VII SA/Wa 1759/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Antas, Asesor WSA Elżbieta Granatowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z [...] lipca 2021r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania W. P. - utrzymał decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-inwentarskiego (chlewni) o obsadzie 1480 szt. (207,2 DJP) z silosami paszowymi (2 x 25 ton i 2 x 12 ton) na działce nr ew. [...] obr. [...]. Organ przytoczył m.in. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i podkreślił, że po spełnieniu wskazanych nim wymagań nie można odmówić wydania pozwolenia na budowę, jak stanowi art. 35 ust. 4. Natomiast w sytuacji niezgodności z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego organ nakłada na mocy art. 35 ust. 3 ustawy, obowiązek ich usunięcia w zakreślonym terminie, a po bezskutecznym jego upływie odmawia udzielenia pozwolenia na budowę. W tej sprawie postanowieniem z [...] września 2020 r. organ zlecił Staroście [...] przeprowadzenie postępowania w celu uzupełnienia projektu budowlanego, a 15 marca 2021 r. i 13 maja 2021 r. zobligował inwestora m.in. do doprowadzenia dokumentacji do zgodności z § 8 ust. 3 pkt 2 i 4 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2018 r., poz. 1935 ze zm.). W odpowiedzi wpłynęły 4 uzupełnione i poprawione egzemplarze projektu budowlanego. Inwestor spełnił wszystkie obowiązki z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawo budowlane. Złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2020 r. o warunkach zabudowy, z którą inwestycja jest zgodna. W jej skład wchodzi obiekt chlewni (15,97 m x 87,09 m), o pow. zab. 14302,76 m2 i wysokości 5,9 m. Leży on poza nieprzekraczalną linią zabudowy; ma główną kalenicę prostopadłą do frontu działki, kąt nachylenia dachu 15° (wymagane 10-45°) maks. wys. górnej krawędzi el. frontowej 3-4,5 m (wynosi 3,51 m); szer. el. frontowej 7-20 m (wynosi 15,97 m). Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy (z dojściami i dojazdami) do 50 % w stosunku działki (wynosi 49 %), obsługa z drogi gminnej nr ew. [...], zaopatrzenie w energie elektryczną, utylizację odchodów zwierzęcych - płytę obornikową lub ruszty i zbiornik na ścieki. Dalej organ wskazał, że art. 59 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko zobowiązuje do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ten obowiązek stwierdzono na mocy art. 61 ust. 3 tej ustawy przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreślił, że hodowla dotyczy do 1480 szt. tuczników, co po przeliczeniu - zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) - stanowi 207,2 DJP (str. 3 Tom I projektu bud.). Organ zaaprobował obliczenia dotyczące przeznaczenia i programu użytkowego obiektu (str. 8 Tom I) w świetle m.in. rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 344 ze zm.) Inwestycja odpowiada § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia i zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor złożył zatem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z [...] października 2019 r., z którą przedsięwzięcie również jest zgodne. W budynku chlewni o chowie rusztowym przewidziano: 12 wentylatorów dachowych o 12500 m3/h każdy, z odprowadzeniem zanieczyszczeń emitorami pionowymi, otwartymi wysokości 6 m, średnicy max. 0,63 m i mocy akustycznej 78,0 dB każdy; awaryjny agregat prądotwórczy, olejowy o max 25 kW, z oprowadzeniem zanieczyszczeń emitorem o min. wysokości 3,5 m i maks. średnicy 0,1 m; szczelne, podrusztowe kanały (zbiorniki) na gnojownicę, o poj. min. 1500 m3. Przewidziano też zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe o poj. 2 m3, 2 silosy paszowe o poj. 25 Mg ton i 2 silosy o poj. 12 Mg ton, strefę zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działki. Projekt zagospodarowania terenu odpowiada przepisom m.in. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.- dalej warunki techniczne) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. z 2014 r., poz. 81) co do: § 5 (dojścia i dojazdy do budowli rolniczych), § 6 (usuwanie i przechowywanie odchodów zwierzęcych), § 8 (sytuowanie silosów), § 12 (pas zieleni izolacyjnej), § 29 (płyty do składowania obornika). Inwestycja jest zgodna z warunkami technicznymi tj.: § 12 (odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi); § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych), § 19 (usytuowanie miejsc postojowych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 31 (sytuowanie studni), § 35 i 36 (zbiorniki bezodpływowych i usytuowania), § 110 (organizacja pomieszczeń inwentarza żywego). Inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej ( § 271 i nast.) i