IV SA/Po 237/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Walocha po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi M. N., J. N., A. N., K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących M. N., J. N., A. N., K. N. solidarnie kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r., zmienianym i uzupełnianym pismami z dnia [...] lutego 2012 r., [...] kwietnia 2013 r., [...] stycznia 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] marca 2014 r., [...] października 2014 r. oraz [...] listopada 2014 r. P. H. (zwany dalej "Inwestorem") wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie siedliska rolniczego o 11 obiektów (pawilonów) do hodowli zwierząt futerkowych (królików) o wymiarach: 150 m. długości, 2,5 m. szerokości, wielkość hodowli do 59 DJP, wraz z utwardzeniem terenu pod pawilony na działkach o nr ewid.[...] i [...], obręb [...], w miejscowości [...]. Decyzjami z dnia [...] lipca 2012 r. oraz [...] maja 2014 r. Wójt Gminy [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzje te zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiednio decyzją z [...] października 2013 r. oraz decyzją z [...] września 2014 r. Kolejną decyzją z dnia z [...] września 2015 r. , nr [...] (znak: [...] Wójt Gminy [...] na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 4 ust .2, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015 r. poz. 199 ze zm.; zwanej dalej "u.p.z.p.") ponownie odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie w przewidzianej skali odbiega od charakteru sąsiedniej zabudowy, składającej się z niewielkich gospodarstw indywidualnych. Ponadto projektowana inwestycja nie jest zgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...]. Organ zauważył, iż co prawda Studium nie jest aktem prawa miejscowego i nie może stanowić podstawy prawnej dla wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie oznacza to jednak, iż ustalenia decyzji o warunkach zabudowy mogą być z nim sprzeczne. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Inwestor zarzucając jej: 1. naruszenie art. 6 k.p.a. polegające na oparcie rozstrzygnięcia na przesłankach mających charakter hipotetyczny których nie przewidują przepisy prawa, w tym na przesłance braku zgodności planowanej inwestycji z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], 2 naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie gdyż powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy związana z zabudową zagrodową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...], 3. naruszenie art. 61 ust. 4 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, gdyż powierzchnia gospodarstwa rolnego wnioskodawcy związana z zabudową zagrodową wynosi 21,5302 ha (w [...] pow. gospodarstwa wynosi [...] ha), czyli przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w Gminie [...], która wynosi 10,8983 ha, 4. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż planowana inwestycja ze względu na swoją skalę odbiega od charakteru sąsiedniej zabudowy składającej się z niewielkich gospodarstw indywidualnych, oraz niewłaściwe zastosowanie ze względu na wyłączenie stosowania ww. przepisu przez art. 61 ust. 4 u.p.z.p., 5. naruszenie art. 9 ust. 4 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] czerwca 2016 r., Nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 562/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. decyzję Kolegium. Sąd nie podzielił stanowiska Kolegium, ażeby w sprawie wystąpiły okoliczności uzasadniające wydanie decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. Zdaniem Sądu nie było przeszkód ażeby w toku postępowania odwoławczego wyjaśnić, czy projekt decyzji odmownej został sporządzony przez osobę uprawnioną w rozumieniu art. 60 ust. 4 w zw. z art. 5 u.p.z.p. Sąd nie podzielił również stanowiska, iż projekt decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy wymaga uzgodnień i opiniowania, tak jak projekt decyzji pozytywnej dla inwestora. Odnosząc się do kwestii kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia Sąd zobowiązał organ odwoławczy do rozważenia, czy planowana inwestycja rzeczywiście ma charakter zabudowy zagrodowej. Wskazał, że ratio legis art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. Przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania. Sąd przesądził również, że skoro planowane przedsięwzięcie dotyczy zwierząt futerkowych o obsadzie 59 DJP, to brak było podstaw do wcześniejszego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] września 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Po 5/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił ww. decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2017 r. Sąd uznał, że wątpliwości Kolegium dotyczące rozpoczęcia przez inwestora robót budowalnych zmierzających do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia mogły zostać rozstrzygnięte na etapie postępowania odwoławczego, poprzez zwrócenie się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o udzielenie wyjaśnień, co do prowadzonych na nieruchomości postępowań. Wbrew stanowisku kolegium, brak było również konieczności uaktualnienia zapisów w ewidencji gruntów lub w księdze wieczystej przez spadkobierców strony, która zmarła, wobec istnienia w aktach postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] września 2015 r. i ustaliło warunki zabudowy dla rozbudowy siedliska rolniczego o 11 obiektów (pawilonów) do hodowli zwierząt futerkowych ( królików) o wymiarach: 150 m długości, 2,5 m szerokości, wielkość hodowli 59DJP wraz z utwardzeniem terenu pod pawilony na działkach o nr ewid.