II SA/Gd 985/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Julia Bednarek po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2024 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. A. i T. A. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 30 stycznia 2023 r. nr WI-I.7840.3.269.2022.KK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE A.A. i T.A. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 30 stycznia 2023 r., nr WI-I.7840.3.269.2022.KK w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Wejherowski rozpoznając wniosek skarżących decyzją z dnia 26 października 2022 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A.A. i T.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr [...], obręb ewidencyjny [...], gmina [...]. W uzasadnieniu Starosta wyjaśnił, że po rozpatrzeniu wniosku postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022r. nałożono na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno - budowlanym poprzez m.in. doprowadzenie projektu do zgodności z § 5 ust. 8 uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. dotyczącym zakazu lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, w związku z lokalizacją inwestycji na [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po upływie terminu do uzupełnienia braków organ stwierdził, że skarżący nie skorygowali projektu w powyższym zakresie. Organ wyjaśnił, że działka nr [...] w [...], gm. [...], zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy Gniewino Nr XXXVlII/290/2017 z dnia 20 czerwca 2017r. (Dz.Urz.Woj.Pom. z 2017r., poz. 2485), zlokalizowana jest w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, w którym obowiązują przepisy odrębne. Zgodnie z uchwałą Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. na obszarach chronionego krajobrazu, wprowadza się między innymi zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Zakaz, o którym mowa w § 5 pkt 8 uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi, w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, gdzie dopuszcza się uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach. Natomiast zgodnie z załącznikiem graficznym do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została wyznaczona nieprzekraczalna linia zabudowy od dróg. W przypadku wnioskowanej działki nieprzekraczalna linia zabudowy została określona od drogi 6.KDW w odległości 6,0 m, nie ma natomiast wyznaczonej linii zabudowy od brzegu wód. Starosta stwierdził, że odległość projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zbiornikiem na ścieki sanitarne w stosunku do linii terenu wód otwartych - jeziora S. wynosi ok. 76m, zatem w tym zakresie projekt jest niezgodny z uchwałą Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W konsekwencji organ odmówił wydania pozwolenia. Wojewoda Pomorski rozpoznając odwołanie A.A. i T.A., decyzją z dnia 30 stycznia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, że przedmiotowa działka położona jest na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], w związku z czym obowiązują w odniesieniu do niej ustalenia zawarte w uchwale Sejmiku Województwa Pomorskiego nr 259/XXIV/16 z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim. Zawarty w § 5 pkt 8 lit. a) tej uchwały zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych został inkorporowany z postanowień art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. Projektowany budynek znajduje się w pasie 100 m od granicy z linią brzegową jeziora, tym samym planowana inwestycja narusza zakaz wynikający z powyższych uregulowań. Nie zostały również spełnione przesłanki dopuszczające wyjątek od tej zasady, wskazane w § 7 ust. 5 tej uchwały. Teren planowanej inwestycji nie znajduje się w obszarze zwartej zabudowy wyznaczonej w studium. Nie stanowi też uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej i usługowej, bo nie spełnia warunku wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegu wód, określonej poprzez połączenie istniejących budynków na przylegających działkach, gdyż sąsiednie działki są niezabudowane. Również pozostałe wyjątki od zakazu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały, nie zaistniały, Starosta Wejherowski miał więc obowiązek odmówić udzielenia pozwolenia na budowę, gdyż projekt budowlany nie jest zgodny z wymogami planu miejscowego, a inwestor niezgodności tej w wyznaczonym przez organ terminie nie usunął. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że inwestycja spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym nie ma określonej linii 100 m od granicy jeziora, Wojewoda stwierdził, że w § 8 karty terenu 3.ML,MN,U planu miejscowego wskazano, iż inwestycje na działce nr [...] należy dostosować do wymogów uchwały nr 1161/XLVII/10 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim. Uchwała Sejmiku Województwa Pomorskiego stanowi źródło powszechnie obwiązującego prawa, ustalenia planu miejscowego nie mogą zatem wyłączyć obowiązku stosowania przepisów tej uchwały. Wojewoda wskazał też, że część przedmiotowej działki położona jest poza strefą 100 m od linii brzegu jeziora i istnieje możliwość zaprojektowania budynku tak, aby usytuowany był poza tą strefą. Inwestorzy mieli więc możliwość dostosowania projektu do wymogu uchwały nr 1161/XLVII/10 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, a tym samym wywiązania się z obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, zawartego w postanowieniu Starosty Wejherowskiego z dnia 24 czerwca 2022 r., czego jednak nie uczynili. A.A. i T.A. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 30 stycznia 2023 r., wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty Wejherowskiego z dnia 26 października 2022 r., zarzucili organowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów uchwały nr XXXVIII/290/2017 Rady Gminy Gniewino z dnia 20 czerwca 2017r. oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie art 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżący podnieśli, że § 9 uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego nr 259/XXIV/16 z dnia 16 lipca 2016r. stanowi, że uchwała nie narusza uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W tamtym czasie na terenie gminy [...] obowiązywała uchwała nr 101/XVII/2003 Rady Gminy Gniewino w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie [...]. Plan ten przewidywał wtedy, że teren obejmujący m.in. działkę nr [...] przeznaczony jest pod zabudowę również jednorodzinną. Z tego powodu uchwalając w roku 2017 nowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębie [...] wskazano, że działka [...] znajduje się w strefie planistycznej oznaczonej symbolem 2.ML.MN.U. Oznaczenia te wskazują, że tak zakwalifikowane tereny przeznaczone są m.in. do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Tak więc nie dotyczą tej działki inne wymogi, jak np. taki, że odległość budynku od linii brzegów wód musi wynosić co najmniej 100 metrów. Właśnie w oparciu o te prawa nabyte w roku 2022 Urząd Gminy Gniewino wydał pozytywne opinie na przeprowadzenie budowy domu jednorodzinnego na tzw. zgłoszenie. Dotyczy to działek [...] i [...], czyli działek położonych znacznie bliżej linii brzegów wód, niż działka skarżących. Organ naruszył tym samym art. 8 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie kierował się utrwaloną praktyką własną przy orzekaniu w sprawach takich samych pod względem faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 30 stycznia 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Wejherowskiego z dnia 26 października 2022 r. o odmowie udzielenia A. i T.A. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr [...], obręb ewidencyjny [...], gm. [...]. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U. z 2021 r. poz. 2351). Zgodnie z ust. 1 pkt 1 lit. a tego artykułu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Art. 35 ust. 3 i 5 tej ustawy stanowi z kolei, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z kolei w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Właściwy organ w pierwszej kolejności bada zatem zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jeśli na terenie objętym inwestycją taki plan nie obowiązuje, to z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. To nie wyczerpuje jednak obowiązków organu, który winien zbadać nadto zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z innymi przepisami prawa miejscowego. Do innych aktów prawa miejscowego wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego zaliczyć można m.in.: tzw. uchwały krajobrazowe wydawane na podstawie art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tzw. uchwały antysmogowe wydawane na podstawie art. 96 ustawy – Prawo ochrony środowiska, regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, regulamin dostarczania wody i odprowadzenia ścieków, plan ochrony dla parku krajobrazowego oraz uchwały wyznaczające strefy ochrony krajobrazu. Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy, w której teren inwestycji położony jest w granicach objętych regulacjami uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, przywołać należy stanowisko doktryny, zgodnie z którym akty prawne, w których wprowadzono tę formę ochrony przyrody, mają status przepisów prawa miejscowego i w związku z tym rozwiązania z nich wynikające muszą być brane pod uwagę w procesie stosowania prawa. Za koniecznością szerokiego uwzględniania postanowień wynikających z aktów prawnych wyznaczających obszary chronionego krajobrazu przemawia również wynikająca z art. 5 ustawy Prawo ochrony środowiska zasada kompleksowości działań mających wpływ na elementy przyrodnicze podlegające ochronie (K. Gruszecki, Ustawa o ochronie przyrody, Komentarz, LEX/el. 2021). W tym kierunku podążyło też orzecznictwo, w którym przyjmuje się, że: "1. Rozporządzenie wojewody, wydane na podstawie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody [...], jako akt prawa miejscowego zawiera przepisy odrębne, przez pryzmat których dokonuje się oceny warunków do wydania decyzji na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [...]