III SA/Gl 833/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Komendanta Straży Miejskiej w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Komendant Straży Miejskiej w C. utrzymał w mocy własną decyzję z [...]r. nr [...] odmawiającą udzielenia skarżącemu M. Z. informacji publicznej w przedmiocie pytań: 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12, 13 dotyczących czynności przeprowadzonych w 2018 r. przez strażników Straży Miejskiej w C. objętych wnioskiem z [...] r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że 18 marca 2019 r. strona (wnioskodawca) skierowała do Komendanta Straży Miejskiej w C. pismo, zawierające wniosek o udzielenie informacji na 16 pytań: 1. Ile zdarzeń wymagających interwencji ujawnili strażnicy pełniący stałą ochronę [...] C.? 2. Z czego wynika konieczność stałej ochrony [...] C. przez 16 godzin na dobę (od godz. 6:00 do godz. 22:00)? 3. Ile wykroczeń/przestępstw ujawnili strażnicy w wyniku zgłoszeń mieszkańców lub podmiotów instytucjonalnych? 4. Ile zdarzeń wymagających interwencji ujawnili strażnicy podczas patroli pieszych, a ile podczas patroli zmotoryzowanych? 5. Ile wykroczeń/przestępstw ujawnili strażnicy podczas patroli pieszych, a ile podczas zmotoryzowanych? 6. Ile zdarzeń wymagających interwencji ujawnili strażnicy podczas patroli zmotoryzowanych wykonywanych między godz. 6:00 a 7:00? 7. Czy Straż Miejska w C. posiada procedury określające zasady postępowania strażników w przypadku stwierdzonych wykroczeń, w zakresie nakładania grzywien oraz stosowania środkowi oddziaływania wychowawczego? 8. W jaki sposób w procedurach (jeżeli takowe zostały wydane) zostały określone uprawnienia strażnika miejskiego i przesłanki do samodzielnego podejmowania decyzji o nałożeniu grzywny w drodze mandatu, a jakie o zastosowaniu środków oddziaływania wychowawczego? Kto takie uprawnienia posiada w Straży Miejskiej? 9. Ile zdarzeń wymagających interwencji zostało zgłoszonych przez mieszkańców/podmioty instytucjonalne w centrum C. ograniczonym ulicami: [...], [...], [...], [...], [...]? 10. Ile wykroczeń/przestępstw ujawnili strażnicy w centrum C. ograniczonym ulicami: [...], [...], [...], [...], [...]? 11. Ile pojazdów, którym założono blokadę na koło, było zarejestrowanych na terenie powiatu c., ile poza powiatem c., a ile posiadało zagraniczne numery rejestracyjne? 12. Ile grzywien w drodze mandatów karnych, a ile środków oddziaływania wychowawczego, za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji zostało nałożonych w wyniku zgłoszeń mieszkańców, ile w wyniku prowadzonych patroli pieszych, ile w wyniku prowadzonych patroli zmotoryzowanych? 13. Ile grzywien w drodze mandatów karnych, a ile środków oddziaływania wychowawczego, za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji zostało nałożonych na kierowców pojazdów w centrum C. ograniczonym ulicami; [...], [...], [...], [...], [...]? W ilu przypadkach nastąpiło to w wyniku zgłoszenia mieszkańców, a w ilu efektem patrolowania przez strażników? 14. Ile grzywien w drodze mandatów karnych, a ile środków oddziaływania wychowawczego, za wykroczenia przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, zostało nałożonych na kierowców pojazdów odpowiednio: na ul. [...], na [...], w obrębie [...]? W ilu przypadkach nastąpiło to w wyniku zgłoszenia przez mieszkańców, a w ilu efektem patrolowania przez strażników? 15. Czy Straż Miejska opracowała/posiada mapę ryzyka dla obszaru swojego działania? 16. Z iloma wnioskami w zakresie zmian organizacji ruchu drogowego, umieszczenia znaków drogowych lub innych z zakresu poprawy bezpieczeństwa, a także usprawniających pracę Straży Miejskiej, wystąpił Pan do Burmistrza C. lub innych służb? Odnosząc się do tego wniosku Komendant Straży Miejskiej w C. w piśmie [...] z [...] r. udzielił odpowiedzi na pytania 2, 7, 8, 14, 15 i 16 oraz poinformował, że Straż Miejska w C. nie posiada gotowych danych do udzielenia informacji w zakresie pytań 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13 wniosku. Udzielenie informacji na te pytania będzie wymagać przeprowadzenia dodatkowych czynności, więc uznał, że dane te mają charakter informacji publicznej przetworzonej i ich udostępnienie może nastąpić po wykazaniu przez wnioskodawcę powodów, dla których spełnienie żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie Komendant poinformował, że jeżeli wnioskodawca będzie dalej żądał udzielenia odpowiedzi na pytania 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13, to