III SA/Po 669/23

SENTENCJA Dnia 6 grudnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (sprawozdawca) Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Izabela Paluszyńska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2023 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 3 sierpnia 2023r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę. UZASADNIENIE Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 3 sierpnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2023 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary w kwocie [...]zł. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, że kara została nałożona za naruszenia : - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych. Powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu w dniu 25.03.2023 r., dokonującego przewozu towarów w imieniu i na rzecz strony. W uzasadnieniu stwierdzono, że wprawdzie naruszeń dopuścił się kierowca, ale nie zwalniało to przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. W ocenie organu nie było podstaw do zwolnienia strony skarżącej z obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, albowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. W skardze strona zarzuciła naruszenie - art. 92 c ust. 1 stawy o transporcie drogowym. Skarżąca podniosła, że nie odpowiada za naruszenia prawa stwierdzone w trakcie kontroli. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, uznając zgłoszone zarzuty skargi jako bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Przedmiotem skargi jest decyzja Inspektor Transportu Drogowego z dnia 3 sierpnia 2023 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 kwietnia 2023 r. o nałożeniu na stronę skarżącą kary w kwocie [...]zł. Kara została nałożona za naruszenia : - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone - skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego – zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestracje danych. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy powyższe stwierdzono podczas kontroli drogowej pojazdu w dniu 25.03.2023 r., dokonującego przewozu towarów w imieniu i na rzecz strony. Ani protokół kontroli drogowej z dnia 25.03.2023 r, ani opis stwierdzonych naruszeń nie budzą wątpliwości co do jej przebiegu i stwierdzonych uchybień. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia faktyczne organu były prawidłowe. Nie były one zresztą ostatecznie kwestionowane przez stronę we wniesionej skardze. Wbrew zarzutom skargi Sąd uznał, że organ prawidłowo stwierdził, iż nie było podstaw do zwolnienia strony skarżącej z obowiązku uiszczenia kwoty pieniężnej, albowiem w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo dokonał oceny braku zasadności zastosowania w niniejszej sprawie przepisów egzoneracyjnych z art. 92b i art. 92c u.t.d. Pierwszy z tych przepisów wskazuje, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie zaś z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Sąd podziela stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, że to skarżący powinien wykazać istnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie ww. przepisów w sprawie, a czego nie uczynił. Nie przedłożył żadnej dokumentacji w tej kwestii. Nadto Sąd stwierdza, że przesłanki egzoneracyjne nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Przedsiębiorca transportowy ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania kierowcy w ramach swoich obowiązków pracowniczych lub umownych. To na przedsiębiorcy spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób (w tym kierowcy), którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Samo powołanie się na przesłanki egzoneracyjne w skardze uznać należy za niewystarczające do uchylenia decyzji. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.