II SA/Kr 583/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant : sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2023 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 13 marca 2023 r. znak WI-VI.7821.1.37.2022.AL w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej skargę oddala. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 13 marca 2023 r. znak WI-VI.7821.1.37.2022.AL, po rozpatrzeniu odwołania K. P. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa nr 24/6740.4/2022 z 23 sierpnia 2022 r., znak: AU-01-6.6740.4.31.2018.BUR o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi KDL (klasy lokalnej – L, kategorii drogi gminnej) dł. 147,99 mb od km 0+000,00 do km 0+147,99, budowa drogi KDD (klasy dojazdowej – D, kategorii drogi gminnej) dł. 355,13 mb od km 0+000,00 do km 0+355,13 oraz przebudowa ul. [...] klasy dojazdowej – D, kategorii drogi gminnej dł. 2,75 mb od km 0+000,00 do km 0+002,75, wraz z rozbiórką, budową, przebudową niezbędnej infrastruktury technicznej i obiektów kolidujących z planowaną inwestycją; w rejonie ul. [...] i ul. [...] w K.": I. uchylono zaskarżoną decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 1, w wierszu od 8 do 12 licząc od dołu strony, o treści: "c) na części działek ewidencyjnych, położonych poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji na których zachodzi konieczność ustalenia obowiązku: budowy lub przebudowy uzbrojenia terenu, przebudowy innych dróg publicznych (w nawiasie podano nr działki po podziale pozostającej w dotychczasowym użytkowaniu): nr [...]), obr. [...] jedn. ewid. N. H., w K.." i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "c) na części działek ewidencyjnych, położonych poza liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, na których zachodzi konieczność ustalenia obowiązku: budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, przebudowy innych dróg publicznych oraz rozbiórki i terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania (w nawiasie podano nr działki po podziale pozostającej w dotychczasowym użytkowaniu): nr [...]), [...] ([...] obr[...] jedn. ewid. N. H., w K.." II. uchylono zaskarżoną decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 2, w rozdziale I pt.: "Wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii", w wierszach od 11 do 22, o treści: "Projektowane drogi to drogi klasy L - lokalna i D - dojazdowa, kategorii gminna. Projektowane drogi gminne będą prowadzić ruch lokalny związany z dojazdem do obiektów mieszkalnych i usługowych. Projektowane drogi mają bezpośrednie połączenie z innymi drogami publicznymi a mianowicie ul. Centralną poprzez którą mają połączenie z głównymi drogami Krakowa, a mianowicie ul. Nowohucką oraz al. Jana Pawła II. Wszystkie te ulice umożliwiają powiązanie z innymi drogami publicznymi miasta Krakowa. Klasy i kategorie dróg publicznych powiązanych z projektowanymi drogami: Droga Krajowa - al. Jana Pawła II klasy G2/2 Drogi wojewódzkie – ul. Nowohucka klasa Z 2/2, al. Pokoju klasa Z 2/2 Drogi powiatowe – al. Jana Pawła II klasy Z 2/2, ul. Nowohucka klasy Z 2/2, al. Pokoju klasy Z 2/2, ul. Centralna L 1/2, ul. Sołtysowska L 1/2 Drogi gminne – ul. Centralna L 1/2." i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "Stan istniejący: W miejscu początku inwestycji funkcjonuje skrzyżowanie zwykłe trójwlotowe dróg: - gminnej nr 602239K klasy L (ul. Centralna) – wlot południowo-zachodni, - powiatowej nr 2279K klasy L (ul. Centralna) – wlot północno-zachodni, - gminnej nr 603582K klasy D (ul. Woźniców) – wlot północno-wschodni. Ulica Centralna ma przebieg załamany na skrzyżowaniu. Natomiast w miejscu budowanego odcinka drogi gminnej oznaczonej w projekcie jako KDL znajduje się droga wewnętrzna, połączona z ciągiem drogi gminnej nr 602239K i nr 603582K przez zjazd publiczny. Odcinek drogi oznaczonej w projekcie jako KDD obecnie nie istnieje i zostanie wybudowany w ramach przedmiotowej inwestycji. Stan projektowany: W ramach inwestycji zostaną wybudowane dwa odcinki dróg gminnych dwupasowych dwukierunkowych (1x2): - KDL, klasy L, długości ok 148 m – w śladzie istniejącej drogi wewnętrznej, - KDD, klasy D, o długości ok. 355 m – nowy odcinek drogi, usytuowane prostopadle względem siebie i połączone skrzyżowaniem zwykłym trójwlotowym, przy czym wlot południowo-wschodni ww. skrzyżowania nie będzie miał kontynuacji w formie drogi publicznej, natomiast umożliwi w przyszłości wykonanie drogi stanowiącej kontynuację odcinka drogi KDL. Odcinek drogi KDL zostanie połączony z siecią dróg publicznych w miejscu istniejącego skrzyżowania zwykłego trójwlotowego dróg: - gminnej nr 602239K klasy L (ul. Centralna), - powiatowej nr 2279K klasy L (ul. Centralna), - gminnej nr 603582K klasy D (ul. Woźniców), jako czwarty wlot – południowo-zachodni. Typ skrzyżowania nie ulegnie zmianie. Nadal będzie miało ono formę skrzyżowania zwykłego. Odcinek projektowanej drogi KDD będzie stanowił drogę bez przejazdu zakończoną placem do zawracania o wymiarach 