w terminie 14 dni od dnia otrzymania omawianego pisma powinien wykazać, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji publicznych, gdyż w treści wniosku szczególny interes publiczny do posiadania wnioskowanych danych nie był wykazany. Wnioskodawca odnosząc się do pisma Komendanta, 2 kwietnia 2019 r. doręczył do Straży Miejskiej pismo z 31 marca 2019 r. informujące między innymi, że zadane pytania mają na celu "wykazanie (lub też zaprzeczenie) przypuszczeniu, że Straż Miejska w C. działa w sposób, który wskazuje na marnotrawstwo środków publicznych, niegospodarność i potencjalne zagrożenie naruszenia dyscypliny finansów publicznych". Potwierdzenie oznaczałoby zaś, że straż działa nieskutecznie i nieefektywnie, naruszając tym samym poczucie bezpieczeństwa mieszkańców miasta. Odmowa udzielenia odpowiedzi na pytania 1 i 6 potwierdza – jego zdaniem – że Komendant nie dokonał analizy celowości utrzymywania stałej ochrony [...] oraz patrolowania miasta między godz. 6.00 a 7.00, a zatem, że przeznaczone na to środki publiczne są marnotrawione. W podsumowaniu skarżący stwierdził, że w interesie publicznym leży udzielenie odpowiedzi na postawione przez niego pytania, ponieważ pozwoli to na ocenę skuteczności i efektywności pracy Straży Miejskiej i będzie puntem wyjścia do publicznej dyskusji nad poprawą jej funkcjonowania. Potwierdzone lub odrzucone zostaną też przypuszczenia, że środki przeznaczone na funkcjonowanie Straży są nieefektywnie wykorzystane i że dochodzi do naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Podniósł także, że odpowiedź udzielona na pytanie 16 była niepełna. Rozpoznając uzupełniony wniosek strony, Komendant uznał, że wystąpiły przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej i wydał decyzję z [...] r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie pytań 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13. Stwierdził bowiem, że wnioskodawca nie wykazał w piśmie, iż zachodzi szczególny interes publiczny w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej, której udzielenia żądał w pytaniach zawartych we wniosku z 18 marca 2019 r, zwłaszcza że nie wykazał w piśmie uzupełniającym, że odpowiedzią na zadane pytania zainteresowany jest szerszy, niż on sam, krąg osób, a uzyskanie odpowiedzi stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania Straży Miejskiej i lepszej ochrony interesu publicznego. Wnioskodawca domagał się przy tym udzielenia odpowiedzi na pytania, które nie mają związku lub mają znikomy związek z wykorzystywaniem przez Straż Miejską środków publicznych, ponieważ dotyczą spraw mało istotnych, nie uwzględnianych w statystykach prowadzonych od 28 lat przez Straż Miejską. Udzielenie odpowiedzi na te pytania nie przyczyni się do poprawy funkcjonowania Straży Miejskiej ani też do lepszego wykorzystania środków jakimi Straż dysponuje. Straże gminne zgodnie z ustawą z 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (Dz.U.2018.928 t.j. ) powołane są do ochrony porządku publicznego na terenie gminy i winny to robić – przedmiotowym przypadku - przez całą dobę, zaś patrole - zarówno piesze, jak i zmotoryzowane - muszą poruszać się po mieście niezależnie od ilości zgłoszeń dokonywanych przez mieszkańców odnośnie naruszenia porządku publicznego i niezależnie od tego ile wykroczeń jest ujawnianych między danymi godzinami. Miasto jest monitorowane i patrolowane przez Straż Miejską przez całą dobę i to właśnie daje poczucie bezpieczeństwa mieszkańcom. Dla prawidłowego wykorzystania przez Straż Miejską środków publicznych nie ma także znaczenia w jakim mieście, czy kraju jest zarejestrowany samochód, na którego koło strażnicy zakładają blokady z powodu nieprawidłowego parkowania. Ponieważ wnioskodawca we wskazanym terminie nie wykazał istnienia szczególnego interesu publicznego, by dokonać przetworzenia informacji dotyczących pytań: 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13 zawartych we wniosku z 18 marca 2019 r, a z treści wniosku ten szczególny interes publiczny nie wynikał, Komendant odmówił udzielenia informacji publicznej we wskazanym zakresie. 25 kwietnia 2019 r. skarżący złożył odwołanie, które zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej. Pismem z 16 maja 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., z art. 16 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej przekazało odwołanie skarżącego Komendantowi Straży Miejskiej jako organowi właściwemu do rozpoznania sprawy. Uznało bowiem, że Komendant Straży Miejskiej nie jest organem władzy publicznej, a zatem zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odwołanie stanowi w istocie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez podmiot, który wydał decyzję. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy określonym zgodnie z pouczeniem jako odwołanie, strona wniosła o uchylenie decyzji i zobowiązanie Komendanta do udzielenia informacji publicznej w żądanym zakresie. Decyzji wydanej przez Komendanta jako organ I instancji zarzuciła: 1. naruszenie prawa materialnego: - art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września o dostępie do informacji publicznej poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej, czyli odebranie mu prawa do informacji publicznej; 2. naruszenie przepisów postępowania: - art. 8 § 1 K.p.a., przez naruszenie zasady bezstronności oraz prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej; - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. W uzasadnieniu podniósł, że odmowa udzielenia odpowiedzi we wskazanym zakresie była arbitralna. Patrole prowadzone między godz. 6.00 a 7.00 pokrywają się z patrolami Policji, dlatego są nieefektywne. Udzielenie odpowiedzi na postawione przez niego pytania pozwoliłoby stwierdzić, czy do interwencji strażników dochodzi częściej w wyniku zgłoszeń mieszkańców czy też patroli i monitoringu. Odpowiedź na pytanie, gdzie zarejestrowanym pojazdom nakładane są blokady na koła może świadczyć o niedopuszczalnej dyskryminacji różnych grup obywateli. Podniósł także, że organ nie udzielił odpowiedzi na część pytania 2 (dlaczego ochrona [...] prowadzona jest właśnie w godz. 6.00 – 22.00) i pytania 16, gdzie żądał ujawienia jakie wnioski usprawniające pracę Straży zostały zawarte w przygotowanym planie budżetowym na rok 2019 lub podanie adresu strony internetowej, gdzie będzie mógł się z tą informacją zapoznać". Zarzucił, że Komendant nie udowodnił, że nie występuje interes publiczny w udzieleniu mu odpowiedzi na wszystkie pytania i nie wykazał, że celem skarżącego było zaspokojenie jego indywidualnych potrzeb. Po analizie zarzutów podniesionych we wniosku, Komendant Straży Miejskiej nie znalazł podstaw do zmiany przedmiotowej decyzji i zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał ją w mocy. Organ podniósł, że uzasadnienie zawarte w piśmie wnioskodawcy z 23 kwietnia 2019 r. nie wykazało istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu informacji publicznej przetworzonej, której udzielenia żądał w pytaniach: 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13, zawartych we wniosku z 18 marca 2019 r., a uzyskanie odpowiedzi nie stworzy realnej możliwości wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy ochrony interesu publicznego. Na to rozstrzygnięcie skarżący wywiódł skargę do sądu administracyjnego. Decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, ze zm.; dalej jako: "K.p.a."), przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - art. 8 § 1 K.p.a., przez naruszenie zasady bezstronności oraz prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do władzy publicznej; - art. 77 § 1 K.p.a., przez nierozpatrzenie całokształtu materiałów, wynikających z treści pism skarżącego, w tym pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności wskazanych przez skarżącego w treści odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z 23 kwietnia 2019 r.; - art. 80 K.p.a., przez niedokonanie oceny całokształtu wszystkich pism skarżącego i w konsekwencji nieuznanie, że udzielenie informacji w zakresie objętym pytaniami nr 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13, zawartymi we wniosku skarżącego z 18 marca 2019 r., jest szczególnie istotne dla interesu publicznego; - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji nr [...] r. z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z [...] r., faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, a w szczególności pominięcie w uzasadnieniu decyzji nr [...] z [...] r. okoliczności wskazanych przez skarżącego w treści pisma-odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z 23 kwietnia 2019 r.; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 107 § 1 pkt 9 Kpa, przez niezamieszczenie w decyzji nr [...] z [...] r., w pouczeniu o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, informacji o wysokości wpisu od skargi, a także o możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy; - art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p., przez niezamieszczenie w uzasadnieniu decyzji nr [...] z [...] r. o odmowie udostępnienia informacji, imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji; 3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 i 3, art. 7 oraz art. 1 Konstytucji RP, poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej, czyli odebranie skarżącemu prawa do informacji publicznej, w zakresie objętym pytaniami nr 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13, zawartymi we wniosku skarżącego z 18 marca 2019 r.; - art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego, który przemawiałby za udostępnieniem wnioskowanej informacji publicznej, w zakresie objętym pytaniami nr 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13; zawartymi we wniosku skarżącego z 18 marca 2019r.; - art. 2 ust. 1 u.d.i.p., w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., przez nieudzielenie informacji publicznej w zakresie części pytania nr 2 (dlaczego ochrona [...] jest prowadzona właśnie w godzinach 6.00-22.00) i pytania nr 16 (podanie jakie wnioski usprawniające pracę Straży Miejskiej zostały zawarte w przygotowanym planie budżetowym na rok 2019 lub podanie adresu strony internetowej, gdzie z tą informacją Skarżący będzie mógł się zapoznać), o co wnioskował skarżący w piśmie z 31 marca 2019 r. oraz piśmie-odwołaniu (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z 23 kwietnia 2019 r.; - art. 16 ust. 1, w zw. z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., przez wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy brak było podstaw do jej wydania. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o: - uchylenie decyzji nr [...] Komendanta Straży Miejskiej z [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z [...] r.; - zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym pytaniami nr 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13 oraz częściowo pytaniami nr 2 i 16; - zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że skarżący domaga się udzielenia odpowiedzi na pytania, które nie mają związku z wykorzystywaniem przez Straż Miejską środków publicznych, ponieważ dotyczą: ilości ujawnionych wykroczeń/przestępstw z inicjatywy mieszkańców oraz z inicjatywy samych strażników, ilości zdarzeń wymagających interwencji ujawnionych przez strażników podczas patroli zmotoryzowanych, wykonanych w godz. od 6:00 do 7:00, ilości pojazdów zarejestrowanych na terenie powiatu, poza tym powiatem i pojazdów z rejestracją zagraniczną, na które założono blokady. Udzielenie odpowiedzi na te pytania nie przyczyni się do poprawy funkcjonowania Straży Miejskiej, ani też do lepszego wykorzystania środków jakimi Straż dysponuje. Patrole - zarówno piesze, jak i zmotoryzowane - muszą poruszać się po mieście niezależnie od ilości zgłoszeń dokonywanych przez mieszkańców odnośnie naruszenia porządku publicznego i niezależnie od tego ile wykroczeń jest ujawnianych między danymi godzinami. Miasto jest monitorowane i patrolowane przez Straż Miejską przez cała dobę i to właśnie daje poczucie bezpieczeństwa mieszkańcom. Dla prawidłowego wykorzystania przez Straż Miejską środków publicznych nie ma także znaczenia w jakim mieście czy kraju jest zarejestrowany samochód, na którego koło Straż zakłada blokadę z powodu nieprawidłowego parkowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według przywołanych wyżej kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem tejże decyzji. Sprawy dot. informacji publicznej reguluje ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1330 – zwana dalej "u.d.i.p."). Przy rozpoznawaniu spraw, których przedmiotem jest informacja publiczna na wstępie rozważenia wymagają dwie kwestie: przedmiotowa – czy żądana informacja stanowi informacje publiczną, o której mowa w powołanej wyżej ustawie i podmiotowa – czy adresat żądania jest właściwy w sprawie jej udostępnienia w myśl u.d.i.p. Odnośnie pierwszego zagadnienia zauważyć należy, że definicja pojęcia informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest obarczona błędem logicznym "ingotum per ignotum" i niczego w istocie nie definiuje. Przepis ten przewiduje bowiem, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Nabiera ona większej jasności i precyzji przy uwzględnieniu katalogu informacji stanowiących informację publiczną, zawartego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do powołanego