II OSK 883/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 149/20 w sprawie ze skargi M.W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 4 listopada 2019 r. znak: IR.I.7840.14.16.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 149/20, oddalił skargę M.W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 4 listopada 2019 r. znak: IR.I.7840.14.16.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Prezydent Miasta [...] (dalej: Prezydent) decyzją z 2 lipca 2019 r. odmówił we wznowionym postępowaniu uchylenia decyzji własnej z 30 listopada 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi [...] Sp. z o.o. w K.pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym wraz z wewnętrznymi instalacjami: wody, kanalizacji, elektrycznej, wentylacji mechanicznej i centralnego ogrzewania oraz z węzłem cieplnym, na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym [...], przy ul. [...] w K., z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia w oparciu o art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz.U. 2018 r. poz. 2096 ze zm.) dalej: k.p.a. W wyniku rozpatrzenia odwołania M.C. Wojewoda Świętokrzyski decyzją z 4 listopada 2019 r. na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.) dalej: p.b. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 22 marca 2019 r. M.C. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją z 30 listopada 2018 r. podnosząc, że nie została uznana za stronę w tym postępowaniu, pomimo że toczy się procedura w przedmiocie zwrotu terenu inwestycji oraz że nabyła prawo do terenu działki sąsiadującej z terenem inwestycji. W odwołaniu od decyzji Prezydenta z dnia 2 lipca 2019 r. strona wskazała, iż w 2006 r. na podstawie wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2006 r. sygn. akt. II SA/Kr 2002/02 nabyła prawa do nieruchomości [...] i [...]. Gmina uznała jej roszczenia i obecnie jedynie kwota odszkodowania jest przedmiotem sporu między stronami. Wojewoda Świętokrzyski podniósł, iż w trakcie postępowania odwoławczego uzyskał informację, że toczy się postępowanie administracyjne dotyczące zwrotu nieruchomości położonej K. przy ul. [...] i [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...]. W związku z powyższym brak jest okoliczności, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 30 listopada 2018 r., gdyż sprawa dotycząca zwrotu nieruchomości nie została zakończona ostateczną decyzją. Wobec powyższego organ I instancji prawidłowo ocenił, że M.C. nie przysługuje status strony w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. M.W. (uprzednio C.) wniosła skargę na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego wnosząc o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji z dnia 30 listopada 2018 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zobowiązanie właściwego organu do zawieszenia wznowionego postępowania do czasu uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym; dopuszczenie z urzędu przez organy dowodów z: ostatecznej decyzji Prezydenta z 14 maja 2019 r., wniosku inwestora z 19 marca 2019 r., decyzji ostatecznej Prezydenta z 30 listopada 2018 r.; rozpatrzenie sprawy ze szczególnym uwzględnieniem "wyjścia z inwestycją" na działkę nr [...]; uwzględnienie nieaktualnego stanu prawnego przedmiotowego terenu w kontekście zapisu z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z 18 kwietnia 2006 r. sygn. akt. II SA/Kr 2002/02; dopuszczenie dowodów: z ostatecznej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z 23 lutego 2011 r., wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2019 r. odnoszącego się do kwestii zwrotu m.in. działki nr [...], dokumentu "p.t. rys. zagospodarowania terenu dotyczących budowy - odcinków sieci ciepłowniczej na działce nr [...] oraz sieci i przyłączy kanalizacji deszczowej oraz sanitarnej na działkach [...], dla obsługi w media inwestycji usytuowanej na działce [...]"; uwzględnienie argumentów z zażalenia z 27 czerwca 2019 r., a w szczególności ochronę interesu osób trzecich, w związku z nieuprawnionym wejściem z inwestycją na działkę nr [...]