20 m x 20 m (umożliwiający zawracanie wozów bojowych straży pożarnej – droga KDD będzie pełniła funkcję drogi pożarowej)." III. uchylono zaskarżoną decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 2, w wierszach od 24 do 26, o treści: "Linie rozgraniczające projektowany pas drogowy, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji budowy drogi, zostały uwidocznione w załączniku Nr 2 do niniejszej decyzji, tj. na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500." i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "Linie rozgraniczające teren, określające powierzchnię terenu niezbędnego dla realizacji planowanej inwestycji zostały uwidocznione w załączniku Nr 2/N do decyzji Wojewody Małopolskiego, znak: WI-VI.7821.1.37.2022.AL, tj. na mapie przedstawiającej proponowany przebieg ww. drogi opracowanej w skali 1:500. Linie rozgraniczające teren, opisane i pokazane na ww. załączniku, stanowią jednocześnie linie podziału nieruchomości zajmowanych pod inwestycję." IV. uchylono zaskarżoną decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 9, w rozdziale VII pt. "Określenie terminów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych" w wierszach od 3 do 4, o treści: "Termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych kolidujących z planowaną inwestycją, nieprzewidzianych do dalszego użytkowania: zgodnie z harmonogramem wykonawcy robót budowlanych" i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "Określa się termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, w tym położonych pomiędzy liniami rozgraniczającymi teren (tj.: obiektów drogowych, chodników, zjazdów, ogrodzeń i innych obiektów budowlanych) – zgodnie z harmonogramem wykonawcy, lecz nie później niż do 90 dni od daty rozpoczęcia robót budowlanych." V. uchylono zaskarżoną decyzje w części zapisu znajdującego się na stronie 9, w rozdziale IX pt. "Określenie obowiązku budowy lub przebudowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy zjazdów, rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych, oraz określenie ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości w związku z koniecznością realizacji tych obowiązków" o treści: "W związku z realizacją przedmiotowej inwestycji zachodzi konieczność nałożenia w niniejszej decyzji obowiązku budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu. Nakładam niniejszą decyzją obowiązek dokonania budowy sieci uzbrojenia terenu wykraczających poza linie rozgraniczające teren inwestycji: 1. na części działki nr [...] obr. 54 N. H. – budowa sieci wodociągowej, kanału technologicznego i zasilania oświetlenia ulicznego. 2. na części działki nr [...]) obr[...] N. H. – przebudowa przykanalików kanalizacji deszczowej wraz z kratkami ściekowymi (w nawiasie nr działki po podziale). Obszary objęte ww. obowiązkami zostały pokazane na Załączniku Nr 2 do niniejszej decyzji, tj. na kopi mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi. Ww. ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości nałożone są na czas niezbędny do realizacji ww. robót budowlanych." i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "W związku z realizacją przedmiotowej inwestycji zachodzi konieczność nałożenia w niniejszej decyzji obowiązku budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu oraz rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Nakładam niniejsza decyzją obowiązek dokonania budowy i przebudowy sieci uzbrojenia terenu wykraczających poza linie rozgraniczające teren inwestycji: 1. na części działki nr [...] obr. [...] N. H. – budowa sieci wodociągowej, kanału technologicznego i zasilania oświetlenia ulicznego. 2. na części działki nr [...] [...]) obr. [...] – przebudowa przykanalików kanalizacji deszczowej wraz z kratkami ściekowymi (w nawiasie podano nr działki po podziale). Nakładam niniejsza decyzją obowiązek i termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania wykraczających poza linie rozgraniczające teren inwestycji: 1. na części działki nr [...] [...] obr[...] – rozbiórka wiaty śmietnikowej (w nawiasie podano nr działki po podziale). Termin rozbiórki podano w rozdziale VII. Obszary objęte ww. obowiązkami zostały pokazane na Załączniku Nr 2/N do decyzji Wojewody Małopolskiego, znak: WI-VI.7821.1.37.2022.AL, tj. na mapie przedstawiającej proponowany przebieg ww. drogi opracowanej w skali 1:500. W związku z ustaleniem ww. obowiązków określam ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji ww. obowiązków." VI. uchylono zaskarżoną decyzję w części zapisu znajdującego się na stronach 9 i 10, w rozdziale XI pt.: "Zezwolenie na wykonanie obowiązków, o których mowa w pkt IX i X", o treści: "Zezwala się Prezydentowi Miasta Krakowa na zajęcie na czas niezbędny do prowadzenia robót budowlanych pasa gruntu wyżej wymienionych nieruchomości w p. IX i X. Właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości są zobowiązani udostępnić nieruchomość w celu dokonania przebudowy lub budowy sieci uzbrojenia terenu, budowy lub przebudowy zjazdów, na czas prowadzonych robót budowlanych; Obowiązek udostępniania nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej; Na Prezydencie Miasta Krakowa, jako inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu zjazdów, sieci uzbrojenia terenu oraz po rozbiórce istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania oraz tymczasowych obiektów budowlanych. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art.128 ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r., o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 poz. 1899 z późn. zm.)" i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "Zezwala się Prezydentowi Miasta Krakowa na zajęcie na czas niezbędny do prowadzenia robót budowlanych pasa gruntu wyżej wymienionych nieruchomości w p. IX i X. Właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości są zobowiązani udostępnić nieruchomość w celu dokonania przebudowy lub budowy sieci uzbrojenia terenu, rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, na czas prowadzonych robót budowlanych; Obowiązek udostępniania nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej; Na Prezydencie Miasta Krakowa, jako inwestorze ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po wykonaniu robót budowlanych związanych z: przebudową innych dróg publicznych, rozbiórką istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, budową lub przebudową sieci uzbrojenia terenu, a jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe, albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art.128 ust. 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2021. 1899 z późn. zm.)". VII. Uchylono zaskarżoną decyzję w części zapisu znajdującego się na stronie 10, w wierszach od 15 do 19, o treści: " XIII. Integralną część niniejszej decyzji stanowią: Załącznik Nr 1 – projekt budowlany Załącznik Nr 2 – mapa w skali 1: 500, przedstawiająca proponowany przebieg drogi (z liniami rozgraniczającymi teren projektowanego pasa drogowego) z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu." i w tym zakresie orzeczono o nowym zapisie: "Załącznik Nr 1 - projekt budowlany, wraz z załącznikiem Nr 1/N - strony zamienne projektu budowanego, stanowiącym integralną część decyzji Wojewody Małopolskiego znak: WI-VI.7821.1.37.2022.AL, , Załącznik Nr 2/N - zamienna mapa z proponowanym przebiegiem drogi w skali 1:500, stanowiąca integralną część decyzji Wojewody Małopolskiego, znak: WI-VI.7821.1.37. 2022.AL." VIII. Uchylono zaskarżoną decyzję w części jej załącznika Nr 2, tj. mapy z proponowanym przebiegiem drogi w skali 1:500 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, przedstawiającej proponowany przebieg drogi i w tym zakresie orzekam o nowym załączniku, tj. mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, pn.: mapa z proponowanym przebiegiem drogi z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejącego uzbrojenia terenu, stanowiącym załącznik Nr 2/N do niniejszej decyzji Wojewody Małopolskiego. IX. uchylono zaskarżoną decyzję w części jej załącznika Nr 1 tj. w projekcie budowlanym w zakresie części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu rys. Z-01 (strona 57) i w tym zakresie orzeczono o zatwierdzeniu - zamiennego rysunku projektu zagospodarowania terenu w skali 1:500, opisanego jako załącznik Nr 1/N1 do decyzji Wojewody Małopolskiego, oraz: - aktualnych na dzień uzupełnienia projektu budowlanego (na etapie postępowania odwoławczego) oświadczeń projektantów i sprawdzających projekt budowlany, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane opisane jako załącznik Nr 1/N2 do niniejszej decyzji, - aktualne zaświadczenia o wpisie do właściwej izby inżynierów budownictwa dla projektantów opracowujących projekt budowlany, opisane jako załączniki Nr 1/N3 do niniejszej decyzji. X. W pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia 23 sierpnia 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa zezwolił na realizację opisanej powyżej inwestycji drogowej w oparciu o art. 11g ust. 1 pkt 1 i art. 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity Dz.U.2023.162, zwanej dalej specustawą). Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. P., zarzucając naruszenie: - art. 11d ust. 1 pkt 2 specustawy, poprzez wady w analizie powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, - art. 11d ust. 1 pkt 8d specustawy, poprzez brak informacji w treści zaskarżonej decyzji o opinii dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej, - art. 11f ust. 1 pkt 3 specustawy, poprzez nieprzedłożenie z Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska aktualnej informacji lub decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań planowanej inwestycji, - art. 11f ust. 3 specustawy w związku z art. 49 kpa, poprzez nadanie decyzji klauzuli wykonalności w czasie gdy postępowanie nie było skutecznie zakończone, bowiem skutecznie nie dostarczono skarżącemu zawiadomienia o wydaniu decyzji, - art. 7 i 8 kpa, poprzez brak