przepisu, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o: a)zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, b) projektowaniu aktów normatywnych, c)programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań; 2)podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują; 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych; 5) majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych(1), d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych. Faktem jest, że jest to wyliczenie jedynie przykładowe, tym niemniej – uogólniając - wskazuje, że w pojęciu informacji publicznej mieści się wiedza o działaniach pozostających w zakresie właściwości danego organu, zarządzaniu czy dysponowaniu mieniem. Zakres podmiotowy ustawy określa jej art. 4 ust. 1 i 2. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 928 ze zm.) straż jest jednostką organizacyjną gminy, powołaną do ochrony porządku publicznego na terenie gminy, której koszty funkcjonowania pokrywane są z budżetu gminy (art. 1 ust. 1 i art. 5 ww.) Strażą gminną kieruje komendant zatrudniany na podstawie umowy o pracę przez prezydenta miasta, po zasięgnięciu opinii właściwego terytorialnie komendanta wojewódzkiego Policji. W przypadku nieotrzymania opinii prezydent miasta może zatrudnić komendanta po upływie 14 dni od dnia przedstawienia wniosku o wydanie opinii. Przełożonym Komendanta jest wójt, burmistrz, prezydent miasta (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy – dalej "Prezydent"). Straż wykonuje zadania w zakresie ochrony porządku publicznego wynikające z ustaw i aktów prawa miejscowego poprzez swoich pracowników - strażników (art. 10 ust. 1 i 2 ustawy). Prezydent sprawuje nadzór nad działalnością straży - art. 9 ust. 1 ustawy). Zdaniem Sądu z powyższego wynika, że Komendant Straży Miejskiej jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji mającej charakter informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Stosownie do art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1), według art. 17 ust. 1 u.d.i.p., do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Na zasadzie ust. 2 omawianego art. 17, wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przytoczone unormowanie oznacza, że od decyzji wskazanych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przysługują wnioskodawcy przewidziane na gruncie k.p.a. środki prawne. Tym samym, w toku instancji wnioskodawca będzie mógł wnieść od nich odwołanie zgodnie z postanowieniem art. 127 § 1 k.p.a., bądź też wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w zależności jaki organ wydał decyzję w I instancji. Natomiast zgodnie z art. 127 § 2 k.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Przepis art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. zawiera ustawową definicję pojęcia organów jednostek samorządu terytorialnego stanowiąc, że rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Kierownicy służb, inspekcji i straży są organami administracji publicznej, które w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od ich pozycji ustrojowej organów administracji rządowej, są zakwalifikowane do organów jednostek samorządu terytorialnego o ile działają w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta) starosty lub marszałka województwa. Analiza przytoczonych regulacji wskazuje, że straż miejska jest jednostką organizacyjną bezpośrednio związaną z kompetencjami prezydenta w zakresie porządku publicznego i bezpieczeństwa obywateli, o czym świadczy służbowa podległość prezydentowi, nadzór tego ostatniego nad działalnością straży i możliwość umiejscowienia straży w strukturze urzędu miasta – aparatu pomocniczego prezydenta, nie działają jednak w jego imieniu załatwiając sprawy administracyjne w trybie decyzji. Powyższe oznacza, że komendant straży miejskiej nie jest organem w rozumieniu prawa administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt. II FW 2/07 publik. Lex nr 466164). To natomiast prowadzi do wniosku, że komendant straży miejskiej – będąc podmiotem zobowiązanym do załatwiania spraw z zakresu informacji publicznej - nie należy do kręgu podmiotów określonych w ostatnio powołanym art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a. Oznacza to, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w zw. z art. 16 u.d.i.p. przysługuje nie odwołanie do organu wyższego stopnia, lecz wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zgodnie z ust. 2 art. 17 u.d.i.p. Wobec powyższego, Komendant prawidłowo ocenił, że wniosek strony dotyczył udostępnienia danych będących informacją publiczną, uznał się za właściwego w tej sprawie i rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przechodząc do meritum sporu zauważyć należy, że skarżący nie kwestionuje informacji, które zostały mu udzielone, tj. w zakresie pytania 2, 7, 8, 14, 15 i 16 (z tym zastrzeżeniem, że odpowiedzi na pytania 2 i 16 uważa za niepełne, o czym będzie mowa w dalszej części uzasadnienia). Zasadniczy spór sprowadza się zatem do odmowy udostępnienia informacji w zakresie pytań 1, 3, 4, 5, 6, 9, 10, 11, 12 i 13. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Z powyższego wynika, że o ile wnioskodawca jest uprawniony do uzyskania informacji publicznej "prostej" bez żadnych dodatkowych warunków, o tyle jeśli chodzi o informację przetworzoną konieczne jest wykazanie, że jej przekazanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dlatego rozstrzygając przedmiotową sprawę należy w pierwszej kolejności ustalić, czy rzeczywiście wnioskowane dane miały walor informacji przetworzonej, albowiem w przeciwnym wypadku organ zobowiązany byłby do jej udzielenia bez żadnych dodatkowych warunków, a dopiero ustalenie, że istotnie były to informacje przetworzone, otwierało pole do żądania wykazania istnienia wspomnianego kwalifikowanego interesu publicznego. Wbrew stanowisku strony, to wnioskodawca ma wykazać w konkretnym wypadku istnienie takiego interesu. Jest to oczywiście logiczne, bo tylko osoba żądająca informacji wie, jakie przesłanki i proces myślowy doprowadziły ją do wniosku, że określona informacja może być istotna z puntu widzenia interesu ogólnego oraz w jaki sposób pozyskane dane mają służyć celom publicznym. Organ, do którego wniosek jest adresowany wiedzieć tego nie może i musiałby zgadywać w czym wnioskujący takiego uzasadnienia upatruje. Stanowisko takie jest akceptowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 14 czerwca 2019r. sygn. akt I OSK 4/18 NSA wskazał, że "nie wymaga się od osoby wykonującej to prawo (żądania informacji publicznej – przyp. Sądu) wykazania interesu prawnego lub faktycznego za wyjątkiem sytuacji, gdy informacja publiczna jest informacja przetworzoną", z czego wnioskując a contrario należy wywieść, że w takim przypadku obowiązek wykazania interesu prawnego – szczególnej istotności dla interesu publicznego - pytającego jednak obciąża. Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z 7 czerwca 2019r., sygn. akt I OSK 2788/17. Co do pierwszej z wskazanych na wstępie kwestii, tj. charakteru żądanych danych (proste/przetworzone) zauważyć należy, że pojęcie informacji przetworzonej publicznej nie posiada definicji legalnej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją przetworzoną jest informacja opracowana przez podmiot obowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana specjalnie dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (por. wyrok NSA z 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 1852/14, CBOSA). "Co do zasady informacja przetworzona to "nowa" informacja wytworzona przez organ. Niemniej jednak w pewnych przypadkach za przetworzoną informację publiczną można uznać również takie dane, które nie wymagają nakładu intelektualnego związanego z koniecznością wytworzenia nowej informacji. Niekiedy bowiem suma informacji prostych posiadanych przez adresata wniosku może się przekształcić w informację przetworzoną, jeżeli uwzględnienie wniosku wymaga ich zgromadzenia poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ilość informacji prostych konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne dla jego prawidłowego funkcjonowania." – tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 1600/17. Przetworzenie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na stworzeniu nowej informacji z już istniejących. Powstaje zatem zupełnie nowa jakość, co dotyczy również zebrania wielu informacji prostych, ponieważ nakład pracy przy ich zebraniu powoduje, że wykracza to poza zwykłą działalność podmiotu zobowiązanego, co z kolei powoduje, że stworzony zostaje nowy zbiór charakteryzujący się w istocie nowymi cechami nie istniejącymi w chwili złożenia wniosku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt: I OSK 1920/18, LEX nr 2665079). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego sprawy zauważyć przyjdzie, że skarżący żądał przekazania szeregu danych, szczegółowo opisanych na wstępie nin. uzasadnienia, np. ile zdarzeń ujawnili strażnicy podczas patroli pieszych, a ile zmotoryzowanych albo ile przestępstw lub wykroczeń ujawniono podczas kontroli pieszych, a ile zmotoryzowanych (pyt. 4 i 5). Takie sformułowanie wniosku czyni uzasadnionym stanowisko Komendanta, że żądana informacja miała charakter przetworzony. Nie istniała ona bowiem nigdzie we wskazanym zakresie, lecz wymagała specjalnego przygotowania dla skarżącego - sporządzenia wykazów czy zestawień z uwzględnieniem podanych kryteriów. Odnośnie przytoczonych przykładowo pytań 4 i 5 należało bowiem ustalić ile spośród ujawnionych zdarzeń nosiło charakter przestępstwa lub wykroczenia a potem podzielić je według kryterium w toku jakiego patrolu (pieszego lub zmotoryzowanego) zostało ujawnione. Odnośnie informacji przetworzonej konieczne jest zatem wykazanie, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co – jak już wyżej Sąd stwierdził – wskazać winien wnioskodawca. Wezwany o to przez Komendanta, w piśmie 31 marca 2019r. stwierdził jedynie, że ów interes polega na stworzeniu możliwości przeprowadzenia cząstkowej i wnikliwej oceny skuteczności i efektywności pracy Straży Miejskiej i publicznej dyskusji nad poprawą jej funkcjonowania i weryfikację, czy środki publiczne przeznaczone na jej funkcjonowanie nie są marnotrawione i czy nie dochodzi do naruszenia dyscypliny finansów publicznych. Po pierwsze zauważyć należy, że są to sformułowania tak ogólnikowe i nieostre, że – po zmianie nazwy jednostki - praktycznie mogłyby być powołane jako uzasadnienie każdego wniosku o udzielenie informacji publicznej, nie mogą być zatem uznane za wykazanie tego interesu w tej konkretnej sprawie. Nieco szersze uzasadnienie istnienia interesu publicznego zawarł skarżący w odwołaniu, gdzie podniósł, że "udzielenie odpowiedzi pozwoliłoby na stwierdzenie, czy do interwencji strażników dochodzi częściej w wyniku zgłoszeń mieszkańców, czy też patroli i monitoringu" oraz "pytanie o blokady na koła pojazdów może świadczyć o różnym traktowaniu właścicieli pojazdów zarejestrowanych w (...) i poza nim. Byłaby to niedopuszczalna dyskryminacja wobec różnych grup obywateli, oznaczająca naruszenie Konstytucji RP." Zarzucił także, że sprawozdanie z pracy straży Miejskiej za rok 2018 nie odznaczało się wnikliwością i nie zawierało analiz skuteczności Straży. Było tylko zbiorem informacji statystycznych o bardzo ogólnym charakterze. Odnośnie takiego uzasadnienia, w ocenie Sądu organ słusznie stwierdził, że skarżący nie wykazał, że udzielenie informacji jest istotne dla interesu publicznego i to o charakterze kwalifikowanym tj. szczególnie istotnego. Informacja, ile zdarzeń niepożądanych zgłosili mieszkańcy, a ile ujawnili strażnicy zupełnie o niczym nie świadczy. Co wynikałoby z informacji, że stosunek ten wynosił np. 20 do 50 albo odwrotnie? Jak przekładałoby się to na ocenę, czy środki publiczne są wykorzystane prawidłowo i w sposób nienaruszający dyscypliny gospodarowania nimi? Nadto oczywistym jest, że interwencję podejmuje ten, kto jest świadkiem zdarzenia, które tego wymaga, a liczebność strażników jest niewątpliwie mniejsza, niż mieszkańców miasta, zatem statystycznie to mieszkańcy mają większą możliwość ujawnienia zdarzenia wymagającego interwencji (pomijając czy z tej możliwości korzystają). Również twierdzenie, że być może blokady na koła zakładane są w sposób naruszający równość obywateli wobec prawa jest zupełnie hipotetyczna i niczym nie poparta. Jak o prawidłowości wydatkowania środków mogłaby świadczyć informacja, że strażnicy pełniący stałą ochronę [...] ujawnili x albo y zdarzeń wymagających interwencji? Wszak nawet gdyby nie ujawnili żadnej może to równie dobrze świadczyć o nieefektywności wykorzystywania środków publicznych przeznaczonych na funkcjonowanie Straży, jak i dokładnie odwrotnie – wskazywać zasadność utrzymywania patroli, bo być może właśnie dlatego nie doszło do niepożądanych zdarzeń, że [...] był patrolowany. Są to hipotezy niemożliwe do weryfikacji. Zasadną jest zatem ocena Komendanta, że strona nie wykazała szczególnie istotnego interesu publicznego, który przemawiałby za udostępnieniem informacji, zatem – wbrew zarzutom strony - wydanie decyzji odmownej było zasadne, a zarzuty wyrażone w pkt 1 tiret czwarte oraz w pkt 3 tiret drugie i tiret czwarte skargi są nieuzasadnione. W takim wypadku, wobec niewykazania przez stronę przesłanek warunkujących udzielenie informacji przetworzonej, zasadną była decyzja odmawiająca jej udzielenia. Dlatego Sąd nie stwierdził