II OSK 689/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędzia del. WSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 470/14 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 3 listopada 2014 r. oddalił skargę T. S.A. w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] lutego 2014 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. pismem z 13 października 2008 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie legalności montażu urządzeń emitujących pole elektromagnetyczne nadawczo-odbiorczej instalacji sieci telefonii cyfrowej E. znajdującej się na kominie ciepłowni przy ul. [...] w L.. Postanowieniem z [...] listopada 2008 r. organ dopuścił Ogólnopolskie Stowarzyszenie P. z siedzibą w R. do udziału w postępowaniu. Organ wezwał inwestora do dokładnego określenia terminów zamontowania lub wymiany wszystkich anten znajdujących się na kominie oraz do przedłożenia związanych z nimi decyzji i zgłoszeń. Z udzielonej odpowiedzi wynikało, że decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w L. z [...] września 1997 r. inwestor uzyskał pozwolenie na budowę obejmujące montaż instalacji nadawczo-odbiorczej sieci telefonii cyfrowej E. na kominie ciepłowni miejskiej przy ul. [...] w L.. W 2006 r. z wniosku P. Sp. z o.o. w W. prowadzone było natomiast postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej "L." zlokalizowanej na kominie kotłowni przy ul. [...] w L.. W jego wyniku decyzją Burmistrza L. z [...] listopada 2006 r. odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na sprzeczność zamierzenia z planem miejscowym (zakaz lokalizacji nowych stacji i rozbudowy istniejących). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] października 2009 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie. Powołując się na art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) wskazano, że instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W ocenie organu obiektem budowlanym, na którym zainstalowano urządzenia jest istniejący komin, zaś zamontowane anteny są urządzeniami. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2009 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W wyniku skargi wniesionej przez Stowarzyszenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 30 czerwca 2010 r., sygn. II SA/Gl 86/10 uchylił decyzje organów obu instancji, jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszeniem art. 7, 77 i 80 k.p.a. Sąd uznał, że należało bezwzględnie ustalić charakter obiektu, na którym montaż anten był wykonywany. Samo stwierdzenie, że obiektem tym jest komin ciepłowni stanowi nieuprawnione uproszczenie przy dokonywaniu oceny okoliczności faktycznych. Nie może bowiem zostać niezauważona okoliczność, że ten obiekt budowlany został wyposażony w szereg urządzeń i instalacji, które nie służą istnieniu i funkcjonowaniu tego obiektu jako komina. Ze szczątkowo zgromadzonego na tę okoliczność materiału wynika, że owe instalacje i urządzenia służą przede wszystkim funkcjonowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej. Są to m.in. konstrukcje wsporcze, podesty, okablowania itp. Same organy nie zaprzeczają, że sporne urządzenia (anteny) służą tej właśnie stacji bazowej. Dokładne wyjaśnienie tych okoliczności pozwoli dopiero na prawidłowe zakwalifikowanie wykonanych robót budowlanych, a tym samym na wdrożenie ewentualnego postępowania legalizacyjnego. Jednocześnie Sąd wskazał, że bezsporne jest w praktyce orzeczniczej, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest budową obiektu wymagającą uzyskania pozwolenia na budowę. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest konieczność przyjęcia, że dokonywanie zmian w takim obiekcie należy oceniać każdorazowo przez pryzmat zmian, z jakimi przepisy prawa budowlanego łączą określone obowiązki. W rozpoznawanej sprawie inwestor zastąpił dotychczasowe anteny nowymi antenami, a ponadto zwiększył ich dotychczasową ilość. Sąd stwierdził, że jeżeli w wyniku takiej zmiany dochodzi do zmiany parametrów obiektu, to mamy do czynienia z przebudową lub rozbudową stacji bazowej, a nie z montażem urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Ponadto zmiana parametrów technicznych i użytkowych może powiększyć obszar oddziaływania na środowisko. Formułując zalecenia co do dalszego prowadzenia postępowania Sąd stwierdził, że w pierwszej kolejności organ zobowiązany będzie dokonać kwalifikacji wykonanych robót. Jeżeli z ustalonych okoliczności faktycznych wynikać będzie, że doszło do przebudowy lub rozbudowy obiektu, to postępowanie winno być prowadzone w kierunku likwidacji samowoli budowlanej, przy uwzględnieniu procedur legalizacyjnych. W takim przypadku niezbędne będzie dokonanie oceny spornej inwestycji pod kątem zgodności z przepisami prawa budowlanego, z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a ponadto z przepisami o ochronie środowiska. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2145/10 oddalił skargę kasacyjną inwestora przyjmując, że budowa stacji powinna być zakwalifikowana jako podlegająca ogólnemu reżimowi z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Podkreślił również, że zmiana parametrów obiektu powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Prowadząc ponownie postępowanie, organ I instancji dokonał oględzin, w toku których ustalił, że roboty przy instalacji antenowej były prowadzone w dniach 1-19 września 2008 r., 24 lutego 2009 r. i 14 maja 2012 r. Do akt dołączono sprawozdanie z badań dokonanych w dniach 21 września i 12 października 2011 r. przez Wydział Monitoringu Środowiska WIOŚ w K., których celem było określenie poziomu pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności na obszarze zabudowy mieszkaniowej miasta L.. Sprawozdanie to nie zawiera wniosków. W toku oględzin przeprowadzonych w dniu 31 października 2012 r. ustalono, że na podstawie pozwolenia na budowę z 1997 r. zamontowano anteny sektorowe 2 x 36 SM 730/378, 2 x 500W, 2 x 1288 oraz anteny radiolinii V HP4 220A. Poza tym w roku 2007 i 2008 zamontowano anteny sektorowe oraz radiolinie w ilości 8 sztuk. Inwestor w piśmie z 14 grudnia 2012 r. podał daty zamontowania anten radiolinii od 17 grudnia 1999 r. do 24 maja 2012 r. Kolejne oględziny przeprowadzono 20 marca 2013 r., a przedstawiciel inwestora zobowiązał się do określenia dat wykonania robót i parametrów zamontowanych anten do 12 kwietnia 2012 r. Postanowieniem z [...] kwietnia 2013 r. PINB w L. nakazał P. S. z o.o. w W., jako następcy prawnemu inwestora rozbudowy przedmiotowej stacji bazowej, wstrzymanie robót budowlanych i nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 60 dni zaświadczenia o zgodności budowy z planem miejscowym albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, dokumentów, o jakich mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W podstawie prawnej podano art. 48 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). W zakresie podmiotu zobowiązanego i terminu wykonania obowiązków postanowienie to zostało zmienione postanowieniem PINB w L. z [...] września 2013 r., w którym jako zobowiązanego wskazano T. S.A. w W.. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. decyzją z [...] stycznia 2014 r. nakazał T. SA, jako następcy prawnemu inwestora rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej, rozbiórkę rozbudowanej części stacji poprzez demontaż z komina ciepłowni wskazanych anten sektorowych, demontaż z komina ciepłowni parabolicznych anten radiolinii oraz demontaż konstrukcji wsporczych wymienionych anten. W podstawie prawnej decyzji podano art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ wyliczył w oparciu o uzyskany materiał, że stacja bazowa po jej legalnym wykonaniu dysponowała sumaryczną mocą promieniowania 3006 W. W wyniku przeprowadzenia zmian, demontażu starych anten i montażu nowych anten sektorowych moc anten wynosi 77317 W. Nastąpiło sumaryczne zwiększenie mocy anten sektorowych o 4311 W, to jest o 58 %. W odniesieniu do anten radiolinii stwierdzono, że jakkolwiek moce znamionowe nowozamontowanych anten są wyższe od zamontowanych na podstawie pozwolenia, to oddziaływanie radiolinii wyrażone w W, jako tysiąckrotnie mniejsze niż moc anten sektorowych, może zostać pominięte. W odniesieniu do instalacji nadawczo-odbiorczej stwierdzono, że siła pola elektomagnetycznego emitowanego przez pierwotną stację wynosiła 3007,585 W, w wyniku rozbudowy i zwiększenia liczby anten sektorowych i parabolicznych wzrosła do wartości nie mniejszej niż 7317 W. Organ przyjął, że w sprawie miała miejsce rozbudowa takiego obiektu budowlanego jak stacja bazowa, polegająca na zainstalowaniu anten nie objętych decyzją o pozwoleniu na budowę. Zwrócił uwagę, że także autor dokumentacji technicznej określił przedmiotowe roboty jako rozbudowę stacji. W wyniku robót zwiększyła się szerokość pewnych odcinków obiektu oraz jego moc nadawcza, a także siła emitowanego pola. To świadczy, że doszło do rozbudowy tego obiektu, która kwalifikuje sprawę do załatwienia na podstawie art. 48 Prawa budowlanego. Stacje bazowe stanowią budowlę będącą specyficznym rodzajem telekomunikacyjnej budowli sieciowej, stanowiąc całość techniczno-użytkową, pozwalającą na odbiór lub transmisję danych, o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego. Sam fakt zlokalizowania anten na kominie nie zwalnia inwestora od dopełnienia wymogów Prawa budowlanego. Inwestor wybudował na innym obiekcie budowlanym nowy obiekt budowlany – budowlę, czynności te wykonał na podstawie pozwolenia na budowę. Na tej budowli samowolnie zamontowano anteny, które wraz z okablowaniem, instalacją i konstrukcjami