uwzględnienia interesu stron postepowania jak również prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania wnioskodawcy. Wojewoda, po zapoznaniu się z treścią odwołania, wezwał inwestora do uzupełnienia i korekty akt sprawy w zakresie dostarczenia nowej mapy z proponowanym przebiegiem drogi oraz uzupełnienia akt o elementy projektu budowlanego. W odpowiedzi została przedłożona skorygowana mapa z proponowanym przebiegiem drogi, na której w sposób czytelny przedstawiono przebieg istniejących pasów drogowych dróg publicznych, tj. ul. Centralnej i ul. Woźniców. Oprócz tego skorygowano oznaczenia na legendzie mapy oraz błędne oznaczenia rozbiórki ogrodzenia znajdującego się poza liniami rozgraniczającymi. Jednocześnie projektant skorygował omyłkowo wkreślony obowiązek budowy lub przebudowy zjazdu na działce nr [...] ([...] obręb [...], który zaprojektowany został poza liniami rozgraniczającymi. Omyłkowo wkreślony obowiązek budowy lub przebudowy zjazdu został skorygowany, a przebudowę zjazdu zaprojektowano w granicach linii rozgraniczających projektowanej drogi KDL. Ponadto w związku z objęciem linią rozgraniczającą części wiaty śmietnikowej na działce nr [...] [...] obręb [...], która nie została objęta obowiązkiem rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, pełnomocnik inwestora dołączył oświadczenie właściciela wiaty śmietnikowej o wyrażeniu zgody na jej rozbiórkę oraz o wyrażeniu zgody o nałożeniu ograniczeń z tym związanych w decyzji Wojewody Małopolskiego. Odnosząc się do uwag dotyczących projektu budowalnego, pełnomocnik wyjaśnił, że został on uzgodniony z Rzeczoznawcą ds. Zabezpieczeń Przeciwpożarowych. Pełnomocnik inwestora przedłożył rysunek z projektem zagospodarowania terenu, na którym zawarte jest uzgodnienie przeciwpożarowe. Jak również załączył aktualne na dzień uzupełnienia projektu budowlanego oświadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane i zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy, projektantów sporządzających projekt budowlany. Ponadto pełnomocnik inwestora wniósł do protokołu uzupełnienie dotyczące określenia terminu rozbiórki obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, w tym położonych pomiędzy liniami rozgraniczającymi i określił, że rozbiórka nastąpi zgodnie z harmonogramem wykonawcy, lecz nie później niż do 90 dni od daty rozpoczęcia robót budowlanych. Po przeanalizowaniu powyżej opisanych uzupełnień i wyjaśnień Wojewoda Małopolski stwierdził, że akta sprawy zostały uzupełnione w zakresie umożliwiającym wydanie rozstrzygnięcia, o czym zawiadomieniem z 21 lutego 2023 r. poinformował strony postępowania, zapewniając jednocześnie możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się na ten temat. W dniu 23 lutego 2023 r. skarżący zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda częściowo uchylił zaskarżoną decyzję, modyfikując wydane rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy inwestor uzyskał wymagane opinie. Do wniosku załączone zostały również wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-5 specustawy załączniki, projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby uprawnione. Wojewoda doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja I instancji posiada wady, jednak ich charakter nie powoduje konieczności uchylenia decyzji i w efekcie organ odwoławczy dokonał niezbędnej korekty merytorycznej. Uzasadniając wprowadzone zmiany, organ wyjaśnił, że: - w punkcie I uzupełnił zapis dotyczący określenia lokalizacji inwestycji poprzez wskazanie obszaru, na którym został określony obowiązek i termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania. Po dokonaniu analizy mapy z proponowanym przebiegiem drogi oraz rysunku z projektem zagospodarowania terenu, organ II instancji ustalił, iż na działce [...] powstałej z działki [...] obręb [...] znajduje się obiekt budowlany (wiata śmietnikowa), która w części objęta jest liniami rozgraniczającymi projektowanej drogi gminnej KDL, natomiast nie została objęta obowiązkiem rozbiórki. Pełnomocnik inwestora w wyniku wezwania przez organ II instancji skorygował wniosek w zakresie konieczności nałożenia obowiązku rozbiórki przedmiotowego obiektu i przedłożył zgodę właściciela na rozbiórkę obiektu budowlanego oraz nałożenia ograniczeń związanych z określeniem ww. obowiązku w decyzji Wojewody Małopolskiego. W związku z powyższym Wojewoda Małopolski, uwzględniając wniosek inwestora, skorygował zaskarżoną decyzję ww.zakresie. Ponadto uchylił omyłkowy zapis w treści decyzji dotyczący numeru działki [...] i orzekł w tym miejscu poprzez prawidłowe wskazanie numeru [...] Powyższy zapis stanowi omyłkę pisarską. W treści skorygowanego wniosku oraz w projekcie budowalnym numer przedmiotowej działki został określony prawidłowo; - w punkcie II uchylił zapis dotyczący określenia powiązania dróg KDL i KDD z innymi drogami publicznymi, uzupełniając ten zapis w zakresie wskazania numeru i klasy wszystkich dróg publicznych łączących się z projektowaną drogą