I SA/Bd 918/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zdzisław Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wezwania do usunięcia braków w zażaleniu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. UZASADNIENIE I SA/Bd 918/11 UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 sierpnia 2011 r., działając w imieniu J. z o. o. w likwidacji J. S. wniósł zażalenie na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wezwał J. S., wnoszącego podanie, do usunięcia braków w zażaleniu z dnia 1 sierpnia 2011 r. Brak polegał na nieistnieniu w aktach sprawy dokumentu potwierdzającego udzielenie J. S. pełnomocnictwa przez Spółkę J. sp. z o. o. w likwidacji do występowania w jej imieniu przed Dyrektorem Izby Skarbowej w B. J. S. wniósł pismem z dnia 21 października 2011 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. W skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] oraz o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, iż jest ona niedopuszczalna z powodów formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie rozpoznaje skarg na postanowienia, na które nie służy zażalenie. W przedmiotowej sprawie, zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w B. wezwał skarżącego do usunięcia braków zażalenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż postanowienie to jest niezaskarżalne. Na podstawie art. 216 § 1 i 2 ustawy - Ordynacja podatkowa, w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia, które dotyczą poszczególnych kwestii, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, jak np. konieczność usunięcia braków w podaniu. Natomiast stosownie do art. 236 § 1 ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W omawianym przypadku przepisy ordynacji podatkowej nie stanowią o tym, że na postanowienie wydane na podstawie art. 169 § 1 ordynacji podatkowej, tj. wzywające do usunięcia braków formalnych pisma służy zażalenie. Z tych przyczyn skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia. Na marginesie należy jedynie wskazać, że do momentu wydawania niniejszego postanowienia, w 2011 r Skarżący w Wydziale Finansowym tut. Sądu złożył 57 skarg, z których 15 podlegało odrzuceniu a 17 zostało oddalonych. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez skarżącego wraz ze skargą wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł na art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie zostało zaskarżone do Sądu niezaskarżalne postanowienie wzywające skarżącego do usunięcia braków w zażaleniu. Skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie NSA w postanowieniach z 8 listopada 2011r. I FZ 349/11, postanowieniu z 4 listopada 2011r., postanowieniu z dnia 21 października 2010r. II OZ 295/11). Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.