III SA/Po 844/09

SENTENCJA Dnia 17 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku RB z dnia 28 października 2010 r. w części dotyczącej zwrotu kosztów sądowych poniesionych w postępowaniu zażaleniowym w sprawie ze skargi RB na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty długu celnego postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Pismem z dnia 28 października 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej zwrócił się na podstawie art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. z wnioskiem o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego od Dyrektora Izby Celnej z uwagi na to, że pomimo złożonego wniosku z dnia 9 czerwca 2010 r., nie uczynił tego Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I GZ 234/10 uwzględniającym zażalenie strony na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 maja 2010 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego obejmuje uiszczony wpis od zażalenia (koszty sądowe) i wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata ustanowionego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w postanowieniu z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt I GZ 234/10 o przyznaniu stronie kosztów postępowania, gdyż przepis art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Ponadto przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. postanowienie NSA z 15.02.2007 r. sygn. akt II FZ 12/ 07, LEX nr 299419 i z dnia 10.03.2010 r., sygn. akt. II GZ 317/09, www.nsa.gov.pl, zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Zakamycze 2005, s. 527 i powołane tam postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego). Koszty jakie poniósł skarżący w związku z wniesieniem zażalenia podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu w razie uwzględnienia skargi na podstawie art. 200 p.p.s.a. (por. NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. II OZ 1100/10, www.nsa.gov.pl ). Powyższa zasada ulega modyfikacji w odniesieniu do wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), które przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 p.p.s.a. Dlatego też wniosek złożony przez pełnomocnika skarżącego w części dotyczącej jego wynagrodzenia przekazano do rozpoznania referendarzowi sądowemu. Natomiast wniosek w części dotyczącej zwrotu kosztów sądowych należało oddalić jako niezasadny i przedwczesny na tym etapie postępowania, ponieważ skarga została oddalona nieprawomocnym wyrokiem z dnia 12 lutego 2010 r. Dodatkowo należy wskazać, że brak jest również podstaw do orzekania w tym zakresie na podstawie art. 224 p.p.s.a. wskazanego przez pełnomocnika w przedmiotowym wniosku. Przepis art. 224 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. W przepisie tym przewidziano zatem dodatkową możliwość orzekania o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, jeśli wcześniej nie zostały uiszczone na skutek zarządzeń lub orzeczeń, o których mowa w art. 220 § 1 i art. 223 p.p.s.a, a nie o możliwości orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny o kosztach postępowania między stronami. Z powyższych względów na podstawie wskazanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.