I SA/Rz 438/08
Административные суды2008-11-07
Номер дела
I SA/Rz 438/08
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Дата решения
2008-11-07
Тип
Postanowienie WSA w Rzeszowie
Судьи
Kazimierz Włoch
Резолютивная часть
Odrzucono skargę
Текст решения
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007 - postanawia - odrzucić skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2007, została doręczona podatnikom M. i J. S. w dniu 26 listopada 2007r. W uzasadnieniu decyzji zawarte było prawidłowe pouczenie podatnika o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Pomimo prawidłowego pouczenia, skarżący, nadając skargę w ostatnich dniach upływającego terminu, skierowali ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , co spowodowało konieczność przekazania skargi do właściwego organu a co za tym idzie uchybienie 30 – dniowego terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowej skargi uznając, iż nie uprawdopodobnili oni, iż przekroczenie terminu nastąpiło na skutek niezawinionych przez nich okoliczności. Zażalenie na to postanowienie zostało odrzucone postanowieniem tutejszego Sądu z 9 października 2008r. z uwagi na jego wniesienie z uchybieniem terminu.
Zgodnie z art. 58 § 1pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, a zatem na podstawie art. 58 § 1pkt 2 w/w ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji.