II SA/Wa 1557/10

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. z dnia 25 października 2010 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi A. S. – przedstawiciela ustawowego małoletnich: A. S. i K. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: ustanowić dla A. S. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie UZASADNIENIE A. S. wnioskiem z dnia 25 października 2010 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata. Z treści wniosku oraz załączonych do niego dokumentów źródłowych wynika, że wnioskodawczyni prowadzi gospodarstwo domowe wraz z dwójką małoletnich dzieci, a źródło dochodu w tym gospodarstwie sprowadza się do kwot przyznanych świadczeń rodzinnych wraz z dodatkami, w łącznej wysokości 408 zł miesięcznie. Jednocześnie skarżąca, w rubryce 5. formularza wniosku, przedstawiła sytuację finansową swojej rodziny jako trudną, a w rubryce 10. oświadczyła, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Tę ostatnią okoliczność potwierdziła składając do akt zaświadczenie wydane w dniu 26 października 2010 r. przez Starostę [...]. Wedle treści tego dokumentu, skarżąca posiada od dnia 2 listopada 2009 r. status osoby bezrobotnej i od tego dnia nie posiada prawa do zasiłku. W myśl art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa. W niniejszej sprawie skarżąca wykazała, że osiągany w jej gospodarstwie domowym dochód pochodzi wyłącznie z przyznanych jej świadczeń rodzinnych i służy utrzymaniu aż trzech osób. Z kolei, wysokość tego dochodu nie pozwala poczynić jej niezbędnych oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i dzieci. Tym samym nie jest możliwe poniesienie przez skarżącą wydatków na ustanowienie adwokata. W związku z tym należało uznać, że zostały spełnione określone w art. 246 § 1 ppsa przesłanki obligujące do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, postanowiono jak sentencji.