. Skarżąca zarzuciła Wojewodzie Świętokrzyskiemu, że w trakcie trwającego postępowania nie ustalił w sposób właściwy stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd wyjaśnił, że zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest ustalenie, czy skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podstawą twierdzeń skarżącej, że ma ona przymiot strony w kontrolowanym postępowaniu były jej roszczenia do nieruchomości oznaczonej numerem [...] sąsiadującej z działką inwestycyjną oznaczoną numerem [...], a także częściowo do tej drugiej działki. Skarżąca twierdziła, że na podstawie wyroku WSA w Krakowie z 18 kwietnia 2006 r. sygn. akt. II SA/Kr 2002/02 nabyła prawa do nieruchomości [...] i [...], a gmina uznała jej roszczenia i obecnie jedynie kwota roszczenia jest przedmiotem sporu między stronami. W ocenie Sądu kluczowe było także ustalenie, czy rzeczywiście M.W., w toku postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę z 30 listopada 2018 r., a także w dacie wydawania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, była właścicielem którejś z wymienionych działek. Sąd I instancji podkreślił, iż pretensje strony do działki nr [...] oraz do części działki nr [...] mają swoje źródło w roszczeniu zwrotowym z art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r . poz. 1990) dalej: u.g.n. Tymczasem niezależnie od powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach podniósł, iż z wyroku WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ker 43/15 wynika, że oddalona została skarga na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 23 lutego 2011 r. uchylająca decyzję zwrotową Starosty Kazimierskiego z dnia 15 listopada 2010 r. i orzekającą w to miejsce o zwrocie byłej właścicielce M.S. (której spadkobierczynią jest jej córka M.W.), nieruchomości gruntowej położonej w K. przy ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów m. in. numerem [...], nie wynika nabycie własności tej działki przez skarżącą, skoro wyrok ten został następnie w całości uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, jak i decyzje organów obu instancji wydane w tamtej sprawie. Podobnie Sąd ocenił powołany przez skarżącą wyrok WSA w Krakowie z 18 kwietnia 2006 r. II SA/Kr 2002/02 uchylający decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 28 czerwca 2002 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z 28 września 2001 r. orzekającą o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka numer między innymi [...] i [...] obręb [...] położonej w K. Na nieprawidłowe stanowisko skarżącej w sprawie wskazują także wpisy w założonych dla spornych działek księgach wieczystych, w których w dacie wydania zaskarżonej decyzji w dalszym ciągu ujawnieniu byli Inwestor [...] Sp. z o.o. (później następca prawny - [...] Sp. z o.o., Sp. k. z siedzibą w K., na którą została przeniesiona decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 listopada 2018 r.) B.D., T.D., M.B., K.L. i B.Ś. (księga wieczysta nr [...]) oraz Gmina [...] (księga wieczysta nr [...]) oraz brak było wzmianek o jakichkolwiek wnioskach. Sąd wyjaśnił także, iż przedmiotem rozważań organów administracyjnych nie mogły być zarzuty dotyczące decyzji Prezydenta z 22 maja 2018 r. Dopóki bowiem nie dojdzie do ostatecznego i prawomocnego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy, brak jest podstaw do podważania pozwolenia na budowę. Przede wszystkim jednak nawet wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy nie mogłoby doprowadzić do uznania skarżącej za stronę postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę, gdyż brak przymiotu strony po stronie skarżącej powoduje, że nie mogły dla rozstrzygnięcia sprawy mieć znaczenia jej merytoryczne zarzuty dotyczące domniemanych wadliwości pozwolenia na budowę udzielonego inwestorowi [...] sp. z o.o. z siedzibą w K.. Podobnie Sąd I instancji ocenił wątpliwości strony w zakresie tytułu prawnego inwestora do nieruchomości oznaczonych numerami [...] i [...]. Dopóki nie zakończą się postępowania (w sposób ostateczny i prawomocny) w wyniku których strona nabędzie prawa do ww. działek nie może ona powoływać się na posiadanie interesu prawnego w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta z 30 listopada 2018 r. Skarżąca nie może się również powoływać na interes użytkowników lokali mieszkalnych [...], których pozbawia się swobodnego korzystania z nieruchomości, gdyż nie ma legitymacji do występowania w niniejszej sprawie w imieniu tych osób. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenia art. 145 § 1 pkt lit b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: p.p.s.a. w zw. z art. 28 oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że status strony ocenia się na dzień wydawania rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym, a nie w dniu wydawania decyzji, co do której złożono wniosek o wznowienie, zaś skarżąca w dniu wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a więc w dniu 30 listopada 2018 roku posiadała prawo rzeczowe do działki w sytuacji, gdy wówczas w obiegu była decyzja Starosty [...] z 5 listopada 2010 roku orzekająca o zwrocie na rzecz skarżącej działki nr [...], a w konsekwencji, że skarżąca miała interes prawny do udziału w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę; 2) art. 145 § 1 pkt lit b i c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a., a także poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę skarżąca miała interes prawny w byciu stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę z uwagi na decyzję Starosty [...] z dnia 15 listopada 2010 roku oraz toczące się postępowanie o zwrot działki nr [...]