I SA/Łd 759/10

SENTENCJA Dnia 16 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Sędzia NSA Teresa Porczyńska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 czerwca 2010 r. A. C. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. uznające za nieuzasadnione jej ponaglenie na bezczynność organu w sprawie bezskutecznego upływu terminu do wydania decyzji o przyznaniu lub odmowie prawa do stosowania rozliczenia podatnika w formie karty podatkowej. Skarżąca formułując petitum i uzasadnienie skargi, w sposób wyraźny skierowała ją przeciwko treści powołanego wyżej rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w wyniku rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. ponaglenia Skarżącej na bezczynność organu w sprawie bezskutecznego upływu terminu do wydania decyzji o przyznaniu lub odmowie prawa do stosowania rozliczenia podatnika w formie karty podatkowej. Katalog aktów i czynności objętych kontrolą sądowoadministracyjną zawarty jest w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej: p.p.s.a. Odnośnie postanowień przepis ten w pkt 2 i 3 stanowi, że zaskarżeniu do sądu podlegają wyłącznie trzy grupy aktów tego rodzaju: 1. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym kończące to postępowanie oraz 3. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie bez wątpienia nie należy do pierwszej z wymienionych kategorii, bowiem w myśl z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej, na postanowienie wydane w toku postępowania podatkowego służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Przedmiotem skargi wywiedzionej w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane przez organ w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej. W postanowieniu tym organ stwierdził brak przesłanek do uwzględnienia ponaglenia. W doktrynie przyjmuje się, że niezależnie od tego, czy rozstrzygnięcie kwestii takiego ponaglenia jest negatywne, czy też pozytywne, właściwą formą jest postanowienie, na które nie służy zażalenie (zob. Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej, [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2009, wyd. III). Badając dopuszczalność skargi w niniejszej sprawie należy również zaznaczyć, że postanowienie wydane w przedmiocie ponaglenia nie jest również aktem kończącym postępowanie. Postanowienie to dotyczy jedynie tzw. kwestii wpadkowej (incydentalnej), tj. bezczynności organu, wynikłej w toku postępowania, którego przedmiotem w tej sprawie jest kwestia prawa do rozliczenia w formie karty podatkowej. Analizowane postanowienie nie jest też aktem rozstrzygającym o meritum sprawy. Zauważyć przy tym należy, że strona, formułując petitum i uzasadnienie skargi, w sposób wyraźny skierowała ją przeciwko postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. w sprawie uznania ponaglenia za nieuzasadnione. Co prawda nie bez wpływu na takie właśnie działanie strony mogło pozostać zawarte w tym postanowieniu błędne pouczenie organu, iż stronie w związku z postanowieniem na mocy art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. służy prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, jednak jak już wyjaśniono na wstępie, skarga na to postanowienie stronie nie przysługiwała. Uwzględniając powyższe, Sąd miał na uwadze wyeksplikowane w orzecznictwie stanowisko, iż błędne pouczenie o terminie i trybie złożenia środka zaskarżenia nie może prowadzić do nierespektowania bezwzględnie obowiązujących przepisów określających wymagania dla danego środka (zob. postanowienie SN z dnia 11 marca 2003 r., sygn. akt V CZ 16/03, Lex nr 351197, postanowienie SN z dnia 10 sierpnia 2005 r., sygn. akt III PZ 11/05, OSNP 2006/11-12/186, Lex nr 182760). W związku z powyższym, sama okoliczność zastosowania się przez stronę do mylnego pouczenia zawartego w omawianym postanowieniu organu nie mogła skutkować powstaniem w tym zakresie wiążących konsekwencji dla Sądu i uznaniem, że skarga powinna podlegać rozpoznaniu. Na marginesie wskazać należy, że stronie przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego artykułu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie albo gdy wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia bądź innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działalnie w danej formie i w określonym przez prawo terminie (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II SAB/Gd 37/2007, Lex 1938167). Jak stanowi z kolei art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarga na bezczynność organu może być przy tym wniesiona w każdym czasie, po wyczerpaniu toku instancyjnego, jednakże nie później niż do czasu rozstrzygnięcia sprawy. Mając na uwadze powyższe, skargę Skarżącej jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. Sz.Ch.