pełnienia obowiązków na stanowisku [...] w Wydziale [...] i z dniem [...] maja 2017 r. mianowana na stanowisko [...] w Wydziale [...] [...] kwietnia 2017 r. skarżąca otrzymała równoważnik pieniężny w zamian za umundurowanie w kwocie należnej policjantowi - kobiecie służby kryminalnej w korpusie aspirantów Policji. Zdaniem skarżącej powinna otrzymać równoważnik w zamian za umundurowanie w wysokości należnej policjantowi - kobiecie służby prewencyjnej, w ww. korpusie. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się czy wysokość równoważnika w zamian za umundurowanie powinna być ustalona policjantowi w oparciu o mianowanie czy faktycznie wykonywane obowiązki. Zgodnie z art. 28 ust. 1a ustawy z dnia 6 września 1950 r. o Policji (Dz. U. 2016 r. poz. 1782 ze zm.), mianowanie policjanta może nastąpić na okres służby przygotowawczej lub kandydackiej oraz na okres służby kontraktowej lub na stałe. Według art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 1990 r. o Policji (DZ.U. z 2016 r. poz.1782) "Policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie". Stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I administracji z dnia 26 czerwca 2010 r. w sprawie wysokości warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. 2010 nr 47, poz. 279 ze zm. – dalej: rozporządzenie) Policjantowi, któremu nie wydano przedmiotów umundurowania określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 w sprawie umundurowania policjantów (Dz. U. nr 90, poz. 738), przyznaje się równoważnik pieniężny, zwany dalej "równoważnikiem". W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia "Policjantowi mianowanemu na stałe wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru galowego, wyjściowego i służbowego równoważnik w wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia". Policjantowi mianowanemu na okres służby przygotowawczej wypłaca się w zamian za przedmioty ubioru wyjściowego i służbowego równoważnik w wysokości [...] zł (ust. 2). Równoważnik, o którym mowa w ust. 1 i 2 wypłaca się za okres od dnia [...] kwietnia danego roku kalendarzowego do dnia 31 marca następnego roku, zwany dalej "rokiem zaopatrzeniowym". (ust. 3) Policjantowi mianowanemu na wyższy stopień w roku zaopatrzeniowym wypłaca się do dnia mianowania, równoważnik za sznur galowy, daszki do czapek i oznaczenia stopnia, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia. (ust. 4) Z kolei § 3 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że wysokość równoważnika w zamian za umundurowanie ustala się w wysokości równej rocznej wartości poszczególnych norm przedmiotów umundurowania określonych w przepisach rozporządzenia, o którym mowa w § 1. Sposób ustalania wysokości równoważnika określają tabele kalkulacyjne, zawierające załącznik nr 3 do rozporządzenia (ust. 2). W skład równoważnika, o którym mowa w § 2 ust. 1 i 2, wchodzi ryczałt za dwukrotne w roku pranie chemiczne przedmiotów umundurowania. (ust. 3) W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie jest zasadny zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organy przepisów powołanego rozporządzenia. Równoważnik, o którym mowa w rozporządzeniu jest zastępczą formą wykonania obowiązku wydania policjantowi bezpłatnego umundurowania. Jak słusznie stwierdzono, przepisy rozporządzenia różnicują wysokość równoważnika pieniężnego przysługującego policjantowi w zależności od rodzaju pełnionej przez niego służby, co jest związane z różną intensywnością zużywania się przedmiotów umundurowania przysługującego policjantom różnych służb (załącznik nr 1 do rozporządzenia). Rozkaz personalny stanowi podstawę przywrócenia funkcjonariusza do jednej z grup, określanych w tabeli. Ponadto organ ustala w nim rodzaj i stanowisko, na którym policjant faktycznie wykonuje obowiązki służbowe. Jak trafnie podkreśliły organy policjant delegowany do pełnienia służby na innym stanowisku służbowym w rzeczywistości wykonuje inne zadania, niż te które wynikają z zajmowanego przez niego stanowiska etatowego, wykorzystuje umundurowanie mniej lub bardziej intensywnie niż dotychczas. Zgodzić się należy z organami, że z uwagi na cel zróżnicowania wysokości świadczenia, jakim jest równoważnik, od intensywności wykorzystania umundurowania służbowego, przy określeniu wysokości równoważnika pieniężnego zasadne jest uwzględnienie rodzaju komórki organizacyjnej, w której policjant faktycznie wykonuje obowiązki służbowe. Zaś użyte przez ustawodawcę w rozporządzeniu oraz w tytule tabeli stanowiącej załącznik nr 1 sformułowanie "w postaci równoważnika wypłacanego policjantowi mianowanemu na stałe", nie odnosi się do rodzaju czynności wykonywanych przez policjanta na stałe lecz jest ustawowym określeniem rodzaju stosunku mianowania policjanta (art. 28 ust. 1a ustawy o Policji). Skoro skarżąca na dzień [...] kwietnia 2017 r. pełniła służbę w pionie kryminalnym, a przy określeniu wysokości równoważnika bierze się pod uwagę stan nabycia do świadczenia (§ 2 ust. 3 rozporządzenie), przysługiwał jej równoważnik pieniężny jak dla służb kryminalnych, który został wypłacony. Tym samym żądanie skarżącej o wyrównanie równoważnika pieniężnego do kwoty przysługującej policjantom wykonującym obowiązki w służbie prewencyjnej, nie zasługiwał na uwzględnienie przez organ orzekający w sprawie. Stąd brak jest podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszały prawo w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.