KDL i KDD, jak również opisania sposobu powiązania projektowanych dróg z innymi drogami publicznymi; - w punkcie III zmienił zapisy dotyczące załącznika nr 2 do zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa, tj. mapę z proponowanym przebiegiem drogi w skali 1:500 oraz odpowiednio zapisy w treści decyzji dotyczące ww. załącznika i orzekł w tym zakresie wskazując nowy załącznik Nr 2/N, tj. o mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi ze względu na korekty dokonane przez pełnomocnika inwestora na etapie postępowania wyjaśniającego, które zostały opisane na stronie 10 niniejszej decyzji; - w punkcie IV uchylił nieprecyzyjny zapis dotyczący terminu rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania orzekając w tym zakresie o nowym zapisie, który w trakcie postępowania odwoławczego został uzupełniony przez pełnomocnika inwestora; - w punkcie V i VI uchylił nieprecyzyjne i błędne zapisy dotyczące określonych obowiązków i zezwolenia na ich wykonanie opisane w punkcie IX i X decyzji Prezydenta Miasta Krakowa i orzekł o nowych zapisach doprecyzowując określone obowiązki oraz zapisy o zezwoleniu na ich wykonanie, które zostały doprecyzowane przez pełnomocnika inwestora w postępowaniu wyjaśniającym; - w punkcie VII uchylił nieaktualny (na skutek rozstrzygnięć niniejszej decyzji) zapis dotyczący wskazania załączników do zaskarżonej decyzji, orzekając w to miejsce o jej aktualnych załącznikach; - w punkcie VIII uchylił załącznik Nr 2 do zaskarżonej decyzji, tj. mapę przedstawiającą proponowany przebieg drogi, orzekając o nowej mapie przedstawiającej proponowany przebieg drogi, stanowiącą załącznik Nr 2/N do niniejszej decyzji, skorygowaną na etapie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ odwoławczy w zakresie opisanym na stronach 9 i 10 niniejszej decyzji; - w punkcie IX uchylił załącznik Nr 1 w projekcie zagospodarowania terenu będącego częścią projektu budowlanego w części rysunkowej na stronie 57 rysunek projekt zagospodarowania terenu, orzekając w tym zakresie poprzez zatwierdzenie w miejscu uchylonego rysunku 15 zamiennego projekt zagospodarowania terenu stanowiący załącznik Nr 1/N. Zmiana załącznika spowodowana jest złożonymi przez pełnomocnika inwestora, w toku prowadzonego postępowania, wyjaśnieniami do wezwania Wojewody. W związku z wprowadzonymi zmianami w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, pełnomocnik inwestora dostarczył aktualne oświadczenie projektantów oraz aktualne zaświadczenie wydane przez właściwą izbę. Powyższe modyfikacje nie naruszają zdaniem Wojewody zasady dwuinstancyjności. Postępowanie było bowiem tożsame pod względem podmiotowym i przedmiotowym, dotyczyło tego samego wniosku. Wprowadzona regulacja dotyczy natomiast zagadnień formalno-prawnych. W dalszej części organ odwoławczy odniósł się do postawionych w odwołaniu zarzutów. W tym zakresie wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora skorygował zapis dotyczący analizy powiązania projektowanych dróg KDL i KDD z innymi drogami publicznymi, a Wojewoda Małopolski odpowiednio zreformował decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w zakresie określenia tego powiązania. W kwestii nieodniesienia się w analizie powiązania drogi z innymi drogami publicznymi do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, organ odwoławczy wskazał, że spełnienie przesłanek wynikających z § 1 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie stanowi gwarancję bezpieczeństwa drogi. Za niezasadne uznano stwierdzenie, że brakuje opisu i parametrów placu do zawracania, plac ten bowiem został zaprojektowany na końcu projektowanej drogi. Odnośnie zarzutu, że brak jest odniesienia się do opinii dyrektora właściwego regionalnego zarządu gospodarki wodnej organ wyjaśnił, że przedłożono opinię Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie znak: KR.RPU.430.261.2018.KM z 22 listopada 2018 r., z której wynika brak zastrzeżeń do realizacji przedmiotowej inwestycji. Co więcej, przedmiotowa inwestycja nie wkracza w tereny będące we władaniu Wód Polskich, jak również w ramach inwestycji nie projektuje się urządzeń wodnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, sporna inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, przez co decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie była wymagana. W kwestiach formalnych wyjaśniono też, że decyzję o zezwoleniu na realizacji inwestycji drogowej doręcza się tyIko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 11f ust. 3 specustawy, które następuje w formie obwieszczenia. Od powyższej decyzji K. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. 1. art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 i art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.), polegające na uchyleniu i ponownym orzeczeniu w dziewięciu przypadkach (pkt. od I do IX sentencji zaskarżonej decyzji), naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności; 2. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nieprawidłową i niepełną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a także poprzez niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji, brak pouczenia, jak również błędną wykładnię przepisów. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia zgodnie z art. 145 § 1 oraz art. 135 na podstawie art. 138 § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy ani przepisów proceduralnych w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym przy kontroli sądowej decyzji wydanej w oparciu o przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych generalnie nie może sąd orzec o uchyleniu decyzji w całości ani stwierdzeniu jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki (vide: brzmienie art. 11g ust 3 specustawy drogowej). Zaznaczyć również należy, że kontroli zaskarżonej decyzji można dokonać jedynie w zakresie wyznaczonym granicami interesu prawnego skarżącego, wynikającego z przysługującego prawa własności do nieruchomości. Pomimo tego, że zezwolenie na realizację inwestycji drogowej ze względu na swój liniowy charakter obejmuje wiele nieruchomości, a w konsekwencji jest wiele stron postępowania, to interes prawny każdej z nich nie może dotyczyć całej decyzji. Wręcz przeciwnie, interes prawny poszczególnych stron postępowania o wydanie tego rodzaju zezwolenia dotyczy tej części decyzji, która dotyczy nieruchomości danej osoby. Innymi słowy, każdy z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości oraz osób mających inne prawa do nieruchomości jest stroną decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, ale tylko w części dotyczącej jego nieruchomości (zob. M. Wolanin, Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Komentarz, Legalis/el. 2010). Zatem sąd jest uprawniony do rozpatrywania skargi w granicach oddziaływania decyzji na interes prawny strony skarżącej, chyba że decyzja obarczona jest wadami naruszenia prawa rzutującymi na całą jej treść, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji musi być przypomnienie specyfiki decyzji zezwalających na realizację inwestycji drogowej wydawanych przy zastosowaniu przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 162). W ustawie tej przewidziano szczególny tryb udzielania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, w ramach którego decyzja ma charakter kompleksowy a procedura, w której jest wydawana ma charakter uproszczony. Kompleksowość decyzji polega na tym, że w jednej decyzji zawarto wszystkie niezbędne aspekty procesu inwestycyjnego i w efekcie umożliwiono inwestorowi przystąpienie do robót budowlanych w oparciu o taką decyzję. Decyzja przesądza bowiem nie tylko o lokalizacji inwestycji drogowej, tj. przebiegu drogi, ale też zatwierdza podział nieruchomości (linie rozgraniczające pasów drogowych, ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości) oraz zatwierdza projekt budowlany przewidujący konkretne rozwiązania techniczne zaplanowanej drogi (art. 11f ust. 1 pkt 1 – 8 specustawy drogowej). Nieruchomości lub ich części, które wskutek zatwierdzonego podziału znalazły się w granicach pasa drogowego, stają się z mocy prawa, z dniem w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji stała się ostateczna, własnością Skarbu Państwa (w odniesieniu do dróg krajowych) lub własnością odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego (w odniesieniu do dróg wojewódzkich, powiatowych i gminnych) - art. 12 ust. 1 i 4. Z kolei uproszczony charakter procedury prowadzącej do wydania decyzji polega na tym, że specustawa drogowa w sposób szczegółowy wskazuje, jakim wymogom powinien odpowiadać wniosek o wydanie decyzji (art. 11d ust. 1), jak powinna przebiegać procedura wydania decyzji (art. 11d ust. 2-10), jakie elementy powinna zawierać decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji (art. 11f). W przypadku spełnienia przewidzianych prawem przesłanek właściwy organ ma bezwzględny obowiązek wydania pozytywnego rozstrzygnięcia, tj. udzielenia zezwolenia. Skoro więc ustawodawca precyzyjnie określił zakres wniosku składanego przez inwestora drogi publicznej, to porównując jego zawartość (wraz z załącznikami) z ustawowo wyznaczoną treścią orzeczniczą decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej określoną w przywołanym wyżej art. 11f ust. 1 specustawy drogowej, organy orzekające nie mogą modyfikować ustaleń i parametrów zawartych we wniosku o wydanie ww. decyzji, jeżeli nie wynika to z wiążących organ przepisów prawa, niezależnie od ustaleń zawartych we wniosku. Inaczej mówiąc w ramach postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy specustawy drogowej organy orzekające badają jedynie kwestie formalnoprawne i kompletność wniosku o wydanie decyzji. Organy nie posiadają kompetencji do wyznaczania, korygowania trasy inwestycji czy też do zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. Procedujące w tym postępowaniu organy administracji publicznej nie są także uprawnione do przeprowadzania jakiejkolwiek oceny co do racjonalności