VII SAB/Wa 155/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. W. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 20 września 2010 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga F. W. na Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie bezczynności organu. Skarżący w skardze zarzucił Prezesowi Rady Ministrów niedopełnienie obowiązku służbowego polegającego na zaniechaniu i nie rozpoznaniu skargi F. W. z dnia 28 maja 2010 r., nie przekazaniu skargi dla Ministra Sprawiedliwości w celu jej rozpoznania i podjęcia właściwych decyzji i objęcia kontrolą ( art. 258 § 1 kpa ), zaniechanie właściwego nadzoru, kontroli w związku ze złożoną skargą i określonym żądaniem wnioskodawcy (art. 258 § 1 pkt 5, § 2 kpa) oraz przekroczenie uprawnień służbowych Prezesa Rady Ministrów poprzez: zatajenie wykazanych nieprawidłowości zaistniałych w Sądzie Rejonowym w O., wyciszenie sprawy, brak przekazania skargi Ministrowi Sprawiedliwości, brak zobowiązania Ministra do podjęcia właściwych czynności oraz brak właściwego nadzoru. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi jako niepodlegającej rozpatrzeniu w kognicji sądów administracyjnych. Ponadto, Prezes Rady Ministrów poinformował, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na pisma informując go o swoim stanowisku w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne zostały powołane do sprawowania kontroli nad działalnością administracji publicznej, która obejmować ma orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto sądy te orzekają w sprawach, w których przepisy ustawy szczególnej przewidują sądową kontrolę – art. 3 § 3 powołanej wyżej ustawy. Z powołanych norm prawnych wynika, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1- 4 art. 3 p.p.s.a, zatem w odniesieniu do wydania decyzji administracyjnych, postanowień należących do zakresu kognicji tych sądów wydanych zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu egzekucyjnym oraz w sprawach innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem skargi wniesionej, przez F. W. jest bezczynność Prezesa Rady Ministrów w zakresie zaniechania rozpoznania skargi skarżącego z dnia z dnia 28 maja 2010 r., nie przekazania jej właściwemu Ministrowi oraz zatajenia zgłoszonych nieprawidłowości i łamania prawa w Sądzie Rejonowym w O. Z przedmiotu skargi, zakresu wniosków skarżącego nie wynika, że dotyczy ona sytuacji, w której wskazany przez stronę organ byłby zobowiązany przepisami prawa do rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej lub w drodze innego aktu prawnego. Przedmiotowa skarga wypełnia natomiast przesłanki skargi powszechnej określonej w art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego zw. dalej k.p.a (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania skarg powszechnych jakimi są skargi zawarte w dziale VIII kpa, a więc skargi związane, z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII kpa. Także ewentualna bezczynność organów w postępowaniu prowadzonym przy zastosowaniu przepisów działu VIII kpa nie podlega kontroli sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/09). Wskazać należy, że sąd administracyjny kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w art. 3 § 2 ww. ustawy. Natomiast, działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków normowane przepisami działu VIII kpa nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Reasumując stwierdzić należy, iż skarga F. W. bezczynność Prezesa Rady Ministrów zgłoszona w trybie działu VIII kpa nie podlega kontroli sądów administracyjnych, gdyż nie mieści się w katalogu czynności i aktów zawartych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie, art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.