nie spowoduje spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości (§ 29). Dokumentację zaopiniowali rzeczoznawcy do spraw ppoż. i sanitarno-higienicznych. Organ podkreślił, że za zgodność projektu z prawem w zakresie architektonicznym i konstrukcyjnym odpowiada projektant, co potwierdza oświadczeniem (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego), a organ ma obowiązek sprawdzenia projektu zgodnie z art. 35 ww. ustawy. Takie oświadczenia złożono. Inwestor dołączył dokumenty zgodnie z art. 35 Prawo budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego i § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie oraz warunkami technicznymi. Wojewoda zaznaczył, powołując się na orzecznictwo, że uprawnienia organu architektonicznego obejmują sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem albo decyzją o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska, przepisami techniczno-budowlanymi tylko w zakresie projektu zagospodarowania działki. Odnośnie odwołań i pism stwierdził, że nie wpływają one na rozstrzygnięcie. Ponadto podniósł, że zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.- u.p.z.p.) decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że nie może on jej weryfikować, czy kwestionować (por. wyrok NSA z 25 października 2011 r., II OSK 1485/2010). Zaznaczył, że hałas, zanieczyszczenie powietrza, śmiecenie czy uciążliwe zapachy należą do tzw. immisji pośrednich. Ich przekroczenie może być podstawą roszczeń cywilnoprawnych. Dalej – powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego – wyjaśnił kwestie związane z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, które m.in. dotyczą ochrony przed hałasem, wibracjami, zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby, zalewaniem, zapewnieniem dostępu do drogi publicznej, pozbawieniem korzystania z nieruchomości i bezpieczeństwem ochrony zdrowia. Niemniej zasada ta nie może być rozumiana w sposób absolutny, gdyż nie chodzi o wszelkie utrudnienia związane z inwestycją, ale o naruszenie interesów prawnych, nie faktycznych innych osób. Chodzi zatem o naruszenie konkretnych przepisów. Jeżeli inwestycja nie wykazuje sprzeczności z prawem, to spowodowane budową faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą być zakwalifikowane jako naruszające ww. przepis. Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia z przepisami. Zasada ta wypływa z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP nakazujących poszanowanie wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor - właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (wyroki NSA: z 14 listopada 2007 r. II OSK 1489/06; z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09). W ramach art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny, nie narusza przepisów prawa, w tym decyzji o warunkach zabudowy oraz o środowiskowych uwarunkowaniach. Skargę na powyższą decyzję złożył W. P. zarzucając naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, jak i podjęcia, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, co skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, polegającymi na udzieleniu pozwolenia na budowę chlewni oraz nieuwzględnienie poziomu immisji szkodliwych dla mieszkańców, w tym skarżącego w rozumieniu art. 144 k.c. b) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób rażąco naruszający zasady procedury administracyjnej, a zwłaszcza nie zapewnienie możliwości udziału w postępowaniu; c) art. 80 k.p.a. i art. 233 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że projekt budowlany nie narusza przepisów prawa i planu zagospodarowania przestrzennego; 2) przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i udzielenie pozwolenia, pomimo nieuwzględnienia poziomu immisji szkodliwych dla mieszkańców i skarżącego w świetle art. 144 k.c. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że inwestycja niewątpliwie zwiększy emisję spalin, kurzu, hałasu i zanieczyszczeń. Przytoczył art. 4 u.p.z.p. oraz art. 144. k.c. i wskazał, że ww. okoliczności biorą się z obaw o zdrowie mieszkańców, co jest sygnałem do podjęcia działań Państwa i wnikliwszego zbadania inwestycji. Wskazane wątpliwości powinny być wyjaśnione w myśl zasad ustanowionych w art. 11, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Natomiast organ działał tak, aby jak najszybciej wydać decyzję pomimo, że miał obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Powinien wszechstronnie ocenić sprawę na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko uzasadnić zgodnie z k.p.a. Na poparcie tego stanowiska skarżąca obszernie powołała orzecznictwo NSA. Dalej przedstawiła argumentację odnośnie art. 8 k.p.a. - zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli Sądu w tej sprawie była decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...] czerwca 2020 r., którą organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę opisanego budynku gospodarczo-inwentarskiego (chlewni) oraz silosów paszowych na działce nr ew. [...] obr. [...]