I SA/Ol 629/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Kantecka Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 października 2019 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr: "[...]" w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. UZASADNIENIE Skarga M K (dalej: "strona" lub "skarżąca") dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (dalej: "organ", "organ odwoławczy" lub "DIAS") utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: "organ egzekucyjny" lub "NUS") z dnia "[...]" 2019 nr "[...]" w sprawie skargi na czynności egzekucyjne zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych. Z akt sprawy wynika, że NUS prowadzi wobec strony oraz D K postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy nr: "[...]" (K-"[...]") wystawiony na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O z dnia "[...]" 2010 r. "[...]" określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. (K-"[...]"). Zawiadomieniami z dnia "[...]" 2019 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych M. i D. K w P oraz B. Zawiadomienia o zajęciu zostały skierowane do M. K oraz D. K, przy czym ich odbioru dokonała M. K. Z odpowiedzi banków wynika, że w Banku P M K nie posiada rachunku, zaś saldo na rachunku D K wynosi 0 zł, a ponadto z uwagi na zbieg egzekucji administracyjnej i sądowej do rachunku bankowego Pana D K, łączne prowadzenie egzekucji przejął komornik sądowy). Z kolei Bank B poinformował, że nie prowadzi rachunku dla M. K, zaś na rachunku D. K brak środków. Pismem z dnia "[...]" 2019 r. strona zaskarżyła powyższe czynności, żądając ich uchylenia. Podniosła, że są one bezzasadne, bezpodstawne i naruszają dobra osobiste strony oraz osób trzecich. Ponadto zakwestionowała istnienie egzekwowanego zobowiązania. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia "[...]" 2019 r. oddalił skargę, wskazując na brak podważenia w niej formalnoprawnej prawidłowości dokonanych czynności egzekucyjnych lub działania organu egzekucyjnego. W zażaleniu wskazano, że organ błędnie przyjął, że M i D K są małżeństwem gdyż od 2012 r. są rozwiedzeni, wobec czego nie ma podstaw do tego, aby informować byłych małżonków o stanie majątku drugiej osoby. Skierowanie do banków ww. zawiadomień o zajęciu stanowi szykanę strony, która nie posiada w tych bankach rachunków. Skutkiem działań organu jest naruszenie dóbr osobistych strony i tajemnicy skarbowej oraz przepisów RODO, bowiem bezprawnie poinformowano osoby trzecie o prowadzonym wobec strony postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. W uzasadnieniu powołał się na przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "upea"): art.54 §1, art.1a pkt 2, art.7 §1 i 2, art.80-87, art.36 §1b, a także na przepisy ustawy o ochronie danych osobowych oraz na art.29 §2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Wyjaśnił, że zastosowany został środek egzekucyjny przewidziany w ustawie upea, tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego. Zaprzeczył zarzutom naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych (ustawa RODO) i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Według organu odwoławczego przetwarzanie danych osobowych strony i wskazanie jej danych w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności, skierowanym do banku - miało miejsce w ramach realizowania uprawnienia i spełnienia obowiązku wynikającego z przepisów o ochronie danych osobowych w związku z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ujawnienie danych osobowych strony nastąpiło na podstawie i w granicach określonych prawem, czyli w toku wykonywania określonych prawem zadań organu egzekucyjnego. Podkreślono, że o bezprawnym przetwarzaniu danych osobowych i naruszeniu ochrony danych osobowych nie stanowi bezskuteczność podjętej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Organ egzekucyjny na podstawie art. 10 § 1 upea ma za zadanie doprowadzić do przymusowego wykonania obowiązków podlegających egzekucji administracyjnej, dlatego bez naruszenia art.6 ust.1 ustawy RODO mógł w ramach prowadzonego postępowania kierować do banków zawiadomienia o zajęciu wierzytelności. przewidzianych