II SA/Bk 94/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2023 r. sprawy ze sprzeciwu P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 5 stycznia 2023 r. nr AB-II.7840.8.3.2021.AM w przedmiocie uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Podlaskiego na rzecz skarżącego P. Sp. z o.o. w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE I. Zaskarżoną decyzją z 5 stycznia 202 r. znak AB-II.7840.8.3.2021.AM Wojewoda Podlaski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku z 9 sierpnia 2022r. znak DUA-X.6740.1.81.2021 wydaną we wznowionym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. Spółce z o.o. w W. (dalej: Spółka) pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Rozstrzygnięcia wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. II. 1. Decyzją z 31 marca 2020 r. nr DAR-V.6740.1.145.2018 Prezydent Miasta Białegostoku zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...] obręb [...] (D.), położonej w B. przy ulicy [...]. 2. Postępowanie zakończone ww. decyzją zostało wznowione na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. postanowieniami z 9 listopada 2020 r. na wniosek A.J. i z 1 grudnia 2020 r. na skutek wniosków E.S. oraz G.H. Natomiast wniosek o wznowienie zgłoszony przez E.A.M. i I.M. został rozpoznany odmownie postanowieniem z 1 grudnia 2020 r. Wznowione postępowania Prezydenta Miasta połączył do wspólnego prowadzenia postanowieniem z 7 grudnia 2020 r. Następnie decyzją z 14 stycznia 2021 r. organ pierwszej instancji odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z 31 marca 2020 r. Odwołania złożone przez A.J. i G.H. zostały uwzględnione decyzją Wojewody Podlaskiego z 12 maja 2021 r., który uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Sprzeciw Spółki złożony od ww. decyzji kasacyjnej został oddalony wyrokiem z 29 lipca 2021 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 464/21. Strona nie złożyła wniosku o uzasadnienie wyroku. 3. W wyniku ponownej oceny wniosków o wznowienie postępowania, decyzją z 8 czerwca 2021 r. Prezydent Miasta umorzył wznowione postępowanie w części dotyczącej wniosków E.S. i G.H., a prowadził dalej postępowanie w zakresie wniosku A.J. Postanowieniem z 9 czerwca 2021 r. organ zobowiązał Spółkę, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: P.b.), do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego. W ramach wykonania powyższego zobowiązania, Spółka złożyła 8 listopada 2021 r. opinię biegłego wskazującą, że nie ma potrzeby badać kumulacji mocy anten, nadto dokumentacja dołączona do projektu budowlanego nie zawiera nieprawidłowości. W piśmie z 1 grudnia 2021 r. Spółka wyjaśniła, że wobec treści opinii biegłego nie ma konieczności uzupełnienia dokumentacji projektowej zgodnie z treścią postanowienia organu pierwszej instancji. Ponadto poinformowała, że część pasywna stacji bazowej telefonii komórkowej nr "[...]" od 1 kwietnia 2021 r. nie jest jej własnością, gdyż została sprzedana na rzecz O. Sp. z o.o. w W. Pełnomocnik Spółki wniósł o doręczanie korespondencji w sprawie Spółce O. 4. Decyzją z 18 stycznia 2022 r. Prezydent Miasta, po ponownym rozpoznaniu wniosku A.J. o wznowienie postępowania, uchylił własną ostateczną decyzję z 31 marca 2020 r. o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]" wraz z wewnętrzną linią zasilającą na działce nr [...], obręb [...] D. przy ulicy [...] w B. oraz odmówił udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie złożyła Spółka, która jednocześnie zaskarżyła postanowienie z 9 listopada 2020 r. o wznowieniu postępowania na wniosek A.J. oraz postanowienie z 9 czerwca 2021 r. zobowiązujące do uzupełnienia projektu budowlanego. W piśmie z 5 kwietnia 2022 r. Wojewoda Podlaski wezwał Spółkę do przedłożenia dokumentu potwierdzającego przeniesienie własności części stacji bazowej telefonii komórkowej będącej przedmiotem postępowania. Spółka przedłożyła oświadczenie z 13 kwietnia 2022 r. (złożone wspólnie przez osoby reprezentujące Spółkę i Spółkę O.), zgodnie z którym na mocy umowy z 1 kwietnia 2021 r. doszło do zmiany podmiotowej po stronie najemcy umowy najmu z 14 czerwca 2017 r., której przedmiotem jest działka inwestycyjna nr [...]; Spółka O. wstąpiła w prawa i obowiązki Spółki w wyniku sprzedaży części jej przedsiębiorstwa obejmującej część pasywną infrastruktury telekomunikacyjnej należącej uprzednio do Spółki. Wojewoda Podlaski decyzją z 18 maja 2022 r. uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji z 18 stycznia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że część pasywna stacji bazowej nie stanowi własności Spółki, lecz należy do Spółki O., której Prezydent Miasta nie przyznał statusu strony nie wyjaśniając tego zaniechania, podobnie jak nie ustalił czy Spółka O. ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. III. W międzyczasie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku (dalej: PINB) został zawiadomiony o rozbudowie stacji bazowej będącej przedmiotem wznowionego postępowania, polegającej na zamontowaniu na niej dodatkowych czterech anten. W związku z tym postanowieniem z 11 czerwca 2021 r. wstrzymał Spółce prowadzenie robót budowlanych polegających na ww. rozbudowie. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: PWINB) utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie postanowieniem z 12 sierpnia 2021 r. Następnie decyzją z 12 października 2021 r. PINB nakazał Spółce rozbiórkę zamontowanych dodatkowych anten (po jednej w każdym z czterech sektorów) na maszcie antenowym stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]". Decyzją z dnia 23 listopada 2021 r. PWINB utrzymał tę decyzję w mocy. IV. 1. W po raz trzeci prowadzonym wznowionym postępowaniu, po decyzji kasacyjnej z 18 maja 2022 r., w odpowiedzi na wezwania Prezydenta Miasta – Spółka i Spółka O. złożyły jednobrzmiące oświadczenia (pisma z 10 i 13 czerwca 2022 r.), w których wskazały, że Spółka O. jest najemcą nieruchomości nr [...], nie jest natomiast jej właścicielem, użytkownikiem wieczystym ani zarządcą; nie nabyła żadnych udziałów w Spółce, nie doszło również do jej połączenia ze Spółką; Spółka O. nie powstała w następstwie podziału lub przekształcenia Spółki; do nabycia części pasywnej stacji bazowej telefonii komórkowej nr "[...]" doszło wskutek sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa Spółki. Następnie, ponownie wezwane przez Prezydenta Miasta, obydwie Spółki przedłożyły oświadczenia z 28 i 29 czerwca 2022 r., zgodnie z którymi nastąpiła zmiana podmiotowa w umowie najmu wynikająca ze sprzedaży przez Spółkę (na rzecz Spółki O.) części pasywnej stacji bazowej nr "[...]" w ramach zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa Spółki. W piśmie z 11 lipca 2022 r. Prezydent Miasta poinformował Spółkę O., że została uznana za stronę wznowionego postępowania. 2. Decyzją z 9 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta, orzekając na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., stwierdził że decyzja ostateczna z 31 marca 2020 r. nr DARV.6740.1.145.2018 udzielająca Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] została wydana z naruszeniem prawa ze względu na fakt, że strona (A.J.) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a jednocześnie nie można tej decyzji uchylić, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji ostatecznej. Zdaniem organu pierwszej instancji, spełnione zostały przesłanki wznowienia postępowania, bowiem wnioskodawca powołał ustawową podstawę wznowienia oraz zachował miesięczny termin do złożenia żądania wznowienia (art. 145 § 1 pkt 4 i art. art. 148 § 2 K.p.a.). Wnioskodawcy przysługiwał też status strony postępowania o pozwolenie na budowę spornej stacji bazowej telefonii komórkowej (wystąpiła podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.). Na dzień wydania tego pozwolenia istniał obowiązek wykazania łącznej mocy promieniowania anten (§ 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.). Przepisy te zostały uchylone 4 czerwca 2022 r. w wyniku wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. (Dz.U. z 2022 r., poz. 1071, dalej: rozporządzenie zmieniające). Zmiana stanu prawnego sprawiła, że stacje bazowe telefonii komórkowej nie zaliczają się obecnie do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro więc zarzuty wnioskodawcy do wydanego pozwolenia na budowę koncentrowały się wokół kwestii badania kumulacji PEM anten znajdujących się na stacji bazowej i obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to obecnie nie mogą mieć wpływu na wydawane rozstrzygnięcie. Aktualnie zatem jego udział w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie sprawiłby, że zapadłaby decyzja innej treści niż pozwolenie na budowę. Prezydent Miasta ocenił również przedstawiony przez inwestora (Spółkę) projekt budowlany jako zgodny z przepisami prawa, w tym spełniający wymagania art. 35 ust. 1 P.b. Do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego przedłożono wszystkie wymagane dokumenty; jest on zgodny z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z 1 października 2019 r. nr 126/2019; jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jak również został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia; projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W związku więc ze spełnieniem przez Spółkę jako inwestora wszystkich wymogów prawnych organ architektoniczno-budowlany, mimo braku udziału A.J. w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę z 31 marca 2020 r., nie może uchylić swojej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. 