wsporczymi stanowią jedną całość, a wykonane roboty spowodowały powstanie nowej stacji bazowej. Powołując się na związanie wydanymi w sprawie wyrokami sądów, organ wskazał, że przy sytuowaniu stacji bazowych mamy do czynienia z lokalizacją telekomunikacyjnych obiektów budowlanych, które nie są urządzeniami, o jakich mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Ustawa rozróżnia urządzenie i obiekt budowlany, zatem nie można tych terminów traktować zamiennie. W ramach procedury legalizacji nałożono na inwestora obowiązek na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy. Nie został on wykonany, co uzasadnia orzeczenie nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] po rozpoznaniu odwołania inwestora decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazując na związanie w sprawie prawomocnymi wyrokami i wyrażoną w nich oceną prawną stwierdził, że prawidłowe jest stanowisko, iż w przypadku zastąpienia starych anten nowymi, a w konsekwencji zwiększenia ich mocy, oraz dodania nowych anten, doszło do rozbudowy obiektu budowlanego jakim jest stacja bazowa. Rozbudowa stanowi nowe przedsięwzięcie. Przez rozbudowę należy rozumieć zmianę charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, wskazanych w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, co w sprawie miało miejsce. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji stwierdzając, że wadliwie w sprawie zastosowano art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za nieuzasadnioną. Sąd podkreślił, że niewykonanie przez inwestora obowiązku nałożonego postanowieniem z 18 kwietnia 2013 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, stało się przyczyną orzeczonego nakazu rozbiórki, co przewiduje art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Postanowienie wydawane na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nie podlega odrębnemu zażaleniu, może być zatem kwestionowane na ogólnych zasadach w odwołaniu od decyzji. Sąd zaznaczył, że nie jest uprawnione odwoływanie się przez pełnomocnika strony skarżącej do definicji urządzenia budowlanego, zawartej w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. Definicja ta dotyczy urządzeń budowlanych rozumianych jako urządzenia techniczne związane z obiektami budowlanymi, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu i gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i pod śmietniki. Są to zatem urządzenia rozmaitego rodzaju (techniczne, instalacyjne) oraz elementy wymienione w części końcowej przepisu. Urządzeń, o jakich mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego niewątpliwie nie można sprowadzać do kategorii urządzeń budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 9 ustawy już z tego powodu, że brak jest tożsamości terminologicznej między oboma sformułowaniami ustawowymi. Sąd zaznaczył, że wiążące w sprawie były zalecenia zawarte w wyroku WSA w Gliwicach z 30 czerwca 2010 r., w szczególności te nakierowane na konieczność wyjaśnienia, na jakim obiekcie dokonywano zmian anten i ich mocowanie. Za uproszczenie Sąd uznał przyjęcie, że obiektem tym był komin. W tym zakresie - w ocenie Sądu - organy w ponownie prowadzonym postępowaniu prawidłowo ustaliły, że czynności inwestora nie polegały na zainstalowaniu anten na takim istniejącym urządzeniu budowlanym, jak komin. Bezsporne wszak jest, że w oparciu o pozwolenie na budowę z 1997 r. doszło do wykonania różnych elementów, które w funkcjonalnym powiązaniu tworzą całość, jaką jest stacja bazowa telefonii komórkowej, służąca potrzebom operatora w zakresie przekazywania odpowiednich sygnałów. Kierując się zaleceniami Sądu organ poczynił ustalenia w zakresie stanu faktycznego, dokonano oględzin stacji, udokumentowano jej stan i w ocenie Sądu wyprowadzono prawidłowy wniosek, że roboty budowlane polegające na zmianie i dodaniu nowych anten, nie objętych pierwotnym pozwoleniem na budowę, były przez inwestora prowadzone na kominie, ale dotyczyły takiego obiektu budowlanego, jak stacja bazowa. W tej sytuacji - w ocenie Sądu - instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na takiej stacji bazowej nie jest objęte zakresem przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. W wyroku II SA/Gl 86/10 Sąd sformułował tezę, że zmiana parametrów obiektu objętego robotami budowlanymi, nie stanowi montażu urządzeń na jakimś obiekcie budowlanym, ale rozbudowę lub przebudowę tego obiektu. Zalecenia Sądu, ze względu na stwierdzone uchybienia w zakresie postępowania dowodowego i ustaleń faktycznych, dotyczyły konieczności zbadania, czy doszło do takiej zmiany parametrów, co nie niweczy jednak związania oceną prawną, że w przypadku jej stwierdzenia, powinna być kwalifikowana nie jako instalowanie anten na obiekcie budowlanym, ale rozbudowa lub przebudowa tego obiektu. Przeprowadzone