II SA/Sz 1401/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Arkadiusz Windak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) i art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992), po rozpatrzeniu odwołania M.T. od decyzji z dnia 11 lipca 2013 r. wydanej z upoważnienia Burmistrza przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej o odmowie przyznania M.T. specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką D.T., legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została doręczona M.T. w dniu 2 października 2013 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru decyzji. Pismem z dnia 9 listopada 2013 r. D.T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w której zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku syna M.T., o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku ze sprawowaniem nad nią opieki. Skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu w dniu 13 listopada 2013 r., i w związku z tym, w dniu 15 listopada 2013 r., została przekazana przez Sąd organowi II instancji, celem nadania właściwego biegu, stosownie do art. 54 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na złożenie jej po terminie i przez osobę, która nie była strona postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna, albowiem została wniesiona przez osobę nie będącą stroną postępowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 ww. ustawy). Treść art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, że o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się zatem w tym, iż podmiot ten działa bezpośrednio, we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. W rozpoznawanej przez organy administracji sprawie stroną postępowania administracyjnego w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, wszczętego na wniosek M.T. i w konsekwencji adresatem decyzji organów był wyłącznie M.T. Sprawa dotyczyła bowiem jego roszczenia o przyznanie uprawnienia do otrzymywania świadczenia, o którym mowa w art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w związku z koniecznością opieki nad matką D.T. Tym samym tylko M.T. miał interes prawny do wniesienia najpierw odwołania od decyzji organu I instancji, z którego to prawa skorzystał, a następnie do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na decyzję organu odwoławczego. Tymczasem skargę na decyzję organu II instancji w sprawie odmowy przyznania świadczenia M.T. wniosła D.T., a więc osoba nie będąca stroną tego postępowania. Fakt, że wniosek o specjalny zasiłek opiekuńczy został uzasadniony przez M.T. koniecznością sprawowania opieki nad skarżącą, nie czyni jej stroną tego postępowania. Skarżąca nie wykazała również, że wnosząc skargę do Sądu działała z upoważnienia i na rzecz M.T. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego do jej wniesienia. Termin 30 dni do złożenia skargi do sądu, liczony od daty doręczenia stronie decyzji organu, upłynął M.T. z dniem 4 listopada 2013 r. Natomiast skarga została wysłana przez skarżącą do Sądu, bez pośrednictwa organu w dniu 13 listopada 2013 r., a następnie przekazana przez Sąd do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 15 listopada 2013 r., który to dzień stał się dniem wniesienia skargi. Oznacza to, że nawet gdyby skarżąca posiadała interes prawny w niniejszej sprawie lub działała w imieniu skarżącego, to skarga ta została wniesiona po terminie. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o odrzuceniu skargi.