I FZ 399/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2009 r., o sygn. akt I SA/Łd 589/09 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia 21 kwietnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Łd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu wniosku M. G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Ł. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym zapłaconym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że przedmiotowy wniosek został zawarty w skardze na powyższą decyzję. We wniosku skarżący wskazał, że w jego ocenie wykonanie decyzji miało wiązać się z powstaniem po stronie skarżącego szkody w postaci konieczności zwrotu otrzymanej już nadpłaty (w wysokości 1.177 zł). Skarżący podkreślił, że zwrot nadpłaty musiałby nastąpić pomimo całkowitej bezzasadności zaskarżonej decyzji, a ponadto wstrzymanie wykonania decyzji w żaden sposób nie narazi budżetu państwa na szkodę lub uszczuplenie. Sąd I instancji wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. i podkreślił, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), a sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Sąd I instancji zaznaczył, że konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania decyzji nie może również stanowić potencjalna możliwość uwzględnienia skargi, w czym w ocenie Sądu pełnomocnik skarżącego upatruje podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego żądania, albowiem rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia Sąd nie może dokonywać oceny zawartości skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego ponownie podniósł, że kwota określona decyzją jest kwotą o znacznej wartości, co w przypadku uszczuplenia majątku skarżącego o tę kwotę skutkować będzie powstaniem w tejże wysokości szkody o znacznych dla skarżącego rozmiarach. Autor zażalenia argumentował dalej, że Sąd I instancji winien ustalić w prawidłowy sposób czy dla skarżącego kwota objęta decyzją jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Ponadto ponownie zaznaczono, że przedmiotowa decyzja o konieczności zwrotu nadpłaty podatkowej wydana została mimo braku podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Jak trafnie wywiódł Sąd I instancji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na konkretne okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Tymczasem skarżący poza twierdzeniem, że wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą, w najmniejszym nawet stopniu swych twierdzeń nie uprawdopodobnił. Do wniosku nie zostały bowiem załączone żadne dokumenty obrazujące rzeczywistą kondycję finansową skarżącego, ani też nie podane zostały żadne bliższe informacje w tym zakresie. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie jest tak, jak twierdzi autor zażalenia, iż to sąd winien ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której utrata stanowi dla skarżącego znaczną szkodę. Aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, to on musi uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Ponieważ Sąd I instancji prawidło odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.