zgodnie z zaleceniem Sądu postępowanie dowodowe wykazało nie tylko zwiększenie liczby anten różnego rodzaju, ale także zwiększenie ich mocy. Ustalenia te na etapie postępowania odwoławczego nie zostały zakwestionowane i w ocenie Sądu są miarodajne. Skoro doszło do zmiany charakterystycznych i istotnych dla stacji bazowej parametrów, to zgodnie z wiążącą oceną Sądu, nie można zakwalifikować robót będących przyczyną tych zmian, jako instalowanie urządzeń na obiekcie budowlanym, objętego zwolnieniem na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. W tej sytuacji Sąd uznał za pozbawione znaczenia rozważanie przesłanek do zastosowania art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego, który wprowadza obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla przedsięwzięć objętych reżimem przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. To nie względy związane z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska stanowią bowiem o uznaniu, że wykonane roboty wymagały pozwolenia na budowę, argumenty odwołujące się zatem do parametrów środowiskowych stacji nie mają istotnego znaczenia, organy wszak nie uznały, że ze względu na poziom emisji do środowiska inwestycja wymagała pozwolenia, ale ze względu na rodzaj robót. Wyeliminowanie podstaw do zastosowania przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego skutkuje koniecznością zakwalifikowania wykonanych robót do określonej kategorii robót budowlanych. W ocenie Sądu, zmiana charakterystycznych parametrów obiektu nie może być kwalifikowana jako przebudowa, co oznacza, że stanowi rozbudowę, będącą przypadkiem budowy (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego). Organy prawidłowo zatem zakwalifikowały wykonane prace jako rozbudowę stacji. Skoro rozbudowa stacji bazowej, jako obiektu budowlanego, nie korzysta ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to wykonana bez takiego pozwolenia, stanowi przypadek samowoli. Do usuwania skutków samowoli będącej rozbudową (budową) obiektu bez wymaganego pozwolenia służy art. 48 prawa budowlanego. Sąd uznał zatem, że organy prawidłowo wdrożyły postępowanie legalizacyjne wydając postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Rezygnacja inwestora z tej procedury, co miało miejsce w niniejszym przypadku, oznaczała konieczność zastosowania art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku T. SA, reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że postanowienie z 18 kwietnia 2013 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. nakładające na inwestora obowiązki było zgodne z prawem; 2) art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że uzasadnione jest nakazanie rozbiórki, skoro T. SA nie wykonał nałożonych na niego obowiązków; 3) art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że montaż anten objętych decyzją o rozbiórce stanowi przebudowę stacji bazowej telefonii komórkowej, względnie jej rozbudowę; 4) naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że instalacja anten objętych rozbiórką oraz ich konstrukcji wsporczej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, skoro stanowią one rozbudowę, podczas gdy inwestor nie był zobowiązany do dokonania zgłoszenia ani uzyskania pozwolenia na budowę; II. naruszenie przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ w zakresie kwalifikacji instalacji anten objętych rozbiórką oraz ich konstrukcji wsporczej. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności należało odmówić słuszności zarzutom naruszenia przepisów postępowania. Skarga kasacyjna podnosi w tym zakresie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który wiąże z naruszeniem art. 141 § 4, a następnie z art. 151 p.p.s.a. Wskazać zatem należy, że pierwszy z powołanych przepisów określa przypadek uwzględnienia skargi przez sąd I instancji poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Skarga kasacyjna wskazując na niewłaściwe zastosowanie tego przepisu nie precyzuje, z jakimi uchybieniami wymienionymi w art. 156 k.p.a. należało wiązać konieczność stwierdzenia nieważności kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Podobnie, skarga kasacyjna nie przedstawia motywów, dla których zarzuca wadliwość uzasadnienia wyroku wywodząc naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdza jedynie, że powyższa wadliwość nastąpiła na skutek przemilczenia naruszenia prawa, nie konkretyzując jednak owych naruszeń. Powyższe braki uniemożliwiają więc szersze odniesienie się do powyższych zarzutów. Z kolei zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. skarga kasacyjna upatruje w naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wskazując, że nie doszło do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tym zakresie lakonicznie stwierdzono, że niewystarczające jest