zasadności zarzutu dot. naruszenia art. 2 ust. 1 u.g.h. i powołanych przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę udzielenia informacji. O ich naruszeniu można byłoby bowiem mówić w sytuacji, gdyby odmowa udzielenia informacji była dowolna i nie znajdowała oparcia w przepisach prawa, natomiast taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Odnośnie naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wyjaśnić nadto przyjdzie, że – po myśli wskazanego przepisu - odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W postępowaniu o udzielenie informacji publicznej przepisy K.p.a. stosuje się wówczas, gdy u.d.i.p. wyraźnie tak stanowi, np. w art. 16 i 17. Jest to konsekwencją faktu, że udostępnienie informacji publicznej następuje w trybie czynności materialno – technicznej i na tym etapie sprawy żadne postępowania administracyjnie, które miałoby być regulowane przepisami K.p.a. się nie toczy. Sytuacja ulega zmianie dopiero w przypadku, gdy organ nie czyni zadość żądaniu wnioskodawcy, gdyż bądź to odmawia ujawnienia informacji bądź umarza postępowanie. W takim bowiem przypadku, dopiero wówczas władczo i negatywnie dla strony rozstrzyga o jej żądaniach, dlatego koniecznym jest, aby było ono zawarte w akcie podlegającym kontroli instancyjnej, a następnie ewentualnie także sądowej, do którego przepisy K.p.a. mają już zastosowanie, tym niemniej nawet wówczas wydanie decyzji jest pierwszą czynnością podlegającą tej ustawie, zatem bezzasadne są zarzuty odnoszące się do wad postępowania poprzedzającego jej wydanie, gdyż takowe po prostu się nie toczyło, tym bardziej takie, w którym byłby ustalany stan faktyczny i byłyby gromadzone dowody (pkt 1 tiret pierwsze i piąte skargi). Z tego względu za niezasadne należy uznać zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów K.p.a., jako znajdującego do spraw z zakresu informacji publicznej zastosowanie w bardzo ograniczonym zakresie. Odnośnie naruszenia art. 107 § 1 pkt 9 K.p.a. zauważyć należy, że istotnie przewiduje on, że w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego winna ona zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Faktem jest, że decyzja Komendanta elementów tych nie zawiera, tym niemniej nie jest to wystarczająca podstawa do jej uchylenia, podobnie jak niewskazanie danych personalnych osób, które zajęły stanowisko w związku z wydaniem decyzji. Przypomnieć bowiem należy, że stosownie go art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję w przypadku naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast brak pełnego pouczenia wymaganego przez pkt 9 § 1 art. 107 K.p.a. podobnie jak brak wskazania osób uczestniczących w wydaniu decyzji nie miał żadnego wpływu ani na wynik sprawy, ani na prawo strony do jej zaskarżenia, skoro skarga została wniesiona w terminie i merytorycznie rozpoznana, a wpis w prawidłowej wysokości został uiszczony bez wezwania. Końcowo wyjaśniając nieuwzględnienie zarzutu nieudzielenia w pełnym zakresie odpowiedzi na pytania 2 i 16 zauważyć należy, że pyt. 2 brzmiało: "Z czego wynika konieczność stałej ochrony [...] przez 16 godzin na dobę (od godz. 6.00 do 22.00)? W odpowiedzi Komendant wyjaśnił: "Jednym z ustawowych zadań straży miejskich jest ochrona obiektów komunalnych i urządzeń użyteczności publicznej. Właścicielem [...] (...) jest Gmina (...), więc ochronę [...] i jej zakres zlecono Straży Miejskiej." W ocenie Sądu z odpowiedzi jasno wynika, że konieczność ochrony [...] i jej ramy czasowe wynikają z dyspozycji osób działających w imieniu Gminy. Wnioskodawca nie pytał zaś kto i w jakiej formie podjął decyzję w tej sprawie. Podobnie odnośnie pytania 16., które brzmiało: "Z iloma wnioskami w zakresie zmian organizacji ruchu drogowego, umieszczenia znaków drogowych lub innych z zakresu poprawy bezpieczeństwa, a także usprawniających pracę Straży Miejskiej wystąpił Pan do Burmistrza lub innych służb?" Na to pytanie Komendant udzielił odpowiedzi: "Straż Miejska w 2018r. skierowała do zarządców dróg 24 wnioski dotyczące zmian w organizacji ruchu drogowego. Natomiast nie kierowałem w 2018r. do Burmistrza Miasta wniosków usprawniających pracę Straży Miejskiej, takie wnioski zawierane są w przygotowywanych corocznie planach budżetowych na kolejny rok." Z powyższego także wynika, że na pytanie 16. organ także udzielił odpowiedzi. Podsumowując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W takim zaś przypadku, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.