przepisami prawa, czynności mających doprowadzić do wyegzekwowania dochodzonych należności. W zawiadomieniach skierowanych do banków wskazane zostały dane stron postępowania, zgodnie z art. 67 § 2 upea, określającym jakie dane powinny być zawarte w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności (m. in. imię i nazwisko, adres, pesel, NIP, data urodzenia, imiona rodziców, data i nr tytułu wykonawczego, dane dotyczące dochodzonych należności: kwota główna, odsetki, kwota kosztów egzekucyjnych). Dane te zostały przekazane w toku wykonywanych czynności uprawnionemu podmiotowi, który zgodnie z przepisami ustawy Prawo bankowe ma obowiązek zachowania ich w tajemnicy. Udzielona organowi przez bank informacja o posiadaniu konta bankowego pozwala na identyfikację właściciela konta z uwagi na dane osobowe zawarte w umowie o otwarcie konta bankowego. Podanie wysokości zgromadzonych wkładów identyfikuje cechy ekonomiczne właściciela konta. Jednakże czymś innym jest informacja o niemożliwości zajęcia wierzytelności, z powodu braku środków na rachunku bankowym lub braku konta bankowego zidentyfikowanej osoby, której dane osobowe zostały umieszczone w zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Informacja taka nie służy identyfikacji ekonomicznych cech właściciela rachunku, wskazuje ona jedynie, że w tym konkretnym banku nie ma środków na pokrycie wierzytelności albo nie ma rachunku bankowego, co nie stanowi informacji o kondycji ekonomicznej właściciela tego konta bankowego. W kwestii zarzucanego naruszenia przepisów poprzez skierowanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, do banku, w którym strona nie posiadała rachunku bankowego, wyjaśniono, że art. 7 § 2 upea uprawnia organ egzekucyjny do stosowania środków egzekucyjnych, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku. Zatem organ egzekucyjny nie naruszył przepisów prawa, wysyłając do banków zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych M K, nawet biorąc pod uwagę fakt, iż następnie czynności te okazały się nieskuteczne. Podkreślono, że wiedza organu, w którym banku zobowiązana posiada rachunek, nie jest tożsama z wiedzą o wysokości środków pozostających na tym rachunku. Wystosowanie zawiadomień do kilku banków zwiększa szansę skuteczności egzekucji, a zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych, w świetle przepisów ustawy upea, stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. DIAS zauważył, że organowi egzekucyjnemu na podstawie art. 36 § 1 upea, w zakresie niezbędnym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, przysługuje prawo zwracania się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych, a także innych podmiotów. Zwrócenie się o udzielenie takiej informacji jest równoznaczne z powiadomieniem tych podmiotów, że na osobie, której dotyczy zapytanie, ciążą nieuregulowane zobowiązania. Z art. 36 § 1 b upea wynika, że udostępnienie informacji przez te podmioty nie narusza obowiązków zachowania tajemnicy określonej w odrębnych przepisach. W kwestii orzeczonego w "[...]" r. rozwodu strony DIAS wskazał, że ta okoliczność nie ma wpływu na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie byli małżonkowie pozostają nadal solidarnie zobowiązani do uiszczenia dochodzonej należności podatkowej. Zgodnie z art. 29 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa skutki prawne ustania wspólności majątkowej osób pozostających w związku małżeńskim nie odnoszą się do zobowiązań powstałych przed dniem zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem Sądu. Organ odwoławczy podkreślił, że w ramach skargi z art. 54 § 1 upea można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne, dotyczące prawidłowości postępowania organu w zakresie dokonywania czynności egzekucyjnych. W związku z powyższym, użyte w skardze stwierdzenia Skarżącej, iż postępowanie jest bezzasadne, bezpodstawne oraz niedopuszczalne, wykraczają poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne, gdyż nie odnoszą się do dokonanych czynności organu, a do istnienia zobowiązania podatkowego oraz do zasadności samego prowadzenia egzekucji administracyjnej. Na powyższe