VII SA/Wa 1455/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E R i M R na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działają na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia zażalenia M R i E R, utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2020 r. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...]. W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) stwierdził, że Starosta [...] decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] j sp. j. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku biurowo-magazynowego na działce nr ew. [...], obręb [...] położonej przy ul. [...] w [...], gm. [...]. Po przeprowadzeniu kontroli obowiązkowej Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) decyzją z [...] lipca 2019 r., działając na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: p.b., udzielił pozwolenia na użytkowanie ww. budynku biurowo – magazynowego. E R i M R pismem z 19 sierpnia 2019 r. wystąpili o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] lipca 2019 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Postanowieniem z [...] marca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: [...]WINB) na podstawie art. 61a § 1 i art. 157 § 2 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] lipca 2019 r., wskazując, że wnioskodawcy nie posiadają interesu prawnego do zainicjowania postępowania, albowiem art. 59 ust 7 p.b. zawęża krąg podmiotów w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie wyłącznie do inwestora. Pismami z 24 marca 2019 r. oraz z 20 kwietnia 2019 r. M R i E R wnieśli zażalenia na powyższe postanowienie [...]WINB, zarzucając mu nieuwzględnienie ich interesu prawnego wynikającego z odmowy uznania za stronę, wybiórcze i niezgodne z obowiązującym prawem stosowanie przepisów, a także nieuzasadnioną stronniczość przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. We wskazanym postanowieniu z [...] czerwca 2020 r. utrzymującym w mocy postanowienie z [...] marca 2020 r. GINB stwierdził, że zaskarżone postanowienie organu I instancji odpowiada prawu. Przytaczając treść art. 61a § 1 k.p.a., organ odwoławczy wyjaśnił, że przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną. W rozpatrywanej sprawie przyczyna podmiotowa niedopuszczalności wszczęcia postępowania wystąpiła, ponieważ za niedopuszczalne należało uznać wszczęcie postępowania na wniosek E R i M R ze względu na brzmienie art. 59 ust. 7 p.b., z którego wynika, że stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, a w przypadku inwestycji [...]- inwestor i Prezes [...]. Wnioskodawcy nie byli inwestorami robót budowlanych dotyczących budynku biurowo - magazynowego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] , obręb [...] przy ul. [...] w [...] . Wymienione roboty budowlane prowadzone były w oparciu o udzielone inwestorowi decyzją Starosty [...] pozwolenie na budowę. Wskazana prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę funkcjonuje w obrocie prawnym, a organy nadzoru budowlanego nie prowadziły postępowania naprawczego związanego z odstępstwem od ustaleń i warunków określonych w ww. pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W trakcie kontroli obowiązkowej przeprowadzonej 28 czerwca 2019 r. na podstawie art. 59a p.b. ustalono, że wybudowany budynek biurowo-magazynowy jest zgodny z projektem zagospodarowania działki oraz z projektem budowlanym w zakresie powierzchni zabudowy, długości, szerokości, wysokości, ilości kondygnacji, geometrii dachu i innych zasadniczych elementów. Wykonane zostały wszystkie roboty budowlane objęte pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym. Teren uporządkowano i stwierdzono, że obiekt nadaje się do użytkowania. Jakkolwiek postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem odrębnym od postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, to do ustalenia kręgu stron, co do zasady, zastosowanie znajduje art. 59 ust. 7 p.b. W świetle powyższych ustaleń, jak wskazał GINB, należało stwierdzić, że [...]WINB prawidłowo odmówił wszczęcia na wniosek skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB nr [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie GINB z [...] czerwca 2020 r. złożyli E R i M R, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że GINB błędnie uzasadnił odmowę wszczęcia postępowania tym, że stroną postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor, jeżeli skarżący, wskazując, że pozwolenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, domagali się wyeliminowania go z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności. Skarżący odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z 8 marca 2017 r. sygn. II OSK 1698/15) podali, że stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego może być inny podmiot niż inwestor. Ustalenie, kto jest stroną takiego postępowania powinno opierać się o treść art. 28 k.p.a., co potwierdza stanowisko zamieszczone w wyroku NSA z 3 marca 2010 r. sygn. II OSK 1159/09. Skarżący zwrócili uwagę na to, że fakt, iż działki, na których skarżona inwestycja została zrealizowana, nie graniczą bezpośrednio z należącą do nich działką nie oznacza, że inwestycja ta na nią nie oddziałuje. W swoich pismach do PINB skarżący, jak podali, wskazywali nieprawidłowości wiążące się ze zrealizowaniem spornej inwestycji (brak wykonania nasadzeń, wadliwe postawienie ogrodzenia, podniesienie poziomu terenu), toteż działanie organu nadzoru budowlanego należy uznać za niedopuszczalne i naruszające prawo. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia z [...] czerwca 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie GINB nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie lub też stwierdzenie jego nieważności. Wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 157 § 2 k.p.a., wymaga uprzedniej kontroli ze strony organu nadzoru, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. Ponieważ kwestii tej przepisy Rozdziału 13 działu II k.p.a. nie normują autonomicznie, jest ona kształtowana przepisami ogólnymi regulującymi zagadnienie wszczęcia postępowania administracyjnego (Rozdział 1. Wszczęcie postępowania). Przepis art. 61a § 1 k.p.a. w tym zakresie przewiduje dwie przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego: wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną oraz inne uzasadnione przyczyny niemożności prowadzenia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej jest ograniczone do przypadków, gdy z ustaleń stanu faktycznego w sposób niewątpliwy wynika, że żądający wszczęcia postępowania nie ma interesu prawnego. Taki przypadek zachodzi między innymi w sytuacji, gdy z zestawienia normy prawa materialnego z treścią żądania wynika, że żądający wszczęcia postępowania w sprawie nie ma interesu prawnego (por. wyrok NSA z 6 lipca 2020 r. sygn. II OSK 953/20). W kontrolowanej sprawie tego rodzaju wniosek GINB sformułował wobec ustalenia, że skarżący ze względy na dyspozycję art. 59 ust. 7 p.b. nie byli uprawnieni do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z [...] lipca 2019 r. udzielającej inwestorowi ([...] sp. j.). pozwolenia na użytkowanie budynku biurowo-magazynowego (nr [...]) na działce nr ew. [...], obręb [...] w miejscowości[...]. Sąd tenże wniosek uznaje za poprawny, albowiem stanowisko organu nadzoru budowlanego dotyczące nieprzysługiwania skarżącym legitymacji do skutecznego zainicjowania postępowania nadzwyczajnego, wbrew odmiennej ocenie przez nich przyjmowanej, odpowiada prawu. Stosownie do treści art. 59 ust. 7 p.b., stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor. Treść wskazanego przepisu jednoznacznie przesądza o ograniczeniu kręgu stron w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wyłącznie do inwestora. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do normy ogólnej - art. 28 k.p.a. Zamieszczone wnim ograniczenie dotyczy postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym, ale również w trybach nadzwyczajnych. Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lipca 2011 r. sygn. II OSK 825/11, wniosek taki wynika nie tylko z odczytania zwrotu "postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie" jako oznaczającego także sprawę prowadzoną w ramach postępowania nadzwyczajnego. Istota tkwi w charakterze i celu postępowań nadzwyczajnych. Zmierzają one do eliminacji bądź zmiany decyzji ostatecznych. Wpływ na taka korektę, pomijając postępowania z urzędu, mogą mieć tylko podmioty mające przymiot strony. Zgadzając się z poglądem, według którego podmiot, który nie był stroną postępowania zwykłego, może mieć interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji wydanej w trybie zwykłym, zauważyć trzeba, że pogląd ten opiera się na kategorii interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego ograniczony został jedynie do osoby inwestora. Skoro zatem ustawodawca w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wyłączył inne podmioty, poza inwestorem, z kręgu stron postępowania, to nie ma uzasadnionych przesłanek, by w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określać krąg stron postępowania w sposób odmienny, niż określono to w art. 59 ust. 7 p.b. Ten pogląd interpretacyjny przyjmowany również w innych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. II OSK 168/19; wyrok NSA z 20 lutego 2019 r. sygn. II OSK 780/17; wyrok NSA z 10 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 626/18; wyrok NSA z 18 