. 2. Ujęty w przywołanym rozporządzeniu wojewody zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych świadczy o woli ustawodawcy do zapewnienia organom władzy lokalnej szerokich uprawnień do kształtowania za pomocą przepisów prawa miejscowego stosunków społecznych w sposób adekwatny do warunków i specyfiki danego terenu. 3. Stosowanie powyższego zakazu wynikającego z przepisów rozporządzenia wojewody następuje w stanie faktycznym wypełniającym dyspozycję przepisów i nie jest zależne od przeprowadzenia oceny wpływu inwestycji na przyrodę czy środowisko. 4. Źródłem stosowanych ograniczeń prawa własności mogą być również przepisy prawa powszechnie obowiązującego o charakterze miejscowym" (wyrok NSA z 26.06.2007 r., II OSK 943/06, LEX nr 340125; K. Gruszecki, op.cit.). Powyższe stanowisko wyrażone na tle indywidualnej sprawy z zakresu planowania przestrzennego winno być stosowane również w innych postępowaniach, w których ocena oddziaływania inwestycji na środowisko na terenie obszaru chronionego krajobrazu ma wpływ na przyznanie określonych uprawień. Wobec powyższego, organ architektoniczno–budowlany nie tylko mógł, ale musiał zweryfikować zgodność przedłożonej dokumentacji projektowej z postanowieniami uchwały w przedmiocie obszarów chronionego krajobrazu województwa pomorskiego, obowiązującymi w dacie prowadzenia czynności jurysdykcyjnych, zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 6 k.p.a. W pełni podzielić należy stanowisko organów, że w czasie wystąpienia z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i w dacie orzekania przez organy, zakaz wznoszenia nowych obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów Jeziora S., obejmującym teren inwestycyjny, obowiązywał. Z niekwestionowanych ustaleń stanu faktycznego wynika, że działka skarżących nr [...] w miejscowości S. położona jest w granicach terenu objętego uchwałą Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim i ustanowione w niej zakazy i nakazy odnoszą się do planowanej na niej inwestycji. W § 5 pkt 8 lit. a powyższej uchwały ustanowiono zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. Powyższy zakaz jest dokładnym odzwierciedleniem jednego z zakazów określonych w art. 24 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 916), który można ustanowić na obszarze chronionego krajobrazu celem zachowania i ochrony ekosystemów wód powierzchniowych (naturalnych i sztucznych, płynących i stojących, w tym starorzeczy) wraz z pasem roślinności okalającej oraz ograniczania intensywności zagospodarowania stref przybrzeżnych. W ten sposób przepisy ochrony przyrody ograniczają w istotny i legalny sposób wolność korzystania z własności nieruchomości, w tym wolność budowlaną. Zgodnie z § 9 powyższej uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego, nie narusza ona uprawnień nabytych na podstawie ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obowiązujących w dniu wejścia w życie uchwały. W dniu wejścia w życie uchwały na przedmiotowym terenie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi S. w gminie [...], zatwierdzony uchwałą Rady Gminy Gniewino nr 101/XVII/2003 z dnia 7 października 2003 r. (Dz.Urz.Woj. Pom. z 4 lutego 2004 r., Nr 13, poz. 256). Działka skarżących w planie tym przeznaczona była pod zabudowę letniskową, usługi komercyjne niezakłócające funkcji letniskowej i zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (por. pismo Urzędu Gminy Gniewino z dnia 7 października 2022 r. – okoliczność bezsporna). Prawo do zabudowy tej działki wynikające z ustaleń tego planu zostało zachowane mimo wejścia w życie uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim wprowadzającej zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych – właśnie z uwagi na § 9 ww. uchwały. Stan prawny zmienił się jednak w związku z wejściem w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi S., obręb geodezyjny [...], gmina [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Gniewino Nr XXXVIII/290/2017 z dnia 20 czerwca 2017 r. Uchwała ta podjęta została po wejściu w życie uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, w związku z czym § 9 tej uchwały nie ma do niej zastosowania. Wynikający z § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych bezspornie obowiązywał w dniu 20 czerwca 2017 r., kiedy Rady Gminy Gniewino podjęła uchwałę Nr XXXVIII/290/2017 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla fragmentu wsi Salino, obręb geodezyjny Salino, gmina Gniewino. Ustalenia dotyczące obszaru, na którym znajduje się działka inwestycyjna nr ew. [...] określone zostały w karcie terenu nr 10. Działka znajduje się na terenie jednostki planistycznej 2.ML.MN,U - tereny zabudowy letniskowej (rekreacji indywidualnej), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, bez ustalania proporcji między nimi. Jednocześnie w § 8 pkt 11 (pt. sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów) wskazano, cyt. "tereny położone