postanowienie wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. W skardze zażądano uchylenia zaskarżonego postanowienia, zasądzenia kosztów postępowania oraz rozpoznania sprawy na rozprawie. Zarzucono naruszenie ustawy upea: art.18, art.54 §1, art.1a pkt 2, art.7§1 i §2, art.80§1, art.10 §1, art.67§2, art.80§1 i §2, art.67§2a, art. 36 §1, art. 36§1b, art. 36 § 1c przez wyrażenie poglądu, iż skierowanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego do banku, w którym dłużnik nie posiada rachunku bankowego jest czynnością egzekucyjną, do której dokonania organ egzekucyjny był uprawniony. Ponadto zarzucono naruszenie art. 4 pkt 1, art.5 ust. 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. c i e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/779 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE poprzez wyrażenie poglądu, iż organ egzekucyjny ujawniając dane osobowe skarżącej wobec banków, w których skarżąca nie ma rachunku bankowego działał w ramach przysługujących uprawnień i w konsekwencji nie naruszył tych przepisów. Wskazano też na naruszenie art. 104-105a, art. 105 ust. 1 pkt 2 lit. v ustawy Prawo bankowe przez wyrażenie poglądu, że organ egzekucyjny ujawniając dane osobowe skarżącej wobec banków, w których skarżąca nie ma rachunku bankowego działał w ramach przysługujących uprawnień i w konsekwencji nie naruszył tych przepisów. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w chwili kierowania zawiadomień o zajęciu organ posiadał, a co najmniej powinien był posiadać wiedzę, co do tego, czy skarżąca posiada w danym banku rachunek bankowy czy też nie. Jeżeli organ takiej wiedzy nie posiadał, to było to wynikiem jego zaniedbania, co wcale go nie usprawiedliwia i nie czyni podjętych czynności zgodnymi z prawem. Zatem organ wiedząc, iż skarżąca nie posiada rachunków bankowych w obu bankach bezprawnie skierował do nich zawiadomienie o zajęciu. Okoliczność, iż banki zobowiązane są do zachowania tajemnicy bankowej niczego w tym przedmiocie nie zmienia, gdyż organ bezprawnie ujawnił wobec nich informację, iż w jego ocenie skarżąca ma zaległości podatkowe. Gdyby było tak, jak twierdzi DIAS, to organ egzekucyjny mógłby skierować zawiadomienia o zajęciu do wszystkich podmiotów, które są zobligowane do zachowania tajemnicy zawodowej, w tym np. wszystkich banków, wszystkich osób wykonujących zawód adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Przyjęcie takiego poglądu jest niedopuszczalne i niebezpieczne. Skarżąca uważa, że zaskarżone czynności egzekucyjne czynności naruszyły przysługujące jej uprawnienia i miały na celu jej szykanowanie. Za błędne uważa wysyłanie do niej pisma na jednym dokumencie, gdzie zamieszczono jako adresata przesyłki również D K, wskutek czego skarżąca odebrała dwie przesyłki adresowane do M K. Jej zdaniem organy obu instancji błędnie uważają, iż skarżąca odebrała przesyłkę kierowaną do niej oraz przesyłkę kierowaną do D K, gdy odebrała dwie przesyłki kierowane do niej, a nazwisko i adres drugiego adresata były niewidoczne. W obu przypadkach awizo pocztowe wystawione było na M K. Ponadto skarżąca zauważyła, że organ egzekucyjne będący zarazem wierzycielem, ma pełną wiedzę co do przedawnienia egzekwowanej należności publicznoprawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 §1 i §2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DzU 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast przepis art.3 §2 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Ustawa ppsa przewiduje w art.119 pkt 3, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art.120 ppsa). Na podstawie art.121 ppsa sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Rozpatrywana sprawa należy do spraw wymienionych w art.119 pkt 3 ppsa, jest to bowiem sprawa z zakresu postępowania egzekucyjnego, zaś zaskarżone postanowienie DIAS jest postępowaniem kończącym postępowanie w skargi na czynność egzekucyjną. Na podstawie art.2 §1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. DzU 2019 poz.1438 ze zm.) egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki dotyczące podatków (...). Zgodnie z art.3 §1 upea egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art.2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów albo bezpośrednio z przepisu prawa. W myśl art.1a pkt 1a upea przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Jednym ze środków egzekucyjnych jest egzekucja z rachunków bankowych (art.1a pkt 12 lit.a upea). Zgodnie z art.7 §1 i 2 upea organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie. Organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, co wynika z art.26 §1 upea. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§4 art.26 upea). Zgodnie z pkt 1 i 2 §5 art.26 upea wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie z art.67 § 2 pkt 2 upea zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności. Na podstawie art.80 § 1 i 3 upea organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W oparciu o art. 36 § 1 upea w zakresie niezbędnym do wszczęcia lub prowadzenia postępowania egzekucyjnego oraz udzielania pomocy na podstawie ustawy o wzajemnej pomocy organ egzekucyjny może żądać od uczestników postępowania informacji i wyjaśnień, jak również zwracać się o udzielenie informacji do organów administracji publicznej oraz jednostek organizacyjnych im podległych lub podporządkowanych, a także innych podmiotów. Udostępnianie informacji przez organy i jednostki, o których mowa w § 1a, oraz dłużników zajętej wierzytelności nie narusza obowiązku zachowania przez nich tajemnicy określonej w odrębnych przepisach (§ 1b art.36). Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia skargi na czynności egzekucyjne na podstawie art.54 §1 i 3 upea, w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej. W sprawie skarg postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§5). Z treści złożonej przez skarżącą skargi na czynność egzekucyjną wynikało, że skarżąca kwestionuje zasadność, podstawy i przedmiotowość czynności zajęcia wierzytelności na rachunku bankowym. Podnosi, że zobowiązanie nie istnieje oraz że naruszono jej dobra osobiste. W ocenie Sądu treść tej skargi słusznie została oceniona przez organy obu instancji za niezasadną. Istotną cechą skargi na czynność egzekucyjną jest to, że stanowi ona środek o charakterze subsydiarnym, uzupełniającym wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do sytuacji, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, takie jak zarzuty, zażalenie lub żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 upea, kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, a wiec ograniczona jest do badania formalnoprawnej poprawności czynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2019 r., II FSK 2053/18, LEX nr 2743706). Wobec tego w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny nie mógł rozstrzygać tego, czy zobowiązanie uległo przedawnieniu, o czym zdawkowo wspomniano w skardze do WSA. W ocenie Sądu organ egzekucyjny miał wszelkie podstawy do tego, aby skierować do obu wymienionych w zaskarżonym postanowieniu banków zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Uprawnienia organu egzekucyjnego wynikały wprost ze wskazywanych przez DIAS przepisów ustawy upea. Podstawą zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest przytoczony wyżej art.80 upea w zw. z art.7 §1 i 2. Z treści tych przepisów nie wynika, aby organ egzekucyjny był ograniczony w ilościowo w kierowaniu do banków zawiadomień o zajęciu. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2010 r. III SA/Wa 1236/10 LEX nr 757385 sformułowano tezę mówiącą że "organ egzekucyjny może wystosować zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego do wielu banków, nawet jeśli posiada wiedzę, iż zobowiązany posiada rachunek w konkretnym banku. Przede wszystkim wiedza organu, w którym banku zobowiązany posiada rachunek nie jest tożsama z wiedzą o wysokości środków pozostających na tym rachunku. Wystosowanie zawiadomień do kilku banków zwiększa szansę skuteczności egzekucji, a trzeba zaznaczyć, że zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego, w świetle przepisów upea, stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. Nie można zatem czynić organowi egzekucyjnemu zarzutu z tego, że podejmuje czynności zwiększające