. Mając powyższe na względzie, skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 tego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie nie ujawniono. Natomiast skarga kasacyjna była pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlegała oddaleniu. Wbrew zarzutom kasacyjnym, Sąd Wojewódzki dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 4 listopada 2019 r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 2 lipca 2019 r., którą na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 listopada 2018 r. wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielania pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową i garażem podziemnym oraz instalacjami wewnętrznymi na działce nr [...] w K. przy ul. [...]. Organy obu instancji rozpoznając niniejszą sprawę w trybie nadzwyczajnym stwierdziły brak podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec przyjęcia, że wnioskodawczyni nie ma przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b. W takim stanie sprawy rzeczą Sądu Wojewódzkiego było zweryfikowanie stanowiska organów, które brak interesu prawnego wnioskodawczyni upatrywały w tym, że nie dysponuje ona tytułem prawnym zarówno do nieruchomości objętej kwestionowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, jak również do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Zatem niewątpliwie zakres postępowania wyjaśniającego zdeterminowany był w niniejszej sprawie interpretacją art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 p.b., stanowiących podstawę do badania przymiotu strony we wznowionym postępowaniu. Skarżąca swój interes prawny wywodziła z faktu, że w ramach toczącego się postępowania o zwrot na jej rzecz nieruchomości, w tym działki sąsiedniej oraz działki objętej inwestycją, uzyskała korzystne decyzje administracyjne, co jej zdaniem, przesądza o posiadaniu przez nią interesu prawnego we wznowionym postępowaniu. Oczywiście należy zauważyć, że w odniesieniu do art. 28 k.p.a. akcentuje się w orzecznictwie, iż źródłem interesu prawnego może być prawo cywilne, w tym przepisy art. 140 k.c. gwarantujący właścicielowi korzystanie z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa oraz art. 144 k.c., zgodnie z którym właściciel rzeczy powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych (por. wyrok NSA z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1450/12). Tym niemniej wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi samoistnej normy prawnej do uznania danej osoby za stronę postępowania, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym jest więc związany z przepisem prawa materialnego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2023 r. sygn. akt II OSK 2531/22, LEX nr 3513697). W doktrynie wskazuje się, że art. 28 k.p.a. samodzielnie nie wystarcza do przypisania statusu strony jakiemukolwiek podmiotowi: "O możliwości wystąpienia w roli strony postępowania decyduje bowiem to, czy ma on "interes prawny" warunkujący ubieganie się przezeń o wszczęcie postępowania względnie skierowanie w stosunku do niego czynności w postępowaniu wszczętym z urzędu" (zob. M. Romańska, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2015, s. 179). Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że "przepis art. 28 k.p.a. nie ustanawia normy prawnej samoistnej, a zatem stosowany jest w związku z przepisami prawa materialnego, które dają podstawy do wyprowadzenia interesu prawnego, dając jednostce status strony postępowania" (np. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 176/11; wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 226/15; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2368/15). Skarżąca kasacyjnie jednak normy prawa materialnego, z którego wywodziłaby interes prawny w skardze kasacyjnej nie wskazała. Nie sposób zgodzić się również ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, że na dzień wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, istniejąca w obrocie prawnym decyzja Starosty [...] z dnia 15 listopada 2010 r. orzekająca o zwrocie działki nr [...], przesądzała o istnieniu interesu prawnego skarżącej do bycia stroną tego postępowania. Zasadnie w tym zakresie wskazał Sąd Wojewódzki, że nie była to decyzja ostateczna, nadto została uchylona decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 23 lutego 2011 r., z kolei skargę na którą oddalił WSA w Kielcach wyrokiem z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 43/15. Wprawdzie wyrok ten oraz decyzje organów obu instancji został uchylone przez NSA wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1101/17, to jednak fakt ten nie przesądzał o posiadaniu przez skarżącą tytułu prawnego do wskazanej działki. Nie ulega bowiem wątpliwości, że zarówno na dzień wydania kwestionowanej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę (30.11.2018r.) jak i w dniu orzekania we wznowionym postępowaniu (04.11.2019r.) skarżącą nie dysponowała tytułem prawnym do żadnej z działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, stąd też zasadnie organ uznał, że nie była stroną postępowania. Należy także zauważyć, że sam fakt toczącego się postępowania w przedmiocie zwrotu nieruchomości, nie stanowił jeszcze podstawy do stwierdzenia istnienia interesu prawnego skarżącej do udziału w postępowania dotyczącym pozwolenia na budowę. Mieć interes prawny to tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Tym samym stwierdzenie istnienia interesu prawnego, to nic innego jak ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że interes prawny może wynikać z norm nie tylko zaliczanych do prawa administracyjnego ale także do innych dziedzin prawa, w tym także do prawa cywilnego, a zwłaszcza rzeczowego. Przy czym interes prawny cechuje to, iż ma on charakter: osobisty, konkretny, a ponadto powinien być on aktualny. Jak wynika z treści ksiąg wieczystych działek, co do których skarżąca kasacyjnie wskazuje, że posiada do nich tytuł prawny, nie została ona ujawniona jako ich właściciel. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (u.k.w.h.), księgi wieczyste prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Natomiast art. 3 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Konsekwencją zasady ustanowionej w tym przepisie jest domniemanie wiarygodności ksiąg wieczystych. Wynikające z art. 10 ust. 1 u.k.w.h. roszczenie o uzgodnieniu księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym może doprowadzić do obalenia domniemania prawnego z art. 3 u.k.w.h. Podkreślić jednak należy, że przewidziane w art. 10 ust. 2 u.k.w.h. ostrzeżenie, ujawnione w dziale II księgi wieczystej, nie obala domniemania prawnego z art. 3 u.k.w.h., a więc domniemania zgodności wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Skutki ostrzeżenia polegają jedynie na wyłączeniu rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, ustanowionej w art. 5 u.k.w.h., natomiast nie odnoszą się do domniemania zgodności wpisu księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, wynikającego z art. 3 u.k.w.h. Oczywiście domniemanie unormowane w art. 3 u.k.w.h. ma charakter wzruszalny, a zatem może być obalone w stosownym trybie, zasadniczo w postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopóki jednak domniemanie to nie zostanie obalone, to osoba, której prawo własności jest ujawnione w księdze wieczystej ma podstawę do powoływania treści wpisu księgi wieczystej w celu wykazania stanu prawnego danej nieruchomości. Z kolei osoba, której prawo własności nie jest ujawnione w księdze wieczystej nie może skutecznie powoływać się na inne dokumenty celem wykazania własnego tytułu własności do nieruchomości. Oznacza to, że w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, organ administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny musiały kierować się istniejącym w dacie orzekania stanem wpisów księgi wieczystej w zakresie ujawnionych praw własności do oznaczonych nieruchomości i nie były uprawnione do ustalania tytułu własności skarżącej na podstawie wskazywanych przez nią dokumentów, skoro stan prawny działek znajdujących się w obszarze oddziaływania zaprojektowanej inwestycji uregulowany został wpisem w księdze wieczystej. Z przyczyn wyżej omówionych nieprzydatne były dla rozstrzygnięcia sprawy decyzje wskazywane przez skarżącą. W konsekwencji prawidłową była konstatacja Sądu Wojewódzkiego, że przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego, w przedmiocie zwrotu nieruchomości oraz ujawnienia tego prawa w księdze wieczystej, nie było podstaw do przyjęcia, iż skarżącej przysługiwało prawo własności działek w obszarze oddziaływania, a tym samym, że z tego właśnie tytułu posiadała interes prawny do kwestionowania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę w ramach wszczętego postępowania wznowieniowego. Nietrafne zatem okazały się zarzuty kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Z tych też względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.