czy słuszności koncepcji inwestora. O przebiegu drogi decyduje w istocie zarządca drogi publicznej (wnioskodawca) i to on wybiera najbardziej korzystne rozwiązanie lokalizacyjne i techniczno-wykonawcze. Rolą orzekającego w sprawie organu jest sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tylko stwierdzenie, że kształt inwestycji w wersji zgłoszonej we wniosku narusza normę wynikającą z określonych przepisów prawa zobowiązuje organ do odmowy wydania zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w wersji wnioskowanej przez zarządcę drogi publicznej (por. wyroki: NSA z 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14; wyrok NSA z 22 września 2020 r., II OSK 711/20; WSA w Rzeszowie z 23 marca 2021 r., II SA/Rz 228/21; wyrok WSA w Warszawie z 27 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 866/19; wyrok WSA w Olsztynie z 2 kwietnia 2019 r., II SA/Ol 41/19; wyrok WSA w Lublinie z 28 marca 2019 r., II SA/Lu 988/18, WSA w Białymstoku z 28.10.2022r. sygn. II SA/Bk 415/22, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W postępowaniu opartym o przepisy specustawy drogowej interes społeczny i gospodarczy ma prymat nad słusznym interesem strony, bowiem inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej, co oznacza, że jest inwestycją celu publicznego. Natomiast ochronę prawa własności gwarantuje art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowiąc, iż własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), aczkolwiek nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Na mocy przepisów specustawy drogowej organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za słusznym odszkodowaniem. Oznacza to, że w specustawie drogowej ustawodawca dopuścił ograniczenie prawa własności z uwagi na budowę lub rozbudowę drogi publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W sytuacjach kolizji interesu publicznego i indywidualnego, pomimo że prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP (art. 21 ust. 1), prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu. Ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora i zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie określonym przepisami specustawy drogowej, dążąc do zrealizowania istotnych celów publicznych, wśród których znajduje się między innymi potrzeba modernizacji istniejących dróg publicznych. Powyższa regulacja, co należy wyraźnie zaznaczyć, mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2020 r., II OSK 3586/19, LEX nr 2825620). Zaskarżona decyzja w pełni odpowiada wymogom określonym w specustawie i została wydana po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. W szczególności projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ww. ustawy do projektu załączono oświadczenia projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany został uzgodniony przez Zespół Koordynujący Usytuowanie Projektowanych Sieci Uzbrojenia Terenu Prezydenta Miasta Krakowa (odpis protokołu nr GD- 17.6630.2559.2021 z 3.11.2021 r. oraz nr GD-17.6630.2815.2021 z 8.12.2021 r.). Inwestor uzyskał również wszelkie wymagane w art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 8 opinie, a do wniosku dołączył wymienione w art. 11d ust. 1 pkt 1-5 załączniki. Treść zaskarżonej decyzji nie pozostawia wątpliwości, że Wojewoda nie ograniczył się do zaakceptowania zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji. W wyniku złożonego przez skarżącego odwołania, wezwał inwestora do zajęcia stanowiska, w następstwie czego doszło do merytorycznej korekty decyzji. Wbrew zarzutom skarżącego wprowadzone modyfikacje nie naruszają jednak zasady dwuinstancyjności. Zmiany sprowadziły się bowiem do drobnych zmian formalnych lub aktualizujących, które w żaden sposób nie wpłynęły na kształt spornej inwestycji. Wprowadzone modyfikacje, szczegółowo opisane na str. 9-10 uzasadnienia polegają m.in. na uzupełnieniu decyzji o konieczność rozbiórki istniejącej wiaty śmietnikowej, na którą to rozbiórkę przedstawiono zgodę właściciela, wskazano numer i klasę wszystkich dróg publicznych łączących się z projektowaną drogą, sprecyzowano termin rozbiórki oraz skorygowano mapę w świetle dokonanych przez inwestora aktualizacji. Wbrew zarzutom skargi, powyższe zmiany nie były na tyle istotne, aby powodowały konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 138 § 1 kpa, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3)umarza postępowanie odwoławcze. Art. 138 § 2 kpa stanowi z kolei, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Należy na wstępie podkreślić, że sposób sformułowania powyższych przepisów wskazuje, że organ odwoławczy jest co do zasady zobowiązany do wydania jednego z rozstrzygnięć opisanych w art. 138 §1 kpa, dążąc do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Decyzja kasacyjna jest natomiast wydawana wyłącznie w określonym przypadku, gdy doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W doktrynie tłumaczy się, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy (a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136). Organ odwoławczy może uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania także wówczas, gdy organ pierwszej instancji wprawdzie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych (np. czynności przeprowadził pracownik wyłączony ze sprawy, stronę pozbawiono możliwości udziału w postępowaniu; tak B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 729). Z drugiej strony w orzecznictwie podkreśla się, że organ odwoławczy ma obowiązek wydać decyzję reformacyjną, jeżeli nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 22.09.1981 r., II SA 400/81, ONSA 1981/2, poz. 88). Organ nie powinien więc unikać merytorycznego rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy stan faktyczny jest możliwy do ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, a sporna jest tylko kwestia jego oceny. Natomiast jeżeli organ odwoławczy ustali, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mieszczącego się w granicach art. 136, wówczas powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie uzupełniające, a następnie zależnie od wyników tego postępowania wydać właściwą decyzję, w tym właśnie decyzję reformacyjną. Istotne, aby organ odwoławczy, rozstrzygając sprawę w sposób odmienny od organu pierwszej instancji, orzekał w granicach sprawy administracyjnej. Wyjście poza granice sprawy przez organ odwoławczy jest niedopuszczalne (por. wyrok WSA w Gdańsku z 29.09.2005 r., II SA/Gd 2305/02, CBOSA). W przedmiotowej sprawie, w opinii Sądu nie została spełniona przesłanka warunkująca uchylenie zaskarżonej decyzji, konieczny do uzupełnienia zakres sprawy nie miał bowiem istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Jak wskazano powyżej, organ odwoławczy nie wykroczył poza granice sprawy administracyjnej, operując w ramach tego samego wniosku. Na skutek dokonanych przez inwestora korekt, dokonano wyłącznie nieznacznych zmian i uzupełnień, które w żaden sposób nie wpłynęły na generalny kształt inwestycji. W tym świetle organ odwoławczy był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania decyzji merytoryczno-reformatoryjnej, zwłaszcza biorąc pod uwagę przedmiot sprawy, jaką jest wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Jak wskazano powyżej tego typu inwestycje celu publicznego winny być traktowane priorytetowo nie tylko pod względem zaspokajania interesów społecznych i lokalnych ale również pod względem czasowym. Organy administracyjne tym bardziej powinny zmierzać do szybkiego rozstrzygnięcia sprawy, czemu z pewnością nie sprzyja wydawanie rozstrzygnięć kasatoryjnych. Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze można zauważyć, że brakuje w niej jakichkolwiek argumentów, które świadczyłyby o tym, że realizacja spornej inwestycji naruszałaby jakikolwiek interes prawny skarżącego. Zasadniczym zarzutem skarżącego jest naruszenie zasady dwuinstancyjności. Choć zgodnie z art. 15 kpa postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, co oznacza prawo strony do dwukrotnego zbadania sprawy, przepisu tego nie można czytać w oderwaniu od innych norm, w tym zacytowanego powyżej art. 138 kpa. Przepis ten wyklucza, jak wyjaśniono powyżej, każdorazowe przekazywanie sprawy do ponownego rozpoznania w razie jakiegokolwiek uchybienia przepisów. Ponadto należy wskazać, że prawo skarżącego do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu zostało zachowane, a ten z niego w sposób aktywny skorzystał. W szczególności, na skutek złożonego przez skarżącego odwołania, sprawa została rozpoznana przez organ odwoławczy, a zarzuty skarżącego stały się powodem weryfikacji złożonego pierwotnie wniosku. Skarżącego zawiadomiono o prawie do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Z prawa tego skarżący skorzystał, a następnie zaskarżył decyzję odwoławczą do Sądu. W skardze nie zawarł jednak żadnych merytorycznych zarzutów, czy zastrzeżeń względem spornego rozstrzygnięcia. Sąd nie zgadza się również z enigmatycznym zarzutem nieprawidłowej i niepełnej oceny materiału dowodowego. W opinii Sądu, organ odwoławczy uważnie rozpoznał zarzuty skarżącego i zwrócił się do inwestora o wyrażenie stanowiska w ich sprawie. W efekcie dokonał dość licznych, choć w swej istocie kosmetycznych poprawek decyzji organu I instancji, co świadczy o jego wnikliwości i skrupulatności. Oddaleniu podlegał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wbrew temu zarzutowi, w opinii Sądu uzasadnienie spełnia wszelkie kodeksowe wymogi, zawiera zarówno ustalenia faktyczne, jak i wyjaśnia podstawy prawne rozstrzygnięcia. Co istotne w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy uzasadnił wprowadzone zmiany oraz wskazał przyczyny, dla których wydanie decyzji reformatoryjnej nie narusza zasady dwuinstancyjności. Odniósł się też szczegółowo do zarzutów odwołania i zgłaszanych przez skarżącego zarzutów. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności sąd na zasadzie art. 151 P.p.s.a orzekł jak w sentencji.