II GZ 236/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 29 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 1559/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległej podwyższonej opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopalin bez wymaganej koncesji oraz odsetek za zwłokę postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 27 marca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił skargę M. M. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2018 r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległej podwyższonej opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopalin bez wymaganej koncesji oraz odsetek za zwłokę. W motywach Sąd I instancji podał, że w związku z wniesioną skargą na wymienione rozstrzygnięcie, Skarżący wezwany został, zarządzeniem z dnia 16 stycznia 2019 r., doręczonym stronie w dniu 23 stycznia 2019 r., do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Termin do dokonania tej czynności upływała z dniem 30 stycznia 2019 r. Sąd stwierdził, że wpis w zakreślonym terminie nie został uzupełniony wobec czego, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, ze zm. dalej: p.p.s.a.), skarga podlegała odrzuceniu. M. M. zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: 1. art. 220 p.p.s.a. poprzez odrzucenie założonej skargi pomimo uiszczenia opłaty od skargi przez Skarżącego; 2. art. 45 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka poprzez pozbawienie Skarżącego prawa do rozpatrzenia skargi w postępowaniu sądowym. Podnosząc te zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Zgodnie z przepisem art. 219 § 1 p.p.s.a., opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Stosownie do powołanego w podstawie zaskarżonego postanowienia, przepisu art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W przedmiotowej sprawie, co wynika tak z motywów postanowienia Sądu I instancji jak i z analizy akt sprawy, Strona wraz z wniesioną do sądu skargą uiściła wpis w połowie jego należnej wysokości, tj. w kwocie 100 złotych. W związku z powyższym wezwana została do jego uzupełnienia do pełnej wysokości poprzez uzupełnienie wpisu od skargi o 100 złotych. Wezwanie to zostało doręczone Skarżącemu w dniu 23 stycznia 2019 r., zatem stosownie do powołanej regulacji z art. 220 § 1 p.p.s.a., skuteczny termin do uzupełnienia spisu od skargi, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, mijał w dniu 30 stycznia 2019 r. Jak wynika z adnotacji z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie, z dnia 15 marca 2019 r,. nie zidentyfikowano wpłaty w tej sprawie. Taki stan sprawy nakładał na Sąd I instancji obowiązek odrzucenia skargi Strony, albowiem stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji nie zmienia podniesiona przez Skarżącego w motywach zażalenia okoliczność, iż uiścił on brakującą kwotę wpisu. Z załączonego do zażalenia potwierdzenia przelewu wynika, że dyspozycja wpłaty kwoty 100 złotych na rachunek WSA w Warszawie, tytułem uzupełnienia wpisu, nadana została dopiero w dniu 1 lutego 2019 r. Czynność ta została dokonana przez Stronę z uchybieniem terminu wynikającego z doręczonego wezwania do uzupełnienia wpisu, wobec czego była ona bezskuteczna. W konsekwencji nie istniała podstawa do uchylenia postanowienia Sądu I instancji. Odnosząc się do drugiego z zarzutów zażalenia, w ramach którego strona podnosi pozbawienie jej prawa do rozpatrzenia jej skargi w postępowaniu sądowym, wskazać należy, że stosownie do art. 176 ust. 2 Konstytucji RP, ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. W przypadku sądów administracyjnych jest to ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w powołanych już przepisach przewiduje określoną procedurę związaną w opłatami za wnoszone środki zaskarżenia decyzji i aktów organów administracji publicznej, w tym również określa w sposób klarowny sposób procedowania w przypadku nieuiszczenia przez wnoszącego skargę należnego wpisu przy uwzględnieniu zagwarantowania prawa do sądu i poddana kontroli sądowej kwestionowanego przez podmiot rozstrzygnięcia administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.