3. Odwołanie wniósł A.J. Zarzucił naruszenie art. 151 § 2 w powiązaniu z art. 146 § 2 K.p.a. w związku z: art. 271 § 1 Kodeksu karnego; art. 231 §1 Kodeksu karnego; art. 107 §1 pkt 4, 5, 107 § 3 K.p.a.; art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a.; art. 107 § 1 pkt4, 5, 107 § 3 K.p.a.; art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; §11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; art. 8 § 1, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1, 107 § 3 K.p.a.; art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. w związku z § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie; art. 7, 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP. W piśmie z 27 października 2022 r. Spółka zakwestionowała trafność zarzutów odwołania wskazując, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, a w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej treści decyzji dotychczasowej. V. Zaskarżoną decyzją z 5 stycznia 2023 r. Wojewoda Podlaski uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zdaniem Wojewody, kwestionowana decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie oraz bez pełnego ustalenia stanu faktycznego i przeanalizowania wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. W szczególności doszło do pominięcia dokumentów znajdujących się w aktach, tj. rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego obydwu instancji, których przedmiotem jest nakaz rozbiórki zamontowanych dodatkowych anten na maszcie antenowym stacji bazowej telefonii komórkowej P. "[...]", które to rozstrzygnięcia są prawomocne. Zdaniem organu odwoławczego, Prezydent nie dokonał oceny wpływu orzeczonego nakazu rozbiórki na wynik wznowionego postępowania, a jednocześnie orzekł, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem strona nie brała udziału w postępowaniu, jednak decyzji ostatecznej nie można uchylić, gdyż zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji ostatecznej. Organ pierwszej instancji nie rozważył czy rzeczywiście, mając na względzie orzeczony na terenie inwestycyjnym nakaz rozbiórki, nie uchyliłby decyzji pierwotnej. Nie przeanalizował więc stanu faktycznego sprawy, gdy tymczasem powyższa okoliczność ma zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie. Jak wskazał Wojewoda, w ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent powinien jeszcze raz przeanalizować akta sprawy, dokładnie ustalić jej stan faktyczny i prawny oraz rozważyć słuszność uwag stron postępowania. VI. Sprzeciw od decyzji odwoławczej wniosła Spółka. Zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 64e ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), z uwagi na zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a., podczas gdy nie było podstawy do wydania decyzji kasacyjnej; 2. art. 7, 8, 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 136 § 1 w zw. z art. 15 K.p.a. przez brak dokonania przez organ odwoławczy wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz poczynienie niepełnych ustaleń dotyczących istnienia w obrocie prawnym prawomocnej decyzji nakazującej Spółce rozbiórkę zamontowanych dodatkowych anten, podczas gdy decyzja ta została wykonana przez Spółkę w całości 18 listopada 2022 r., a zatem przed wydaniem zaskarżonej decyzji Wojewody, czego organ odwoławczy nie wziął pod uwagę, choć w świetle art. 15 K.p.a. był zobowiązany ponownie i w całości rozpoznać sprawę, a w przypadku ewentualnych wątpliwości mógł przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, w szczególności zwrócić się do Spółki o udzielenie wyjaśnień lub przedstawienie dokumentów. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z załączonych do sprzeciwu dokumentów potwierdzających demontaż dodatkowych anten (po jednej w każdym z czterech sektorów) przed dniem wydania zaskarżonej decyzji. Jest to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, skoro przyczyną decyzji kasacyjnej była decyzja nakazująca rozbiórkę dodatkowych anten, która już w dacie podejmowania rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy została wykonana. Zatem brak było podstaw do formułowania wytycznych jak uczyniono w decyzji kasacyjnej, a jednocześnie nieprzeprowadzenie ww. dowodów nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Ustalenia organu odwoławczego ograniczyły się do stwierdzenia, że w aktach sprawy znajduje się decyzja rozbiórkowa, jednak organ zaniechał weryfikacji, czy nie doszło do wykonania tej decyzji. Zdaniem skarżącej Spółki, także też przed wykonaniem rozbiórki brak było podstaw do zastosowania art. 35 ust. 5 pkt 3 P.b. Nakaz rozbiórki dotyczył kilku anten, których demontaż nie wpłynął na możliwość użytkowania stacji bazowej, a projekt załączony do wniosku o pozwolenie na budowę ich nie obejmował. Działanie organu odwoławczego powoduje jedynie przedłużenie postępowania, a jego wytyczne są niejasne i niepełne. Do sprzeciwu dołączyła pismo z 21 listopada 2022 r. kierowane elektronicznie do PINB, zawierające oświadczenie Spółki o wykonaniu rozbiórki dodatkowych anten (po jednej w każdym z czterech sektorów, k. 17). VII. W odpowiedzi na sprzeciw Wojewoda wniósł o jego oddalenie. W jego ocenie, organ pierwszej instancji nie rozważył, że decyzja rozbiórkowa PWINB z 23 listopada 2021 r. posiada przymiot prawomocności biorąc pod uwagę treść art. 35 ust. 5 pkt 3 P.b., a w konsekwencji nie ustalił czy rzeczywiście, mając na względzie orzeczony na terenie inwestycyjnym nakaz rozbiórki, nie uchyliłby decyzji pierwotnej. Odnosząc się do sprzeciwu Wojewoda wskazał, że na etapie odwoławczym Spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających wykonanie nakazu rozbiórki. W piśmie z 21 listopada 2022 r. poinformowała PINB o rozbiórce dodatkowych anten, jednak brak jest dokumentu potwierdzającego, że rozbiórka została rzeczywiście wykonana. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że w drugoinstancyjnej decyzji rozbiórkowej z 23 listopada 2021 r. wskazano, że Spółka dokonała zmiany konfiguracji urządzeń zainstalowanych na telekomunikacyjnym obiekcie budowlanym, przez zamontowanie dodatkowych anten, ponadto zmianie uległy kierunki wiązek oraz zwiększono moc nadajników, co – w ocenie PWINB – skutkowało zmianą sumarycznej mocy anten. Nakaz rozbiórki wskazywał nieprawidłowości dotyczące nie tylko zamontowania dodatkowych anten, lecz także zmiany konfiguracji urządzeń nadawczych - zmiany kierunków wiązek i zwiększenia mocy nadajników. Przedłożone wraz ze sprzeciwem pismo Spółki informujące o rozbiórce dodatkowych anten nie wskazuje, aby Spółka zmieniła kierunki wiązek i moc nadajników na zgodne z pozwoleniem na budowę. Nie przedłożono więc żadnego dokumentu potwierdzającego, że wszelkie nieprawidłowości stacji bazowej zostały usunięte. VIII. Przy piśmie z 16 marca 2023 r. Spółka przedłożyła zaświadczenie PINB z 16 marca 2023 r. potwierdzające wykonanie rozbiórki dodatkowych anten (k. 51). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. IX. Sprzeciw podlega uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja kasacyjna została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 K.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. X. W sprawie niniejszej okolicznością, której niewyjaśnienie - zdaniem Wojewody – spowodowało konieczność przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji, było niezbadanie czy doszło do rozbiórki dodatkowych anten zamontowanych na stacji bazowej telefonii komórkowej wybudowanej na podstawie pozwolenia na budowę z 31 marca 2020 r. Pozwolenia tego dotyczy niniejsze postępowanie wznowione. Zdaniem sądu, nie ulega wątpliwości, że istnienie w obrocie prawnym nakazu rozbiórki obiektu znajdującego się na terenie inwestycyjnym jest okolicznością istotną z punktu widzenia dopuszczalności wydania pozwolenia na budowę lub oceny dopuszczalności wydania tego pozwolenia w postępowaniu wznowionym dotyczącym ostatecznego pozwolenia na budowę. Wynika to z treści art. 35 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm., dalej: P.b.), zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Przepis ten posiada przy tym identyczne brzmienie w dacie decyzji zaskarżonej w sprawie niniejszej, jak i w dacie wydawania ostatecznego pozwolenia na budowę spornej stacji bazowej w dniu 31 marca 2020 r. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem sformułowanym w powołanym w sprzeciwie wyroku w sprawie II SA/Kr 188/18, iż "samo wydanie nakazu rozbiórki nie stanowi przeszkody do wydania pozwolenia na budowę. Przeszkodą taką jest dopiero istnienie obiektu objętego decyzją rozbiórkową. Jeżeli nakaz rozbiórki zostanie wykonany, to nie znajdzie zastosowania art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane" (orzeczenia.nsa.gov.pl). XI. Sąd nie widzi przeszkód prawnych, aby wyjaśnienie czy doszło do wykonania nakazu rozbiórki nie mogło mieć miejsca na etapie odwoławczym. Nie byłoby to wyjaśnienie tego rodzaju, że prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.). Mogło się odbyć na zasadzie uzupełniającego postępowania prowadzonego na podstawie art. 136 K.p.a. Dopiero w zależności do wyniku tego wyjaśnienia Wojewoda miałby obowiązek rozważyć, czy zasadne byłoby orzekanie merytoryczne czy kasacyjne. Jednak samo ustalenie nie przekraczało granic zakreślonych regulacją art. 136 K.p.a. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty Wojewody, że strona na etapie odwoławczym nie przedstawiła dokumentów wskazujących na wykonanie nakazu rozbiórki, tzn. nie udowodniła tego w taki sposób, że organ mógłby ten fakt uwzględnić rozpoznając odwołanie. Jednakże to organ jest odpowiedzialny na wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem oraz z urzędu powinien zadbać o to, aby zapadło w okolicznościach wszechstronnie wyjaśnionych i na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego sprawy. Stanowi o tym regulacja art. 7 K.p.a., zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie też do treści art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z art. 80 K.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W decyzji kasacyjnej brak jest również innych argumentów uzasadniających zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. W szczególności zawarte na s. 7 i 9 ogólne stwierdzenia typu: "Zauważony do wyjaśnienia zakres sprawy jest na tyle istotny, że nie mógł być uzupełniony na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego", "kwestionowana decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie oraz bez pełnego ustalenia stanu faktycznego i przeanalizowania wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia", "Prezydent Miasta Białegostoku winien jeszcze raz przeanalizować akta sprawy, dokładnie ustalić stan faktyczny i prawny sprawy oraz rozważyć słuszność uwag stron postępowania" – nie zostały poparte wskazaniem konkretnych okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, które uzasadniałyby przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w pierwszej instancji (oczywiście poza wykonaniem nakazu rozbiórki, co do którego sąd wypowiedział się jak wyżej). Konieczność ustalenia, czy nakaz rozbiórki został wykonany – wskazana jako wyłączna okoliczność uzasadniająca wydanie decyzji kasacyjnej - zdaniem sądu nie jest wystarczająca dla zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Nieobecność przedstawiciela organu odwoławczego na rozprawie uniemożliwiła sądowi wyjaśnienia, czy powyższe sformułowania dotyczyły również innych niż wykonanie nakazu rozbiórki okoliczności uzasadniających wydanie decyzji kasacyjnej. Powyższe potwierdza treść dokumentów przedłożonych na etapie sądowym przez wnoszącą sprzeciw Spółkę. Wyjaśnienie czy nakaz rozbiórki został wykonany, przez np. zwrócenie się do PINB, nie wymagało skomplikowanych zabiegów, nie przedłużałoby nadmiernie postępowania, a sprowadzało się wyłącznie do – jak przedstawiono – załączenia do akt rzetelnej i aktualnej informacji na ten temat. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem organu sformułowanym w odpowiedzi na sprzeciw, iż nakaz rozbiórki nie dotyczył wyłącznie dodatkowych anten ale również zmiany kierunku wiązek i nasilenia pola. Literalnie nakaz rozbiórki samowolnie rozbudowanej stacji bazowej (decyzja PWINB z 23 listopada 2021 r., decyzja PINB z 12 października 2021 r.) dotyczył wyłącznie anten dodatkowych zamontowanych na czterech sektorach. Co prawda w uzasadnieniu decyzji rozbiórkowej PWINB mowa jest o zmianie kierunku wiązek i natężenia pola, ale literalnie nakaz rozbiórki tych elementów nie ujmuje (ani w pierwszej, ani w drugiej instancji). XII. Zgodnie z art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej: P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Rozpoznając więc w sprawie niniejszej sprzeciw w tak zakreślonym zakresie – sąd na podstawie art. 151a § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ustalenie przed wydaniem ww. decyzji, że nakaz rozbiórki został wykonany, wymagałoby bowiem sformułowania oceny merytorycznej odnośnie wystąpienia przesłanek wznowienia i ich wpływu na wynik sprawy, co nie nastąpiło. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. W skład tych kosztów wchodzą wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.), wpis od sprzeciwu w kwocie 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa 17 zł.