. W świetle podanych na wstępie kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Przede wszystkim podkreślić należy, że warunkiem wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest spełnienie wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, jak zasadnie podkreślał organ. Zakres kontroli organu architektoniczno budowlanego ściśle określają zatem ww. przepisy, w świetle których - poza sprawdzeniem, czy inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – badaniu podlega zgodność zamierzenia inwestycyjnego – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz, czy spełniono wymagania ochrony środowiska, a ponadto weryfikacja kompletności projektu budowlanego, w tym wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także to, czy projekt sporządziły osoby posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane. (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, (w:) R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II). Innymi słowy, udzielenie pozwolenia na budowę jest następstwem nie tylko złożenia przez inwestora wymaganych przez prawo dokumentów, ale także stwierdzenia przez organ - na ich podstawie - że zachodzą wynikające z prawa materialnego przesłanki do uwzględnienia wniosku. Decyzja ta ma zatem charakter związany, a nie uznaniowy, a to oznacza, że w razie niespełnienia wskazanych przesłanek organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2019 r. II OSK 1954/17, LEX nr 2687274). W tej sprawie – wbrew zarzutom skargi – kryteria te zostały w całości spełnione. Inwestor złożył wszystkie wymagane przez prawo dokumenty. Organ przeprowadził postępowanie kompleksowo i rzetelnie sprawdził, czy inwestor spełnił określone prawem warunki. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza spełnienie przez inwestora warunków zarówno określonych w art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, jak również w art. 35 ust. 1 Prawo budowlane. Inwestor dołączył bowiem prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i złożył ostateczną decyzję Wójta Gminy [...] z [...] stycznia 2020 r. o warunkach zabudowy, a planowane przedsięwzięcie odpowiada określnym w niej kryteriom. Z analizy projektu budowlanego wynika, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy obiektu chlewni o wymiarach 15,97 m x 87,09 m, powierzchni zabudowy 14302,76 m2 i 5,9 m. Został on zlokalizowany z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy i posiada główną kalenicę prostopadłą do frontu działki, 15° kąt nachylenia dachu (wymagany 10-45°), 3,51 m wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (wymagane 3-4,5 m; 15,97 m szerokości elewacji frontowej (wymagana 7-20 m; do 49 % wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy z dojściami i dojazdami w stosunku do działki (wymagany do 50 %). Obsługa komunikacyjna będzie zapewniona poprzez drogę gminną nr ew. 26, natomiast utylizacja odchodów zwierzęcych będzie zapewniona przez płytę obornikową lub ruszty i zbiornik na ścieki. Inwestor przewiduje hodowlę do 1480 szt. tuczników, to jest 207,2 DJP (Dużych Jednostek Przeliczeniowych) stosownie do załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ). Obliczeń przedstawionych w Opisie Technologicznym pkt 1 ppkt 2 dokonano zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia z 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymywaniu gatunków zwierząt gospodarskich, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 344 ze zm.), a inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Inwestor złożył zatem decyzję Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] października 2019 r., z którą przedsięwzięcie również jest zgodne. W chlewni o chowie rusztowym przewidziano: 12 wentylatorów dachowych o 12500 m3/h każdy, z odprowadzeniem zanieczyszczeń emitorami pionowymi, otwartymi wysokości 6 m, średnicy maks. 0,63 m i mocy akustycznej 78,0 dB każdy; awaryjny agregat prądotwórczy, olejowy o max 25 kW, z oprowadzeniem zanieczyszczeń emitorem o min. wysokości 3,5 m i maks. średnicy 0,1 m; szczelne, podrusztowe kanały (zbiorniki) na gnojownicę, o poj. min. 1500 m3. Przewidziano też zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowe o poj. 2 m3, 2 silosy paszowe o poj. 25 Mg ton i 2 silosy o poj. 12 Mg ton, strefę zieleni izolacyjnej wzdłuż granic działki. Ponadto, projekt zagospodarowania terenu spełnia kryteria określone w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.