[...], [...] obręb [...], w miejscowości [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że projekt decyzji ustalający warunki zabudowy i "pozytywne" wyniki analizy znajdują się w aktach sprawy (tom II - karty akt 47-51 także karty 104-109 ). Teren objęty wnioskiem położony jest na obszarze, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wniosek dotyczy zabudowy zagrodowej, a powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z ta zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w tej gminie. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej. Istniejące/projektowane lub zagwarantowane umową uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Ponadto decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Kolegium stwierdziło, że teren inwestycji znajduje się w obszarze, na którym występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, zabudowa zagrodowa, tereny rolnicze łąk i pastwisk oraz tereny wód powierzchniowych. Kolegium stwierdziło również, że z protokołu kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] przeprowadzonej w dniu [...] maja 2013r. wynika, że dokonano rozbiórki samowolnie wykonanych utwardzeń nawierzchni - pasów betonowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się projekt pozytywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wraz z analizą urbanistyczną. Projekt ten został poddany procedurze uzgodnieniowej przewidzianej w art. 60 ust. 1, art. 53 ust. 3-5a i art. 54 u.p.z.p. Wnioskodawca posiada na terenie Gminy [...] gospodarstwo rolne o powierzchni - 21,5302 ha znacznie przekraczającej średnią wielkość gospodarstwa rolnego w gminie - 10,8983 ha. Na terenie wsi [...], wzdłuż drogi, do której przylega działka nr [...], znajduje się zabudowa zagrodowa rolnicza, zatem charakter zabudowy oraz istniejąca i planowana funkcja tej działki - objęta wnioskiem nawiązuje do form i funkcji już istniejących w tym obszarze. Zakładana hodowla do 59 DJP nie zalicza się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie narusza przepisów szczególnych określających dopuszczalna wielkość na 60 DJP. Jak zaznaczyło Kolegium w obszarze analizowanym występują różne formy i funkcje zabudowy, w tym dwie dominujące i współistniejące: zabudowa zagrodowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Analizując zgromadzony materiał, w tym mapy, można wysnuć wniosek, że zabudowa zagrodowa stanowi pierwotną formę zagospodarowania analizowanego obszaru, a zabudowa jednorodzinna z niewielkimi wydzielonymi wtórnie działkami jest formą zagospodarowania nową. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji ustalono po przeprowadzeniu analizy funkcji i cech zagospodarowania terenu, w oparciu o zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Skargę na powyższą decyzję Kolegium złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. i J. N. oraz A. i K. N.. Zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 Kodeksu cywilnego, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP. Skarżący zarzucili decyzji kolegium również naruszenie art. 7, art. 8 oraz art. 10, art. 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 68 ust. 2 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 13 72 ust. 3 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081) poprzez niewywiązanie się przez SKO obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej oceny. Skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący wyjaśnili, że decyzja jest dla niech krzywdząca bowiem przed kupnem działki dowiadywali się o przyszłe przeznaczenie terenu. Otrzymali informację, że w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, aktualnego również dzisiaj, działka przeznaczona jest na tereny turystyczne. Czują się oszukani, ponieważ ustalenia studium zagospodarowania przestrzennego nie mają w tej chwili żadnego znaczenia mimo, iż są podstawą do ustalania planów zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Skarżących decyzja Kolegium zezwala na rozbudowę siedliska do hodowli zwierząt futerkowych. Inwestor prowadzi szereg innych działalności gospodarczych np. stacje paliw płynnych i gazowych, składnice węgla, hodowla norek w gminie [...] i bardzo dużo innych, których nie sposób wymienić z uwagi na ich ilość. Jak stwierdzili Skarżący ferma docelowo ma posiadać 11 pawilonów, każdy po 150 m.. Stanowiło by to 8428 królików. Zwierzęta które były by utrzymywane pojedynczo bądź z młodymi do 2,5 kg w pomieszczeniach 0,18m. x 0,38m., stanowiły by 8684 królików. Powierzchnia podłogi dla królików utrzymywanych grupowo nie powinna przekraczać przy masie 2,5 kg - 0,06 m co wskazuje, że w jednej klatce mieszczą się 3 króliki. Według tych norm standardowych dla klatek liczba królików wzrasta do 26 052. Skarżący podkreślili, że zgodnie z art. 144 k.c. właściciel nieruchomości powinien przy wykorzystaniu prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystania z nieruchomości sąsiednich. Stałe przebywanie pod wpływem trudnego do zniesienia przykrego zapachu, który będzie nieodłącznym elementem prowadzonej działalności wnioskodawcy stanowi ogromną uciążliwość, która może wpływać na stan pogorszenia środowiska pomimo, że nie przekracza norm emisyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji należało mieć na uwadze, że w sprawie orzekał już sąd administracyjny. Uwaga ta ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" – stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej – dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, uw. 2, 4 i 9 do art. 153). Natomiast moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że organy administracji muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Oznacza to zatem zakaz formułowania nowych ocen prawnych sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu (por. Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 170, Lex 2016; wyroki NSA z dnia 15 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 306/10, z dnia 10 lutego 2011 r. sygn. akt I OSK 1241/10 oraz z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 1865/11; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy w pierwszej kolejności sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym i ocenie prawnej wyrażonej przez sąd, gdyż jest to główne kryterium poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 729/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przypomnieć wobec tego należy, że w prawomocnym wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 562/16 Sąd wskazał, że spełnienie wymogu dobrego sąsiedztwa, nie ma charakteru absolutnego, gdyż stosownie do treści art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w sprawie II SA/Po 562/16 jako przedwczesne ocenił zakwalifikowanie przez Kolegium przedmiotowej inwestycji jako zabudowy zagrodowej. Sąd stwierdził jednocześnie, że art. 61 ust. 4 u.p.z.p. ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania. Sąd zauważył, że przepisy prawa nie zawierają definicji legalnej pojęcia "zabudowy zagrodowej", jednak zgodnie z utrwalonymi w judykaturze poglądami na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza. Rzeczona zabudowa to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych, bądź w gospodarstwach leśnych. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Cytowanym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r. organ został zobowiązany do dokonania oceny, czy planowana inwestycja rzeczywiście posiada deklarowany we wniosku charakter zabudowy zarodowej. Sąd zaznaczył przy tym, że dokonując takiej oceny organ powinien mieć na uwadze, że nawet okoliczność, iż planowana ferma królików miałaby zostać zlokalizowana na terenie o nadal przeważającym rolniczym charakterze, pośród zabudowy zagrodowej, sama w sobie jeszcze nie przesądza, iż zachowana zostanie "zasada dobrego sąsiedztwa". Nie ma w tym zakresie żadnego "automatyzmu", lecz w każdym przypadku wymagana jest zindywidualizowana, wnikliwa analiza, uwzględniająca istotne cechy zarówno zastanej zabudowy i sposobów zagospodarowania, jak i projektowanego przedsięwzięcia, w tym w szczególności gabarytów jego infrastruktury oraz skali produkcji W ocenie Sądu dokonującego kontroli decyzji Kolegium z dnia [...] stycznia 2019 r. organ odwoławczy ponownie nie przedstawił uzasadnienia dla dokonania kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako zabudowy zagrodowej. Z treści rozstrzygnięcia jednoznacznie wynika, że organ dokonał ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej, jednak w treści uzasadnienia w żaden sposób nie wyjaśnił powodów takiej kwalifikacji planowanej inwestycji. Wprawdzie wykonując zalecenia Sądu wynikające z wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. organ pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. (k. 112) zwrócił się do inwestora o uzupełnienie wniosku poprzez nadesłanie map geodezyjnych, na których zaznaczona będzie istniejąca zabudowa, ze wskazaniem, które z zabudowań mają charakter mieszkalny, istniejącej zabudowy inwentarskiej i wiaty oraz budynków które inwestor zamierza przeznaczyć dla potrzeb hodowli królików, niemniej jednak z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ dokonał oceny przedłożonych przez inwestora dokumentów. Organ odwoławczy ustalając warunki zabudowy dla zabudowy zagrodowej, pomimo konkretnych wytycznych wynikających z wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 562/16, bezrefleksyjnie zaakceptował wyjaśnienia Inwestora, co do charakteru planowanej zabudowy, udzielone w pismach kierowanych do organu. Raz jeszcze przypomnieć zatem trzeba, że w wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. Sąd dokonał wykładni pojęcia zabudowy zagrodowej oraz w sposób precyzyjny wskazał jakiego rodzaju ustaleń organ powinien dokonać w toku ponownie prowadzonego postępowania. Co istotne Sąd podkreślił, że fakt, iż planowana ferma królików miałby zostać zlokalizowana na terenie o przeważającym rolniczym charakterze, nie przesądza o możliwości ustalenia warunków zabudowy. Organ zobligowany był do dokonania zindywidualizowanej i wnikliwej oceny, uwzględniającej istotne cechy zarówno zastanej zabudowy i sposobów zagospodarowania, jak i projektowanego przedsięwzięcia, w tym w szczególności gabarytów jego infrastruktury oraz skali produkcji. Takiej oceny organ odwoławczy w dalszym ciągu nie przeprowadził. Oznacza to, że Kolegium nie wykonało zaleceń wynikających z wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r., czym naruszyło art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 § i art. 107 § 3 k.p.a. Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy, mając na uwadze stanowisko Sądu wyrażone w niniejszym wyroku, jak również w wyrokach z dnia z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 562/16 oraz z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Po 5/18, a w szczególności mając na uwadze wyrażone już w niniejszej sprawie stanowisko co do wykładni pojęcia zabudowy zagrodowej, dokona samodzielnej, wnikliwej oceny charakteru planowanej zabudowy, a następnie stanowisko to w sposób przekonujący przedstawi w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 p.p.s.a. zasądzając od organu administracji na rzecz Skarżących zwrot kosztów postępowania w kwocie stanowiącej równowartość uiszczonego w sprawie wpisu od skargi ([...] zł).