II SO/Łd 9/10

SENTENCJA Dnia 4 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 roku sprawy z wniosku D. G. o wymierzenie grzywny J. S. kierownikowi Zakładu Opieki Zdrowotnej A za nieprzekazanie skargi sądowi postanawia: 1. wymierzyć J. S. kierownikowi Zakładu Opieki Zdrowotnej A grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność wniesionej przez D. G. w dniu 3 sierpnia 2010 roku; 2. zasądzić od J. S. kierownika Zakładu Opieki Zdrowotnej A. na rzecz D. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W dniu 7.września 2010r. D. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosek o ukaranie Kierownika Zakładu Opieki Zdrowotnej A przy ul. A 3 w Ł. – J. S. grzywną, o której mowa w art. 55 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). We wniosku tym wniósł także o nakazanie bezczynnemu organowi rozpatrzenie jego wniosku i zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku D. G. podniósł, iż w dniu 13. lipca 2010r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wyjaśnił przy tym, iż wniosek ten został złożony, ponieważ Zakład Opieki Zdrowotnej A nie udostępnia żadnych informacji publicznych w formie przewidzianej ustawą z dnia 6.września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z tą ustawą do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są podmioty, wykonujące zadania publicznej, które prowadzą sprawy publiczne i dysponują informacją o sprawach publicznych. W odpowiedzi na jego wniosek organ nie udostępnił żądanej informacji. Ponadto, odmówiono mu jej udostępnienia z uwagi na bezzasadność tego żądania. Z informatora o umowach Narodowego Funduszu Zdrowia wynika, że Zakład Opieki Zdrowotnej A jest świadczeniodawcą [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, a zatem wykonuje zadania publiczne. Oznacza to, że Zakład Opieki Zdrowotnej A zobowiązany jest udostępniać informację publiczną. W dniu 30.lipca 2010r. skarżący wniósł skargę na jego bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 4.sierpnia 2010r. W dniu 19.sierpnia 2010r. upłynął przewidziany ustawą o dostępie do informacji publicznej termin przekazania skargi na bezczynność do Sądu. W odpowiedzi na wniosek. J. S. wyjaśnił, iż w piśmie z dnia 12.sierpnia 2010r. poinformował D. G. o bezzasadności jego żądania, dotyczącego udzielenia informacji dotyczącej statutu i środków trwałych jego firmy w oparciu o przepisy o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Działalność gospodarczą w zakresie usług medycznych prowadzi jako osoba fizyczna i nie jest powiązany w żaden sposób z organami bądź podmiotami mającymi obowiązek udzielania informacji w oparciu o przepisy tej ustawy. Informacje, których udzielenia domaga się D. G. stanowią tajemnicę jego firmy i pozostają do wglądu tylko organom podatkowym. Jako firma jednoosobowa, opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych, nie posiada zaś statutu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. Unormowanie zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego został złożony wniosek o ukaranie grzywną stanowi natomiast regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 § 2 przywołanej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu skarg przez te organy. W dniu 3.sierpnia 2010r. D. G. nadał w urzędzie pocztowym, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, skargę na bezczynność J. S., kierownika Zakładu Opieki Zdrowotnej A. Przedmiotowa skarga została doręczona adresatowi w dniu 12.sierpnia 2010r. Do dnia orzekania nie została przekazana sądowi. Kierownik Zakładu Opieki Zdrowotnej A zgodnie z treścią art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany był do przekazania sądowi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej wniesienia. Obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. nie uchylają negatywna merytoryczna ocena żądania skarżącego i uznawanie jego działania za "nękanie". Ocena dopuszczalności i zasadności skargi należy bowiem do właściwego sądu administracyjnego nie zaś do podmiotu którego skarga dotyczy. W niniejsze sprawie nie budzi wątpliwości, iż pismo złożone przez skarżącego w dniu 3.sierpnia 2010r. jest skargą na bezczynność kierownika Zakładu Opieki Zdrowotnej A w zakresie udzielenia informacji publicznej i zaadresowane zostało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zatem niezależnie od kwestii związanych z trafnością zawartej w niej argumentacji, organ wezwany do wykonania określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. obowiązków był zobligowany do dopełnienia określonych w nim czynności. Jedynie bowiem do sądu administracyjnego należy badanie warunków formalnych skargi (w tym także dopuszczalności drogi sądowej). Zważywszy przywołane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł o wymierzeniu grzywny, działając na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznając, iż wysokość wymierzonej grzywny osiąga cel przewidziany w przywołanej normie prawnej Wymierzenie grzywny w takiej sytuacji nie tylko pełni funkcję represyjną, ale ma ono także funkcję prewencyjną i służy zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 61 p.p.s.a. zasądzona zaś na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania w wysokości uiszczonego przezeń wpisu sądowego.