- dalej warunki techniczne) i rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarski Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. z 2014 r., poz. 81) w zakresie: § 5 (dojścia i dojazdy do budowli rolniczych), § 6 (usuwanie i przechowywanie odchodów zwierzęcych), § 8 (sytuowanie silosów), § 12 (pas zieleni izolacyjnej), § 29 (płyty do składowania obornika). Inwestycja jest zgodna z warunkami technicznymi tj.: § 12 (odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 13 (przesłanianie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi); § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych), § 19 (usytuowanie miejsc postojowych), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 31 (sytuowanie studni), § 35 i 36 (zbiorniki bezodpływowych i usytuowania), § 110 (organizacja pomieszczeń inwentarza żywego). Inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej ( § 271 i nast.) i nie spowoduje spływu wód opadowych na sąsiednie nieruchomości (§ 29). W świetle zarzutów skargi należy przy tym podkreślić, że złożona dokumentacja została pozytywnie zaopiniowana nie tylko przez rzeczoznawcę do spraw przeciwpożarowych, ale również przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych. Należy podzielić stanowisko organów także co do tego, że w świetle zasady wolności budowlanej (art. 4 ustawy Prawo budowlane) inwestor może podejmować wszelkie działania związane z korzystaniem z prawa własności nieruchomości w zakresie budowy, remontu, utrzymania obiektu budowlanego, jak i jego rozbiórki. Interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z ww. regulacji, skoro prawo do zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę (por. wyrok WSA z 3 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 371/19, CBOSA). W orzecznictwie przyjmuje się konsekwentnie, że niedopuszczalna jest sytuacja, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczałyby uprawnienia inwestora. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwić realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Przyjęcie takiej konstrukcji naruszałoby art. 4 i jednoznaczny w swej treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, a przez to konstytucyjną zasadę ochrony własności inwestora (wyroki NSA: z 2 lipca 2013 r., II OSK 2607/11, LEX nr 1559651; z 8 marca 2011 r., II OSK 402/10, LEX nr 1080270). Organy wydały decyzje zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w szczególności art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, a także przepisami postępowania, w tym określającymi zasady związane z gromadzeniem materiału dowodowego oraz wydaniem i uzasadnieniem decyzji. Należy w tym miejscu ponownie przypomnieć, że - w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. - Sąd uwzględnia wyłącznie uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a takich w niniejszej sprawie Sąd się nie dopatrzył. Zarzutów skarżącego nie uzasadnia także sygnalizowane ryzyko występowania "immisji pośrednich" z nieruchomości inwestora na działki sąsiednie. Wprawdzie art. 144 K.c. zawiera zakaz dokonywania tzw. "immisji pośrednich" z własnej nieruchomości na inne nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, niemniej ewentualne przekroczenie dopuszczalnych granic takich immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń cywilnoprawnych (np. negatoryjnych – art. 222 § 2 K.c. lub odszkodowawczych – art. 415 K.c. i nast.). W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że Prawo budowlane nie zajmuje się kwestiami związanymi z naruszeniem prywatności. Ustawa ta ma bowiem za przedmiot – wspomniane już - uzasadnione interesy osób trzecich, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Nie można zatem w tym zakresie ferować dowolnych wniosków i żądań, ponieważ nie chodzi o wszelkie utrudnienia związane z inwestycją, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszenia interesu prawnego. Uzasadnione interesy osób trzecich to prawnie inna kategoria niż prawo do prywatności, którego domeną jest zasadniczo prawo cywilne, regulujące kwestie prawa sąsiedzkiego i miru domowego. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (zob. wyroki NSA z: 14 listopada 2007 r. II OSK 1489/06 – LEX nr 425367; z 24 września 2015 r. II OSK 182/14 – LEX nr 1987067; z 3 września 2009 r. II OSK 1433/08 – LEX nr 1166028). Z podanych przyczyn Sąd uznał, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, a działając z urzędu nie dostrzegł naruszeń prawa, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, w związku z czym - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.