samo zebranie materiału dowodowego w aktach sprawy, konieczne jest jego rozpatrzenie. Podzielając co do zasady powyższe stwierdzenie, nie sposób przyjąć, że prowadzone przez organy postępowanie w kontrolowanej sprawie nie odpowiadało powyższym kryteriom. Zgromadzony prawidłowo i następnie oceniony materiał dowodowy pozwalał na wydanie w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia, które zostało we właściwy sposób umotywowane. Przechodząc następnie do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy stwierdzić, że nie doszło do naruszenia przez Sąd art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Przepisy te pozwalają na usankcjonowanie naruszenia przepisów Prawa budowlanego, do jakich doszło w wyniku podjęcia działań inwestycyjno-budowlanych. Jeżeli zatem budowa dokonana została bez wymaganego pozwolenia na budowę, a jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. W postanowieniu tym organ ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie odpowiednich dokumentów. Jak wywodzi skarga kasacyjna, dokonane przez inwestora działania polegające jedynie na instalacji anten i ich konstrukcji wsporczej nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Nałożenie zatem na stronę obowiązków wymienionych w postanowieniu z 18 kwietnia 2013 r. było niezgodne z prawem. Wskutek powyższego, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, niezastosowanie się przez inwestora do nałożonych na niego obowiązków nie mogło skutkować wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki. Odmawiając słuszności przywołanej argumentacji należy zauważyć, że w wiążącym w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2145/10, przyjęto, iż zmiana parametrów stacji telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Jednakże dopiero ustalenie, jakich robót dokonano faktycznie na tym obiekcie, pozwoli na przyjęcie, czy wystarczającym było dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, czy wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Mając na uwadze powyższe, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że dokonane przez organ ustalenia faktyczne w sprawie świadczyły o prawidłowości zakwalifikowania dokonanych prac jako rozbudowa obiektu budowlanego, która w świetle definicji zamieszczonej w art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, stanowi budowę. Zakres ingerencji w zastany układ funkcjonalny obiektu należało bowiem uznać za znaczny. Zmiana tego obiektu na skutek nie tylko wymiany anten już istniejących, ale też dodaniu nowych elementów, spowodowała znaczną ingerencję w istniejący stan, prowadząc nie tylko do zmiany parametrów użytkowych, czy technicznych (mogących świadczyć o przebudowie w rozumieniu art. 3 pkt 7a), ale przede wszystkim prowadząc do zmiany wymiarów obiektu (czyli rozbudowy, w myśl art. 3 pkt 6). W świetle powyższego należy uznać za prawidłowe stwierdzenie Sądu, iż dla rozpoczęcia prac zakwalifikowanych jako budowlane koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę, stosownie do art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest przyjęcie, że prowadzone przez organ postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do wykonanych prac polegających na rozbudowie stacji bazowej, wymagało wydania postanowienia, o którym mowa w art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane. Niewypełnienie zaś nakazanych w tym postanowieniu obowiązków, stosownie do art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, skutkować musiało wydaniem nakazu rozbiórki. W świetle powyższego za nieskuteczny należało uznać zarzut naruszenia przez Sąd art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie sposób wreszcie podzielić przywołanych w skardze kasacyjnej argumentów na uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 i art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane. Należy w pierwszej kolejności podkreślić, że art. 153 p.p.s.a. stanowi gwarancję, że co do zasady ocena prawna wynikająca z prawomocnego wyroku nie ulegnie zmianie w kolejnych orzeczeniach sądowych w tej sprawie. W tym względzie zauważyć należy, że zgodnie z wykładnią powołanych wyżej przepisów prawa materialnego, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 stycznia 2012 r., zmiana parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa tego obiektu, nie może zaś być uznana za montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przywołana w skardze kasacyjnej argumentacja oparta na stwierdzeniu, że wykonane prace polegały na instalacji na istniejących obiektach urządzeń o wysokości poniżej 3 m, sprzeciwia się wiążącej Sąd i organy interpretacji powołanych wyżej przepisów. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wobec powyższego oddalił ją w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718).