I SA/Gl 1032/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia WSA Teresa Randak (spr.),, Asesor WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi E. i A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] roku, nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. w Dz. U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami), uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] roku, nr [...], którym organ ten odmówił A. S. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 25 maja 2007 roku, nr [...], wstrzymania czynności egzekucyjnych prowadzonych na podstawie w/w tytułu oraz doręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi E. i A. małżonków S. oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B.. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. przedstawił następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną : W dniu [...] roku Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., działając jako wierzyciel postanowieniem nr [...] uznał za niedopuszczalne zarzuty zgłoszone pismem z dnia 3 lipca 2007 r. przez A. S. na tytuł wykonawczy nr [...] i w tym też dniu działając jako organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego, wstrzymania czynności egzekucyjnych oraz doręczenia tytułu wykonawczego pełnomocnikowi. Postanowienie to zawierało błędne pouczenie strony o niemożności jego zaskarżenia. W zażaleniu na to postanowienie A. S. zawarł zarzut pozbawienia go prawa do skutecznej obrony oraz zarzut podania nieprawdy w tytule wykonawczym poprzez podanie jako zobowiązanej A. Wskazał także na prowadzenie dwóch równolegle egzekucji, gdyż jak podniósł organ nadrzędny nie rozpoznał – do czasu wydania spornego postanowienia – rozstrzygnięcia w sprawie rozpoznania wniosku o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutów zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, że rozpoznanie pisma strony nazwanego "skargą" zostało rozpoznane w trybie zażaleniowym, głównie z dwóch przyczyn: - po pierwsze dlatego, że pismo to zostało wniesione z zachowaniem 7 – dniowego terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia organu egzekucyjnego, - po drugie dlatego, że prawo strony do wniesienia zażalenia wynikało z treści art. 112 i art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 17 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 18 tej ustawy, zgodnie z którym błędne pouczenie zobowiązanego w postanowieniu co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie. Dodatkowo organ nadzoru podniósł, iż przepisami jak to nazwał "adekwatnymi" do rozpatrzenia zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w badanej sprawie są przepisy art. 34 § 4 i art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zatem ich rozpatrzenie przez organ egzekucyjny stało się konieczne, z tych też względów należało sprawę przekazać organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. i A. S. domagali się : - uchylenia postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K., - umorzenia postępowania egzekucyjnego, - wstrzymania czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania skargi, - zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili : 1) naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez prowadzenie egzekucji pomimo nieistnienia obowiązku podatkowego, 2) naruszenie art. 137 § 4, art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 92 pkt 2 Kodeksu postępowania cywilnego – poprzez niewłaściwą ich wykładnię i zastosowanie w związku z niedoręczeniem odpisu tytułu wykonawczego oraz wszystkich decyzji i postanowień ustanowionemu pełnomocnikowi, 3) naruszenie art. 120 i art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez nadużywanie prawa i niewykonywanie wyroków sądowych. W uzasadnieniu skargi, wskazano przede wszystkim na nieposiadanie przez skarżącą zaległości podatkowych, w tym zwłaszcza w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W tym zakresie skarżący odwołali się do uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2006 r. sygn. akt 760/05, cytując jego fragment oraz konkludując, że organy podatkowe uruchamiając postępowanie egzekucyjne działały wbrew wyrokowi sądu i dopuściły się naruszenia prawa. W pismach procesowych z dnia 23 maja 2008 r. oraz z dnia 28 lipca 2008 r. skarżący podtrzymali stanowisko zawarte w skardze poszerzając je o zarzut naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów art. 32 i art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także art. 9, art. 64 § 2, art. 8, art. 86 oraz art. 156 § 1 pkt 2 tego Kodeksu. Uzasadniając szczegółowo zarzuty wskazano przede wszystkim na obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi, w sytuacji, gdy strona takiego pełnomocnika ustanowiła. W przypadku natomiast, gdy organ powziął wątpliwość co do zakresu umocowania, jego obowiązkiem było wezwanie pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego pisma, ze wskazaniem skutków procesowych takiego nie uzupełnienia. Skarżący wskazali przy tym, na niekonsekwentne działanie w tym zakresie głównie Dyrektora Izby Skarbowej, który – przy tym samym pełnomocnictwie – w jednych przypadkach uznawał prawo pełnomocnika do reprezentowania skarżących, w innych zaś odmawiał mu takiego prawa. Skarżący dla potwierdzenia słuszności twierdzeń zawartych zarówno w skardze, jak i pismach procesowych odwołali się do orzecznictwa sądowo – administracyjnego, cytując obszerne fragmenty uzasadnień wskazanych wyroków sądowych. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2008 r. skarżący rozszerzyli dotychczasowe zarzuty o naruszenie przez organy podatkowe: 1) art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka 2) art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 7, 9, 87 ust. 1, art. 91 ust. 1 i 2 oraz art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dyrektor Izby Skarbowej, w pismach procesowych z dnia 18 sierpnia 2008 r. i z dnia 21 stycznia 2008 r. podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) "Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej". "Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej" (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji/postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skarga – nie zasługuje na uwzględnienie – bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Przedmiot sporu ogranicza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej, działając w niniejszej sprawie jako organ nadzoru nad organem egzekucyjnym uchylił postanowienie organu pierwszej instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. W skardze na to postanowienie zawarto zarzuty dotyczące prawa materialnego oraz prawa proceduralnego, przy czym najdalej idącym zarzutem skargi było nieistnienie obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w aktach podatkowych przekazanych Sądowi znajduje się ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającej E. i A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...] zł. W aktach tych znajdują się też zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem z dnia 22 czerwca 2007 r. Nr [...] w B S.A. wystawionego na podstawie tytułu wykonawczego [...] oraz potwierdzenie odbioru w/w zawiadomienia wraz z tytułem wykonawczym w dniu 28 czerwca 2007 r. przez A. S., a w dniu 29 czerwca 2007 r. przez B (pismo w/w Banku z dnia 23 lipca 2007 r. – k. 10 ). W aktach egzekucyjnych znajduje się także kserokopia upomnienia z dnia 13 września 2006 r. oraz potwierdzenie jego odbioru przez skarżącego w dniu 25 września 2006 r. Rację należy przyznać Dyrektorowi Izby Skarbowej – wskazującego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia – iż wyrok, na który powołuje się strona skarżąca z dnia 13 marca 2006 r. dotyczył decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] wydanej wskutek uwzględnienia we własnym zakresie skargi na decyzję tego organu dotyczącą zobowiązania w podatku dochodowym E. i A. małżonków S. za 2000 r. (wydanej przez ten organ w ramach tzw. autokontroli). Uchylenie w/w decyzji spowodowało, że do obiegu prawnego powróciła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającą E. i A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W tej sytuacji, zgodnie z art. 52 § 1 Ordynacji podatkowej na równi z zaległością podatkową traktuje się także oprocentowanie nienależnej nadpłaty bądź zwrotu podatku zwrócone lub zaliczone na poczet zaległych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Istotą jednakże rozstrzygnięcia organu II instancji jest nie rozstrzygnięcie merytoryczne, a stwierdzenie, iż organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, wstrzymania czynności egzekucyjnych oraz doręczenia tytułów wykonawczych pełnomocnikowi zawarł błędne pouczenie o braku prawa skarżących do złożenia zażalenia. Organ nadzoru wskazał przy tym, że organ egzekucyjny zobowiązany jest rozpatrzyć zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...], w trybie art. 34 i art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wskazał także, że kwestia umorzenia postępowania była przedmiotem rozpoznania organu nadzoru, który postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] orzekł o uchyleniu postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zaskarżone postanowienie nie narusza zatem prawa, gdyż organ nadzoru zasadnie wskazał na uchybienia organu egzekucyjnego oraz zawarł dla tego organu dyrektywy działania przy rozpoznawaniu zgłoszonych zarzutów. Należy bowiem podkreślić, że to organ egzekucyjny, a nie organ nadzoru podejmuje merytoryczne rozstrzygnięcia związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Organ nadzoru czuwa nad legalnością działania organu egzekucyjnego, a to oznacza, że podjęcie rozstrzygnięcia naruszającego przepisy prawa obliguje ten organ do uchylenia takiego rozstrzygnięcia. Taka też sytuacja miała miejsce w kontrolowanej sprawie, gdyż poza sporem jest fakt wydania przez organ egzekucyjny postanowienia, zawierającego zarówno błędne pouczenie, a właściwie brak pouczenia o przysługującym skarżącym zażaleniu, a także nie rozpatrzenie zarzutów trybie art. 34 i art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. z późn. zm. ), a to z tej przyczyny, że do postępowania egzekucyjnego ustawa ta nie ma zastosowania. Zgodnie z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. w Dz. U. z 2005 roku, nr 229, poz. 1954 z późniejszymi zmianami), "Jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego". Skarżący wskazali także na naruszenie przez organy egzekucyjne przepisów art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego pomimo istnienia podstaw do jego umorzenia. Zasadnym jest wskazanie, że w/w przepisy odpowiednio regulują: art. 33 podstawę zarzutów na tytuł wykonawczy, a zgodnie z jego treścią podstawą taką może być: "1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27" Przepis art. 34 reguluje natomiast sposób rozpatrywania zarzutów, a zgodnie z jego treścią " Zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. § 1a. Jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu". Skarżący wskazali także ( m.in. w piśmie procesowym z dnia 23 maja 2008 r. ) na naruszenie – przez organy działające w sprawie – treści art. 32 i art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie doręczenie tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę prowadzonej egzekucji, a także wydanych rozstrzygnięć w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. Odnosząc