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 1540/16; wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r. sygn. II OSK 2190/15; wyrok NSA z 23 marca 2017 r. sygn. II OSK 1868/15; wyrok NSA z 18 kwietnia 2014 r. sygn. II OSK 2831/12; wyrok NSA z 4 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2088/12; wyrok NSA z 26 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1486/12; wyrok NSA z 17 listopada 2011 r. sygn. II OSK 1626/10) Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w całości podziela. Należy go objąć niewątpliwie zastrzeżeniem, zgodnie z którym zasada, że stroną postępowania pozostaje jedynie inwestor, ma zastosowanie w sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest wydawana po zakończeniu budowy realizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. Stosowanie przepisu art. 59 ust. 7 p.b. jest wyłączone w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie zapadła na skutek legalizacji samowoli budowlanej lub w postępowaniu wywołanym istotnym odstąpieniem od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego. Uznać należy także, że przepis art. 59 ust. 7 p.b. nie ma zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem pozwolenia na użytkowanie jest inwestycja, w odniesieniu do której wyeliminowaniu uległa decyzja o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji organy powinny ocenić przymiot strony w oparciu o normę zawartą w art. 28 k.p.a. Konieczność rozróżnienia wskazanych przypadków, oddziałującego na ustalenia dotyczące stron postępowania prowadzonego w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie, podnoszona była tak we wcześniejszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z 5 grudnia 2014 r. sygn. II OSK 579/13; wyrok NSA z 29 grudnia 2010 r. sygn. II OSK 2010/09; wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r. sygn. II OSK 146/10; wyrok NSA z 10 grudnia 2008 r. sygn. II OSK 1574/07; wyrok NSA z 7 listopada 2006 r. sygn. II OSK 1281/05), jak i akcentowana jest w najnowszym orzecznictwie tego Sądu (por. wyrok NSA z 6 listopada 2020 r. sygn. II OSK 2674/20; wyrok NSA z 21 października 2020 r. sygn. II OSK 1520/20; wyrok NSA z 26 maja 2020 r. sygn. II OSK 3388/19; wyrok NSA z 20 lutego 2019 r. sygn. II OSK 780/17; wyrok NSA z 20 marca 2018 r. sygn. II OSK 1333/16). Jakkolwiek w części orzeczeń sądowych przepisowi art. 59 ust. 7 p.b. w zw. z art. 28 k.p.a. jest również nadawane znaczenie szersze, odstępujące od wskazanego wyżej rozumienia, co potwierdza m.in. powołany w skardze przez skarżących wyrok z 8 marca 2017 r., to Wojewódzki Sąd Administracyjny opowiada się za pierwszym z przedstawionych stanowisk, a zatem uznającym, że w przypadku, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej w oparciu o pozostające w obrocie prawnym pozwolenie na budowę, dopuszczalność jej weryfikacji musi uwzględniać dyspozycję nadaną przez ustawodawcę art. 59 ust. 7 p.b. Należy w tym miejscu podkreślić, co prawidłowo także zauważył GINB, że w rozpatrywanej sprawie kwestionowana decyzja PINB z [...] lipca 2019 r. została wydana wskutek zrealizowania przez inwestora ([...] sp. j.) robót budowlanych na podstawie udzielonego mu pozwolenia na budowę decyzją Starosty [...] z [...] maja 2010 r. Z akt sprawy nie wynika, by inwestor dopuścił się samowoli budowlanej, istotnego odstępstwa od projektu budowlanego, czy decyzja o pozwoleniu na budowę została ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego. Ze szczegółowego protokołu kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 59a p.b. wynika, że inwestycja została zrealizowana bez istotnych odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę. Protokół ten, na co trafnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 626/18, ma walor dokumentu urzędowego sporządzonego przez upoważniony do tego organ w zakresie przyznanych mu kompetencji. Okoliczność, że skarżący zaprzeczają prawdziwości (poprawności) zamieszczonych w nim wniosków nie stanowi o wykazaniu posiadania przez skarżących interesu prawnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB. Formułując tenże pogląd, Sąd zobowiązany jest zauważyć, że z urzędu wiadomym mu jest, iż zarzuty tożsame do zamieszczonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z [...] lipca 2019 r. były podnoszone przez skarżącego na etapie poprzedzającym wydanie pozwolenia na użytkowanie w skierowanych do PINB pismach z 8 maja 2019 r., 6 czerwca oraz 19 czerwca 2019 r. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r. nr[...], utrzymanym w mocy postanowieniem [...]WINB z [...] października 2019 r. nr [...], PINB odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie budowy obiektów biurowo-magazynowych nr [...] i nr [...] usytuowanych na terenie działek położonych przy ul. [...] w miejscowości [...], stwierdzając, że skarżący oraz E R jako współwłaściciele działki nr ew. [...] nie mają przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym wskazanej we wniosku inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2020 r. sygn. VII SA/Wa 2774/19 oddalił skargę M R na powyższe postanowienie [...]WINB, podzielając stanowisko organu nadzoru budowlanego odnośnie do tego, że w świetle art. 28 k.p.a. skarżący z uwagi na położenie działki nr ew. [...], do której przysługuje mu tytuł prawnorzeczowy, względem działek nr ew. [...] nie mógł skutecznie doprowadzić do wszczęcia postępowania w sprawie legalności przeprowadzenia przez inwestora robót budowlanym polegających na budowie spornych obiektów biurowo-magazynowych. Powyższy wyrok nie został zaskarżony, w związku z czym orzeczenie to stało się prawomocne. Sąd zauważa, że określona w art. 170 p.p.s.a. moc wiążąca orzeczenia sądowego w odniesieniu tak do organu, jak i do sądu oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu, co nakazywało w rozpatrywanej sprawie podniesiony w skardze zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 28 k.p.a. poddać rozważeniu przez pryzmat stanowiska zajętego w powołanym wyroku. Zamieszczone w skardze na postanowienie GINB twierdzenie, że położenie należącej do skarżących działki nie skutkuje tym, że inwestycja nie będzie negatywnie na nią oddziaływać, co każe przyznać im interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a., jest poglądem stojącym w bezpośredniej sprzeczności ze stanowiskiem wyrażonym przez Sąd w wyroku z 22 kwietnia 2020 r. Fakt, że skarżący go nie podzielają powinien był prowadzić do zakwestionowania wyrażonej przez Sąd oceny prawnej poprzez skorzystanie przez skarżących z prawa do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku sądu I instancji, ponieważ uprawomocnienie się ww. orzeczenia stanowi procesową przeszkodę do podejmowania następczo prób wykazywania w toku innych postępowań prowadzonych w granicach sprawy, że wskazane zagadnienie powinno być ocenione odmiennie, niż nastąpiło to w powołanym prawomocnym wyroku. Jak się jednolicie przyjmuje w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie dających się pogodzić w systemie sprawowania władzy publicznej (por. wyrok NSA z 14 lipca 2020 r. sygn. I OSK 2904/19; wyrok NSA z 10 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 211/18). Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 6 października 2020 r. sygn. II OSK 1473/18, zgodnie z którym, jeżeli skarżący domagający się weryfikacji legalności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie mają uzasadnione podstawy formułować zarzuty w zakresie dopuszczenia się przez inwestora istotnego odstąpienia od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, sami będąc pozbawionymi legitymacji skargowej, mogą zwrócić się do powołanych do ochrony porządku prawnego organów państwa (Prokuratury) o zainicjowanie kontroli prawidłowości wydania pozwolenia na użytkowanie. Brak interesu prawnego skarżących do żądania wszczęcia na ich wniosek postępowania, korespondujący z brakiem podjęcia przez [...]WINB stosownego postępowania nadzwyczajnego z urzędu, nie sprawia zatem, że zarzucany przez skarżących stan niezgodności z prawem nie może zostać usunięty (art. 182 k.p.a.). Ewentualnie, jeżeli skarżący dostrzegają naruszenie czynności służbowych (przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków) przez przeprowadzającego kontrolę obowiązkową i wydającego pozwolenie na budowę piastuna organu (Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]) A O jako funkcjonariusza publicznego, a tak można odczytywać formułowane przez nich zastrzeżenia związane z potwierdzeniem przez organ spełnienia przez inwestora warunków, które faktycznie w dacie wydania decyzji miały nie zostać zachowane, powinni złożyć zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 k.k., która to okoliczność w sytuacji jej potwierdzenia będzie stanowiła samoistną podstawę do ponownego rozpatrzenia co do istoty sprawy dotyczącej udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie (art. 149 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 k.p.a.) i ewentualnie jej podważenia (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). Powyższe determinuje uznanie, że zaskarżonemu rozstrzygnięciu GINB nie można przypisać naruszenia art. 61a § 1 i art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 7 p.b. Uzasadnienie postanowienie zawiera wyjaśnienie przesłanek, którymi organ postanowił się kierować (art. 107 § 3 w zw. z art. 124 § 2 k.p.a.), co sprawia, że przy jego wydaniu organ nie uchybił przepisom procesowym w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.