III SAB/Gl 106/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały i zatrudnienie dla cudzoziemca oddala skargę. UZASADNIENIE W dniu 12 grudnia 2019 r. do Wojewody Śląskiego wpłynął wniosek J. S. (dalej zwany wnioskodawcą lub skarżącym) o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewoda Śląski pismem z dnia 11 sierpnia 2020 r., w powołaniu na art. 105 i 106 ustawy o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 35 - dalej zwanej ustawą o cudzoziemcach) wezwał wnioskodawcę do osobistego stawiennictwa w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 15 września 2020 r. o godzinie 10:10, w celu pobrania odcisków linii papilarnych, przedstawienia ważnego dokumentu podróży, dostarczenia aktualnej fotografii biometrycznej oraz uzupełnienia, czytelnego podpisania wniosku. W wezwaniu wskazano, że nie uzupełnienie ww. braków formalnych w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej zwanej k.p.a.) spowoduje pozostawianie wniosku bez rozpoznania. Wezwanie wysłano na adres wskazany we wniosku, gdzie przesyłka była dwukrotnie awizowana w dniach 17 i 25 sierpnia 2020 r., o czym pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia doręczenie zostało uznane za skuteczne w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 21 września 2020 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, pozostawił wskazany na wstępie wniosek bez rozpoznania, informując, że wnioskodawca nie uzupełnił braków formalnych tego wniosku, tj. nie stawił się w celu złożenia odcisków linii papilarnych, nie przedstawił ważnego dokumentu podróży, nie dostarczył aktualnej fotografii biometrycznej oraz nie złożył wypełnionego przez pracodawcę załącznika nr 1 do wniosku. Dnia 9 stycznia 2023 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki ePUAP organu wpłynęło ponaglenie pełnomocnika wnioskodawcy w związku z bezczynnością Wojewody Śląskiego w zakresie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W dniu 23 lutego 2023 r. pełnomocnik wnioskodawcy wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiotowej sprawie. W skardze zawarto wnioski o: - zobowiązanie Wojewody Śląskiego do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; - przyznanie skarżącemu na podstawie art. 149§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.- dalej zwanej p.p.s.a.). od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., ewentualnie wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 par. 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego. W uzasadnieniu skargi wskazało, że co prawda organ skierował do skarżącego wezwanie, ale było ono wadliwe. W szczególności samo wezwanie, a przede wszystkim koperta adresowana do skarżącego zawierała jego błędne dane. Jak wynika bowiem z treści wniosku imię i nazwisko skarżącego to J. S. zaś na kopercie zamieszczono informację, iż odbiorcą jest J. V. S.. Nadto, wezwanie nie zostało skutecznie doręczone, albowiem nie doszło do co najmniej dwukrotnej próby jej doręczenia (brak informacji o drugim awizie oraz nieprecyzyjne informacje o pierwszej awizacji). Z przesłanej przesyłki nie wynika, kto, kiedy i gdzie dokonał pierwszej awizacji i drugiej awizacji. Pełnomocnik skarżącego upatruje wadliwość wezwanie także tym, że obowiązujące przepisy nie przewidują wezwania cudzoziemca na konkretny dzień i godzinę do uzupełnienia braków formalnych. Termin na ich uzupełnienie nie może być krótszy niż 7 dni i cudzoziemiec powinien mieć możliwość uzupełnienia braków również po tym dniu pod rygorem, iż w takiej sytuacji dniem złożenia wniosku będzie dzień uzupełnienia braków formalnych tego wniosku. Nadto zwrócił uwagę, że pomimo, iż przepisy ustawy o cudzoziemcach przedstawiają szczegółowo wymogi wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca, jednocześnie odsyłając do przepisów wykonawczych, w których określono wzór formularza tegoż wniosku W ocenie pełnomocnika skarżącego organ z naruszeniem zasad z art. 8 § 1 art. 9 k.p.a. nakazał skarżącemu uzupełnić braki formalne wniosku w dniu 15 września 2020 roku o godz. 10:10 poprzez złożenie czytelnego podpisu pod wnioskiem, pomimo, że na wniosku znajduje się podpis. Pełnomocnik poinformował, że w omawianym wezwaniu, pomimo, iż kilkukrotnie uzupełniała swój wniosek, jednocześnie stawiając się w siedzibie organu, nie wyjaśniono, które z rubryk formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP powinny przez nią zostać wypełnione. W konsekwencji nie można uznać, by organ w sposób należycie precyzyjny i wyczerpujący sformułował treść wezwania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W szczególności, które z