szansę na skuteczność tego środka egzekucyjnego, gdyż te działania zmniejszają ryzyko zastosowania bardziej uciążliwych dla zobowiązanego środków egzekucyjnych.". Sąd rozpatrujący skargę M. K stanowisko to podziela. Zatem sposób działania organu egzekucyjnego, który wysłał do dwóch banków zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunkach należących do skarżącej lub jej byłego męża - jest prawidłowy i dopuszczalny na podstawie przytoczonych przepisów. Dodać należy, że z akt sprawy wynika, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest długo, od 2010 r. Zatem organ egzekucyjny, poszukując źródeł pokrycia dochodzonych należność mógł i powinien zwrócić się do banków, i to nie tylko dwóch, jak w tej sprawie, ale także do innych, w celu ustalenia posiadania rachunku oraz jego zajęcia. Z art.67 § 2 upea wynika, że w zawiadomieniu o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności organ podaje m. in. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności. Zatem organ egzekucyjny mógł, a nawet musiał, podać bankom dane osobowe skarżącej, aby móc zrealizować swoje obowiązki. Podnoszona przez skarżącą kwestia naruszenia jej dóbr osobistych oraz problem prawidłowego udostępniania danych osobowych skarżącej - nie mogły być przedmiotem rozpatrywania w ramach skargi na czynność egzekucyjną, gdyż ochrona dóbr osobistych podlega innym reżimom prawnym niż prawo administracyjne, wobec czego ta część argumentacji skarżącej nie podlegała rozpatrzeniu przez organ egzekucyjny. Podobnie jak nie mogły zostać rozpatrzone w postępowaniu egzekucyjnym, postawione w bardzo niekonkretny sposób, zarzuty naruszenia ustawy o ochronie danych osobowych oraz zarzut naruszenia art. 4 pkt 1, art.5 ust. 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. c i e rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/779 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Jeszcze raz podkreślić należy, że sporów w tym zakresie nie rozstrzyga organ egzekucyjny. Dodać można, że zarówno organ egzekucyjny jak i bank są zobowiązane do zachowania w poufności danych osób, wobec których są prowadzone postępowania. Organ egzekucyjny jest zobowiązany zapewnić ochronę danych osobowych skarżącej na podstawie art.5a upea, zaś bank ma obowiązek przestrzegać tajemnicy bankowej, o której mowa w art.104 ust.1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2357). Przepis ten mówi, że bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową, która obejmuje wszystkie informacje dotyczące czynności bankowej, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Rozpatrując skargę na czynność egzekucyjną organ miał obowiązek odnieść się do formalnoprawnych kwestii dotyczących czynności polegającej na zawiadomieniu dłużnika zajętej wierzytelności o dokonaniu zajęcia. W ocenie Sądu obowiązek ten został zrealizowany. Poruszana przez skarżącą kwestia sposobu wypełnienia dowodu doręczenia zawiadomienia nie ma istotnego znaczenia dla sprawy, gdyż nie jest kwestionowane przez skarżącą, że dotyczące jej zawiadomienia odebrała osobiście. Dodatkowo potwierdzić należy prawidłowość powołania się przez DIAS na art.29 §1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm.), który potwierdza, że do zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem zniesienia wspólności majątkowej prawomocnym orzeczeniem sądu nie odnoszą się skutki prawne ograniczenia, zniesienia, wyłączenia lub ustania wspólności majątkowej. Zatem pomimo rozwodu, skarżąca odpowiada za zaległości podatkowe wynikające z decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. W związku z powyższym Sąd nie uznał za zasadne postawionych w skardze zarzutów, ponieważ wbrew zaprezentowanemu w skardze stanowisku skierowanie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego do banku, w którym dłużnik nie posiada rachunku bankowego jest czynnością egzekucyjną, do której dokonania organ egzekucyjny był uprawniony, zaś w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynności egzekucyjne nie można oceniać kwestii prawidłowości ujawnienia danych osobowych skarżącej wobec banków. Dlatego skarga podlegała oddaleniu na podstawie art.151 ppsa.