się do tego zarzutu, koniecznym jest wskazanie, iż skarżący na rozprawie w dniu 8 grudnia 2008 r. potwierdził, iż chodzi o pełnomocnika radcę prawnego P. M. ustanowionego w dniu 27 stycznia 2004 r. Pełnomocnictwo to zostało doręczone Urzędowi Skarbowemu w B. w dniu 4 lutego 2004 r. – co wynika z pieczątki tego Urzędu potwierdzającej wpływ korespondencji. Pełnomocnictwo to zawierało umocowanie w/w radcy prawnego do reprezentowania skarżącej i jej męża przed sądami i organami administracji w "sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r." W postępowaniu egzekucyjnym pełnomocnictwo musi być udzielone wprost i nie może być domniemane.. Z treści pełnomocnictwa powinien jasno wynikać jego zakres, tzn. jakich czynności, w jakim postępowaniu, przed jakim organem może dokonywać pełnomocnik w imieniu swojego mocodawcy. W pełnomocnictwie należy wskazać, czy obejmuje ono wszelkie czynności procesowe, czy też tylko niektóre z nich, a ponadto określić, czy dotyczy całego postępowania, czy też tylko określonego etapu. Nie można dowolnie interpretować zapisu pełnomocnictwa. Trzeba pamiętać, że to od mocodawcy zależy treść udzielonego pełnomocnictwa (w tym jego zakres). Jak wynika z załączonego pełnomocnictwa dotyczyło ono wyłącznie prawa reprezentowania skarżących w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Było to zatem pełnomocnictwo szczególne dotyczące tylko zobowiązania 2000 r., stąd też zasadnie organy podatkowe przyjęły, iż nie obejmowało to pełnomocnictwo prawa do reprezentacji skarżących w prowadzonych postępowaniach egzekucyjnych. Stąd też zarzut, iż organ winien w razie wątpliwości wezwać pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego wniosku – w tym przypadku wniosku pełnomocnika z dnia 7 stycznia 2007 r. – dotyczącego nowego adresu i kierowania wszelkich pism na wskazany adres, ale dotyczących zobowiązania podatkowego 2000 r. jest o tyle niezasadny, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczyło postępowania egzekucyjnego, a więc nie dotyczyło określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Zobowiązanie to zostało bowiem określone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającą E. i A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Na marginesie należy wskazać, że kwestia umocowania do działania pełnomocnika – na podstawie tego samego pełnomocnictwa z dnia 27 stycznia 2004 r. – była przedmiotem oceny zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w toczącym się sporze dotyczącym m.in. umorzenia postępowania egzekucyjnego. Wyrokiem z dnia 28 października 2008 r. sygn. akt II FSK 1247/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił – na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej – wyrok tut. Sądu uznającego zasadność skargi, wskazując, iż sporne pełnomocnictwo nie obejmowało prawa do działania w postępowaniu egzekucyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym wyrokiem uznał bowiem, że pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2004 r. obejmowało umocowanie tylko do działania przed organami administracji i sądami w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. W konsekwencji za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia przez organy podatkowe art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 7, 9, 87 ust. 1, art. 91 ust. 1 i 2 oraz art. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez – jak to określili skarżący – pozbawienie ich prawa do skutecznej obrony za pomocą ustanowionego pełnomocnika. Zarzut taki byłby zasadny, w sytuacji gdyby pełnomocnik był ustanowiony także w sprawach prowadzonej egzekucji, co w badanej sprawie nie wystąpiło. W aktach sprawy – co zresztą zostało potwierdzone na rozprawie przez skarżącego – znajduje się tylko jedno pełnomocnictwo tj. opisane już pełnomocnictwo z dnia 27 stycznia 2004 r. stanowiące umocowanie tylko i wyłącznie do działania w imieniu skarżących w sprawie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. Za niezasadny, a w konsekwencji za nie zasługujący na uwzględnienie Sąd uznał zarzut dotyczący naruszenia przez organ nadzoru przepisu art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym "Postępowanie egzekucyjne umarza się (...) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał". W badanej sprawie – na co już zwracano uwagę we wcześniejszej części uzasadnienia – istniała zaległość podatkowa, wynikająca z ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] orzekająca o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] określającej E. i A. S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...] zł. Bezspornym jest także, że skarżącym została wypłacone oprocentowanie naliczone od kwoty wpłaty dokonanej na poczet decyzji [...] z dnia [...] r. i zwróconej skarżącym w wysokości [...] zł. w dniu 21 marca 2005 r., po uchyleniu w/w decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Zgodnie z art. 52 § 1 Ordynacji podatkowej na równi z zaległością podatkową traktuje się także oprocentowanie nienależnej nadpłaty bądź zwrotu podatku zwrócone lub zaliczone na poczet zaległych, bieżących lub przyszłych zobowiązań podatkowych. Na tę właśnie zaległość wystawiony został sporny tytuł wykonawczy, stąd też zarzut skarżących, jakoby zaległość nie istniała nie mógł być w świetle przytoczonych wyżej okoliczności uznany za zasadny. Reasumując zatem powyższe wywody uznać należało, że zaskarżone postanowienie jest słuszna zarówno pod względem merytorycznym jak i podjęte zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami procesowymi. Wyrażone w postanowieniu stanowisko organu odwoławczego zostało nadto właściwie uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ), orzekł jak w sentencji wyroku.