I SA/Gd 1288/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia skargi. UZASADNIENIE I SA/Gd 1288/14 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 31 marca 2014 r., którą określono skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2011 r. Doręczenie przedmiotowej decyzji nastąpiło 8 sierpnia 2014 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako O.p.). Przepis ten przewiduje, że w przypadku braku możliwości doręczenia przesyłki bezpośrednio adresatowi w miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu w przypadku nieobecności adresata w domu, przechowuje się pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej (art. 150 § 1 pkt 1 O.p.). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej; powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a O.p.). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 14 dni w placówce pocztowej umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 zdanie 1 O.p.). W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 zdanie 2 O.p.). Z adnotacji dokonanych na potwierdzeniu odbioru wynika, że pierwszego awizowania dokonano 25 lipca 2014 r. Zatem od tej daty biegł 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 150 § 1 i 2 p.p.s.a., z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego, tj. 8 sierpnia 2014 r. Od tej więc daty rozpoczął bieg termin 30-dniowy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pismem z 8 września 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżąca, za pośrednictwem organu, wniosła skargę na decyzję organu podatkowego z 23 lipca 2014 r., wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek należało odrzucić. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Jak stanowi z kolei art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Za niedopuszczalny zaś należy uznać wniosek, gdy brak jest ustawowych warunków jego dopuszczalności, a więc np. gdy czynność strony była dokonana w terminie. Z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że skarżąca wniosła skargę w terminie. Jak już wskazano powyżej zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 8 sierpnia 2014 r. (w trybie doręczenia zastępczego – k. 53 akt podatkowych). Zatem termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg 9 sierpnia 2014 r. i – w okolicznościach niniejszej sprawy – upływał z dniem 8 września 2014 r., gdyż 7 września 2014 r. był dniem wolnym od pracy (niedziela). Skoro koniecznym warunkiem przywrócenia terminu jest to, aby strona takiemu terminowi uchybiła tj. nie dokonała w terminie wymaganej czynności procesowej a skarżąca, co dowiedziono, nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to przedmiotowy wniosek należało uznać za niedopuszczalny. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.