rubryk wymagają uzupełnienia. Co za tym idzie dopuścił się naruszenia tegoż przepisu. Zwrócił dodatkowo uwagę, że przepisy ustawy o cudzoziemcach nie określają wymogu złożenia pod wnioskiem czytelnego podpisu. Ustanawiają jedynie wymóg złożenia w formularzu wniosku wzoru podpisu cudzoziemca (art. 106 ust. 1 pkt 15 ustawy o cudzoziemcach), który to wymóg został spełniony. Również przepisy k.p.a. nie ustanawiają tego wymogu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że wniosek skarżącego zawierał braki formalne, tj. cudzoziemiec nie złożył odcisków linii papilarnych, nie przedstawił oryginału dokumentu podróży, nie dostarczył aktualnej fotografii biometrycznej, nie uzupełnił wniosku oraz nie złożył prawidłowo i czytelnie wypełnionego i podpisanego przez pracodawcę załącznika nr 1 do wniosku. Nie zostały także złożone dokumenty wymagane zgodnie z art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, t.j. m.in. dokumenty potwierdzając: ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. a), źródło stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b), zapewnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsce zamieszkania (art. 114 ust. 1 pkt 2), oryginał informacji starosty właściwego ze względu na główne miejsce wykonywania pracy przez cudzoziemca o braku możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych pracodawcy w oparciu o rejestry bezrobotnych i poszukujących pracy lub o negatywnym wyniku rekrutacji organizowanej dla pracodawcy wydaną nie wcześniej niż 180 dni przed złożeniem wniosku; na wnioskowane stanowisko wraz z dokumentami potwierdzającymi spełnienie wymagań podmiotu powierzającego wykonywanie pracy cudzoziemcowi określonych w informacji starosty (art. 114 ust. 1 pkt 3) oraz oświadczenie pracodawcy o wysokości wynagrodzenia, które jest wskazane przez podmiot powierzający wykonywanie pracy w załączniku do wniosku o udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 106 ust la, nie jest niższe niż wynagrodzenie pracowników wykonujących w tym samym wymiarze czasu pracy pracę porównywalnego rodzaju na porównywalnym stanowisku (art. 114 ust 1 pkt 4). Z uwagi na niestawienie się wnioskodawcy w terminie wskazanym w wezwaniu w dniu 21 września 2020 r., w trybie art. 64 § 2 k.p.a. pozostawiono jego wniosek bez rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że dane osobowe, które widnieją w wezwaniu i na kopercie przesłanej do skarżącego są danymi zgodnymi z dokumentem podróży wnioskodawcy (kopia paszportu została złożona wraz z wnioskiem - zał. 3 str. 9 akt sprawy). Podał, że wezwanie do skarżącego zostało zarejestrowane w dniu 13 sierpnia 2020 r. przez operatora pocztowego w K, a następnie w dniu 17 sierpnia 2020 r. przez operatora pocztowego w P., tj. w mieście wskazanym jako aktualne miejsce pobytu cudzoziemca i w tym dniu awizowano po raz pierwszy, o czym informują adnotacje na kopercie. Następnie w dniu 25 sierpnia 2020 r. awizowano powtórnie i w dniu 1 września 2020 r. operator pocztowy podjął decyzję o zwrocie przedmiotowej przesyłki uzasadniając, że przesyłki "nie podjęto w terminie". Tak więc zostały zachowane i dopełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 44 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022r. poz. 2492, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 poz. 259, ze zm. dalej p.p.s.a. ) obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4, przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z treści skargi wynika, że skarżący domaga się stwierdzenia bezczynności organu, polegającej na zaniechaniu merytorycznego rozpoznania jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Z uwagi na to, że przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność organu skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesienie skargi należy poprzedzić ponagleniem do organu wyższego stopnia (o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej zwanej jak dotychczas: k.p.a.) Dopiero po wyczerpaniu tego trybu strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego, zaś skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy negatywne, a nawet, czy zostało ono wyrażone. Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu spełnił przywoływany tutaj wymóg formalny, albowiem złożył ponaglenie. Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej przez skarżącego skargi na bezczynność stwierdzić należy, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". W art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ustawodawca wskazał z kolei, że o stanie bezczynności można mówić, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Powyższe pozwala przyjąć, że sądowa ocena stanu bezczynności ogranicza się do ustalenia, że sprawy nie załatwiono w terminie ustawowym albo wyznaczonym przez organ zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Innymi słowy, przedmiotem skargi na bezczynność jest wyłącznie ocena zachowania organu w postępowaniu administracyjnym przez pryzmat terminowości, a wniesienie skargi ukierunkowane jest na wymuszeniu na organie podjęcia wymaganej prawem czynności lub aktu. Bez znaczenia jest natomiast przyczyna niezałatwienia sprawy, w tym twierdzenia organu o usprawiedliwionej, czy też nieusprawiedliwionej bierności. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Uwzględniając taką skargę sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 p.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma więc na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Skarga na bezczynność stanowi właściwy środek prawny do spowodowania podjęcia przez organ czynności w sprawie, w której podanie zostało pozostawione bez rozpoznania. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I GSK 485/07, pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego jego wniosek spełniał kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie (zob. też uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 lutego 2012 sygn. akt II OSK 225/12 i z 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1696/11). W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie ma rozstrzygnięcie, czy organ zasadnie pozostawił wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia pobyt czasowy bez rozpoznania, tj. czy organ prawidłowo zastosował normę art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W świetle powyższej normy warunkiem zastosowania rygoru pozostawienia podania bez rozpoznania jest, po pierwsze, rzeczywiste istnienie braku formalnego pisma, czyli takiego jego niedostatku, który stoi w sprzeczności z wymogami stawianymi mu przez prawo. Po drugie, konieczne jest uprzednie, jasne i zrozumiałe wezwanie do usunięcia określonego braku, które będzie sporządzone w sposób zgodny z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą zaufania uczestników postępowania do rozpoznającego sprawę organu władzy publicznej. Po trzecie, warunkiem pozostawienia podania bez rozpoznania jest niewywiązanie się przez wnioskodawcę z obowiązku wskazanego w wezwaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że zasadnie Wojewoda pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Zgodnie z art. 105 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach - cudzoziemiec składa wniosek o udzielenie mu zezwolenia na pobyt czasowy osobiście, nie później niż w ostatnim dniu jego legalnego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jeżeli wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie został złożony przez cudzoziemca osobiście, wojewoda wzywa go do osobistego stawiennictwa w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 105 ust. 2 ustawy). O tym jakie wymagania musi spełniać wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oraz jakie są wymagane do niego załączniki rozstrzyga art. 106 ust. 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z art. 106 ust. 2 i 3 obowiązującym w dacie złożenia wniosku, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku: 1) aktualne fotografie; 2) dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. O pobieraniu od cudzoziemca odcisków linii papilarnych stanowi zaś art. 106 ust.4 omawianej ustawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, mając na uwadze zarzuty skargi, wskazać należy, w pierwszej kolejności, że wbrew stanowisku skargi brak było podstaw do stwierdzenia uchybienia w postaci wadliwych danych osobowych na wezwaniu z dnia 11 sierpnia 2020 r. i kopercie nadawczej, które wpłynęło na prawidłowość pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania. Co nie jest sporne w sprawie i wynika z akt, ww. wezwanie oraz koperta zostały zaadresowane na prawidłowy, aktualny adres miejsce pobytu skarżącego. Jako adresata oznaczono J. V. S. Zgodnie z danymi widniejącymi w dokumentach podróży skarżącego (kopia paszportu została złożona wraz z wnioskiem - zał. 3 str. 9 akt sprawy) jego dane to J. S. Stwierdzić należy zatem, że oznaczenie imienia J. było prawidłowe. Z kolei nazwisko V. jest nazwiskiem rodowym matki skarżącego. Zauważyć wymaga, że dodatkowe umieszczenie na kopercie nazwiska rodowego matki skarżącego, przy prawidłowym oznaczeniu adresu, na który skierowano wezwanie oraz pozostałych danych osobowych, nie spowodowało, że przesyłka nie dotarła na wskazany przez skarżącego adres. Z kolei skarżący nie zarzuca, że z powodu owego uchybienia nie miał możliwości odbioru przesyłki w urzędu pocztowym. Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia ww. dane osobowe skarżącego podane w wezwaniu z dnia 11 sierpnia 2020 r. powodują, że nie można ustalić, czy skarżący jest faktycznie jego adresatem. Jako bezpodstawny Sąd ocenił zarzut dotyczący tego, że ww. wezwanie nie zostało prawidłowo doręczone "albowiem nie doszło do co najmniej dwukrotnej próby jej doręczenia". Zgodnie z adnotacjami zawartymi na kopercie nadawczej znajdującej się w aktach sprawy, przedmiotowa przesyłka została przesłana na adres wskazany we wniosku, gdzie miało miejsce dwukrotnie awizowane w dniach 17 i 25 sierpnia 2020 r., o czym pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na skutek niepodjęcia przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia została ona zwrócono do nadawcy, co miało miejsce w dniu 1 września 2020 r. Oznacza to, że zostały zachowane i dopełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 44 k.p.a. i organ był uprawniony do stwierdzenia skuteczności tego doręczenia z upływem 31 sierpnia 2020 r. i pozostawienia wezwania w aktach sprawy (art. 44 § 4 k.p.a.). Kolejny zarzutów skargi dotyczy wezwania skarżącego na konkretny dzień i godzinę do uzupełnienia braków formalnych. Skarżący podnosi, że przepisy nie przewidują takiej możliwości a termin na uzupełnienie nie może być krótszy niż 7 dni i cudzoziemiec powinien mieć możliwość uzupełnienia braków również po tym dniu pod rygorem, iż w takiej sytuacji dniem złożenia wniosku będzie dzień uzupełnienia braków formalnych tego wniosku. Odnosząc się do tego zarzutu zauważyć wymaga przede wszystkim, że jedną z czynności wskazanych w wezwaniu z dnia 11 sierpnia 2020 r. było złożenie odcisków linii papilarnych. Bez wątpienia ich pobranie następuje w siedzibie organu, a należyta organizacja działań organu wymaga, aby osobiste stawiennictwo cudzoziemca miało miejsca w określonym dniu i o określonej godzinie. Powołany już przepis art. 105 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 64 § 2 k.p.a., wskazane przez organ w wezwaniu, obligują organ wyłączenie do tego aby wyznaczony cudzoziemcowi termin nie był krótszy niż 7 dni. Co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Z kolei, co do argumentacji związanej z możliwością późniejszego uzupełnienia braków wniosku, Sąd pragnie zwrócić uwagę, że sytuacja taka nie miała miejsce w niniejszej sprawie. Do dnia pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania skarżący nie uzupełnił bowiem wskazanych braków formalnych. Zdaniem skarżącego nie można uznać, że organ należycie precyzyjny i wyczerpujący sformułował treść wezwania. Przypomnieć należy wobec tego, że w wezwaniu skarżący został zobowiązany do osobistego stawiennictwa w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w K. w dniu 15 września 2020 r. o godzinie 10:10 w celu pobrania odcisków linii papilarnych, przedstawienia ważnego dokumentu podróży, dostarczenia aktualnej fotografii biometrycznej oraz uzupełnienia, czytelnego podpisania wniosku. Wezwanie zawierało również pouczenie, że nie uzupełnienie ww. braków formalnych w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. spowoduje pozostawianie wniosku bez rozpoznania. W świetle ww. treści wezwania, w ocenie Sądu, nie sposób uznać, że nie wynika z niego w sposób jasny i czytelny, gdzie i kiedy skarżący ma się osobiście stawić celem uzupełnienia braków wniosku. Same braki zostały również jednoznacznie określone w tym wezwaniu. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bez wpływu na prawidłowość działania organu, tj. pozostawienie wniosku skarżącego bez rozpoznania pozostaje zobowiązanie skarżącego do uzupełnienia wniosku przez jego czytelne podpisanie. Choć zgodzić się należy, że skarżącym, że przepisy ustawy o cudzoziemcach nie określają takiego wymogu; ustanawiają jedynie wymóg złożenia w formularzu wniosku wzoru podpisu cudzoziemca (art. 106 ust. 1 pkt 15 tej ustawy), który to wymóg skarżący spełnił. Wymóg złożenia czytelnego podpisu pod wnioskiem nie wynika również z przepisów k.p.a. Nakazanie skarżącemu złożenia czytelnego podpisu pod wnioskiem stanowiło zatem uchybienie, aczkolwiek wobec nie uzupełnienia przez skarżącego innych, już wyżej wymienionych braków wniosku, nie dało podstaw do przyjęcia, że organ miał możliwość nadania wnioskowi skarżącego dalszego biegu, a w konsekwencji jego pozostawienie bez rozpoznania nie świadczy o bezczynności organu. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.