I OZ 1067/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jolanta Rajewska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. Z. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 455/09 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. Z. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 455/09, odmówił A. Z. A. wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy z powodu przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem skarżący wskazał jedynie, iż brak prawa jazdy pozbawi go możliwości prowadzenia działalności gospodarczej oraz spowoduje straty materialne, które skutkować mogą likwidacją miejsc pracy. W związku z tym, że skarżący nie skonkretyzował powyższych okoliczności, a jedynie wskazał na ewentualność wystąpienia negatywnych zdarzeń, Sąd nie był w stanie ocenić zasadności wniosku, a więc prawdopodobieństwa wystąpienia i stopnia szkody związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Na powyższe postanowienie A. Z. A. złożył zażalenie, domagając się jego zmiany i wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie, iż skarżący nie uprawdopodobnił istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, w sytuacji gdy wskazał on, iż zatrzymanie prawa jazdy wpłynie negatywnie na prowadzoną działalność gospodarczą, mogąc doprowadzić do likwidacji miejsc pracy. Powyższe, w ocenie skarżącego, jednoznacznie wyczerpuje wymóg uprawdopodobnienia okoliczności zaistnienia szkody. "Żądanie natomiast przez Sąd dalszego motywowania prowadzi do konieczności udowodnienia przez stronę, co znacznie wykracza poza wymogi art. 61 § 3 P.p.s.a." W ocenie skarżącego, skoro Sąd I instancji posiadał wiedzę o prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego winien sam ocenić, czy zatrzymanie prawa jazdy wywrze negatywne konsekwencje natury majątkowej czy też finansowej. Mając na uwadze powyższe, skarżący stwierdził, iż nie jest koniecznym przedstawienie przez niego roli samochodu w funkcjonowaniu przedsiębiorstwa w dobie gospodarki wolnorynkowej, gdyż jest to okoliczność oczywista oraz powszechnie znana. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływana jako P.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powołanej normy prawnej wynika, iż przewidziana w niej tzw. ochrona tymczasowa przed skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Nie może on przy tym powołać się wyłącznie na niebezpieczeństwo powstania jakiejkolwiek szkody, lecz musi wykazać, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek dowodzenia w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy a nie na sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W niniejszej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza trafność stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, że strona nie uprawdopodobniła w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczności powołane przez skarżącego nie pozwalają bowiem na dokonanie pełnej analizy skutków, jakie może pociągnąć za sobą wykonanie zaskarżonego aktu. W żaden też sposób nie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia, w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego, znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zatrzymanie prawa jazdy nie jest jednoznaczne z koniecznością ograniczenia lub zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Nieprzekonujące i nieskuteczne są zatem ogólnikowe twierdzenia skarżącego, że zaskarżona decyzja uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej i może skutkować likwidacją miejsc pracy. Z powyższych względów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie odmówił A. Z. A. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw , a zatem podlegało oddaleniu. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.