w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu – zagospodarowanie zgodne z przepisami odrębnymi". Owymi przepisami odrębnymi są przepisy uchwały Nr 259/XXIV/16 Sejmiku Województwa Pomorskiego z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim, w tym § 5 pkt 8 lit. a powyższej uchwały zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych. W tej sytuacji podanie w tekście miejscowego planu, że teren położony w odległości 100 m od linii brzegu Jeziora S. przeznaczony jest pod zabudowę letniskową (rekreacji indywidualnej), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej, nie oznacza przyznania prawa do budowy nowych obiektów budowlanych z naruszeniem zakazu zawartego w uchwale Sejmiku Województwa Pomorskiego. Sąd aprobuje pogląd organu odwoławczego, że ustalenia zawarte w uchwale w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu wywołują bezpośrednie skutki prawne. Uchwała ta jest aktem prawa miejscowego, a jako taka stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego. Z powyższego wynika, że jedną z zasadniczych okoliczności wykluczających budowę nowych obiektów budowlanych jest położenie terenu inwestycji w odległości 100 m od linii brzegowej Jeziora S.. W sprawie jest bezsporne, że większość działki nr [...], na której ma być zlokalizowany budynek, położona jest w pasie szerokości 100 m od linii brzegu Jeziora S.. Tym samym zastosowanie przez organy konsekwencji prawnych wynikających z dyspozycji § 5 pkt 8 lit. a uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego Sąd uznał za w pełni uprawnione. Organy w sposób prawidłowy wykluczyły również występowanie w niniejszej sprawie wyjątków przewidzianych w § 7 ust. 5 ww. uchwały, stwierdzając, że teren inwestycji nie znajduje się na obszarze zwartej zabudowy wyznaczonej w studium, a planowana zabudowa nie uzupełni istniejącej zabudowy mieszkaniowej i usługowej, dla której w planie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy od strony brzegu jeziora. Również pozostałe wyjątki od zakazu, o którym mowa w § 5 ust. 1 pkt 8 ww. uchwały, w sprawie nie zaistniały. Skoro w stanie faktycznym tej sprawy nie wystąpiły przesłanki do zastosowania odstępstwa od zakazu lokalizowania projektowanego obiektu budowlanego w pasie 100 m od linii brzegu jeziora, czyli w tej sprawie Jeziora S., to zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, nastąpiłoby z naruszeniem zakazu ustanowionego w uchwale w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim z 2016 r., która funkcjonuje, realizując delegację ustawową z art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody i bezwzględnie wiąże na całym wskazanym obszarze wszystkich potencjalnych jej adresatów, w szczególności osoby zamieszkałe lub przebywające na tym terenie, jak również organy administracji publicznej, które obowiązane są działać na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). W tych okolicznościach Sąd uznał, że kontrolowane postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami przepisów art. 6, art., 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a., dając podstawy do kompletnych ustaleń faktycznych i pozwalając na prawidłowe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego oraz prawa miejscowego, o czym świadczy analiza motywów wydanych w sprawie decyzji. Uzasadnienie wydanej w sprawie decyzji spełnia wymogi stawiane przez art. 107 § 3 k.p.a. Zarzuty podniesione w skardze okazały się chybione i nie zdołały podważyć legalności działań organów architektoniczno – budowlanych w niniejszej sprawie. Organy administracji, przy załatwianiu spraw z zakresu własnej kognicji związane są przede wszystkim obowiązującym prawem. Wynika to z art. 6 k.p.a. oraz z art. 7 Konstytucji RP. Niezasadny jest zarzut naruszenia wynikającej z art. 8 § 2 k.p.a. zasady pewności prawa i uprawnionych oczekiwań. Trzeba bowiem w pełni zaakceptować pogląd, że przez utrwaloną praktykę organów należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Praktyka taka powinna być zgodna z prawem, tylko taka bowiem może być uznana za odpowiadającą zasadzie pewności prawa i być źródłem uzasadnionych oczekiwań (zob. A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Wilbrandt-Gotowicz, M. Jaśkowska, Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. VIII, WKP 2020). Nie do zaakceptowania jest natomiast pogląd, jakoby wydanie przez ten sam organ uprzednio decyzji o odmiennej treści, mogło mieć decydujący wpływ na przyjęcie prawidłowej interpretacji obowiązujących przepisów prawa w aktualnie toczącym się postępowaniu. Tym bardziej, gdy w ocenie Sądu zaprezentowana przez organy w niniejszej sprawie wykładnia postanowień aktów prawa miejscowego jest prawidłowa. Organy administracji architektoniczno-budowlanej dokonując oceny przedłożonej dokumentacji projektowej z obowiązującym aktami prawa miejscowego nie są związane wykładnią przepisów tych aktów dokonaną przez inne organy administracji publicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), oddalił skargę.