II OSK 1479/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 1537/20 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 lipca 2020 r. nr 65/SPEC/2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz M. O. kwotę: 760 (siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 lutego 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 1537/20 oddalił skargę M. O. (dalej skarżący) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 lipca 2020 r., nr 65/SPEC/2020 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia 18 lipca 2016 r., nr 496/U/2016, na podstawie art. 105 § 1 i art. 98 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm.; dalej zwanej k.p.a.), po wszczęciu postępowania na wniosek inwestora – Gminy [...], umorzył postępowanie dotyczące wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotyczącej budowy ulicy [...] w [...] na dz. ew. nr [...], gm. [...]. Skarżący złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją, a Starosta po wznowieniu postępowania decyzją z dnia 10 lutego 2020 r. nr 57/o/2020, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 150 § 1 k.p.a., odmówił zmiany decyzji z dnia 18 lipca 2016 r. z uwagi na fakt, że w chwili jej wydania skarżący nie był właścicielem dz. ew. nr [...] i nie wykazał skutecznie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 3 lipca 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlanego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; dalej zwanej dalej ustawą) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał art. 11d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474, ze zm.; dalej zwanej specustawą drogową) i stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka braku udziału strony. Jego zdaniem nie można tego wywodzić z faktu niedoręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak i o wydaniu decyzji w szczególności, że doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej następuje w drodze publicznego obwieszczenia. Skuteczność domniemanego prawnie doręczenia tego typu decyzji właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości, objętych skutkami prawnymi tej decyzji, związana jest z publicznym zawiadamianiem o wydaniu decyzji. Wskazał również, że domniemywa się, iż doręczenie decyzji wskazanym osobom nastąpiło po upływie terminu 14 dni od dnia publicznego zawiadomienia o jej wydaniu. Podsumowując organ odwoławczy uznał, że skoro decyzję stronie doręczono i była zawiadomiona o wszczęciu postępowania, a w konsekwencji miała zapewniony czynny udział w postępowaniu od wszczęcia do zakończenia ostateczną decyzją, to nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Podkreślił, że skarżący nie posiadał interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego kwestionując przyjęcie, że nie posiada interesu prawnego i nie może żądać skutecznie podjęcia czynności organu w trybie nadzwyczajnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę zgodził się z organami, że wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należało uznać za bezzasadny. Jak podał, kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest to, że w uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż w chwili wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie był właścicielem dz. ew. nr [...]. Organ podkreślił, że wnioskujący o wznowienie postępowania, nie wykazał skutecznie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Sądu zasadnie organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka braku udziału strony. W szczególności nie można tego wywodzić z faktu niedoręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak i o wydaniu decyzji. Wyjaśnił, że decyzję o zezwoleniu na realizacją inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi. Natomiast pozostałe strony tej decyzji zawiadamiane są o jej wydaniu przede wszystkim poprzez publiczne ogłoszenie, określone w art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej. Ogłoszenie to następuje w formie obwieszczenia w urzędzie organu, który wydał decyzję. Zatem okoliczność wydania decyzji w pierwszej instancji przez wojewodę podlega obwieszczeniu publicznemu w urzędzie wojewódzkim. Ponadto takie obwieszczenia powinny być zamieszczone w siedzibach urzędów gmin, przez których obszar ma przebiegać dana droga, na stronach internetowych tych gmin oraz w prasie lokalnej. W ocenie Sądu, zasadnie organy uznały, że w niniejszej sprawie nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż zawiadomienie o wydaniu decyzji ma jedynie charakter informacyjny. Tym samym nie można mówić o braku udziału w postępowaniu, w szczególności gdy decyzję stronie doręczono (w drodze publicznego obwieszczenia) oraz gdy strona była zawiadomiona o wszczęciu postępowania (zawiadomienie oraz publiczne obwieszczenie). Zatem strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu od wszczęcia do zakończenia postępowania ostateczną decyzją. Jak podkreślił, interes prawny ma tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna wynika wprost z normy prawa materialnego (konkretnego tytułu prawnego) i istnieje w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji te warunki nie zachodzą w przypadku skarżącego. Musi to być bowiem tytuł rzeczywisty, a nie wyłącznie hipotetyczny którego uzyskanie jest przyszłe i niepewne. Tym samym nie można przyjąć, że skarżący posiadał interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Skarżący wniósł skargę kasacyjną zaskarżając powyższy wyrok w całości. Podniósł w niej zarzuty: 1. naruszenia prawa materialnego tj. art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy poprzez błędną wykładnię tych przepisów a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie i przyjęcie za organami pierwszej i drugiej instancji, iż skarżący nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu zwykłym, a więc nie posiada interesu prawnego i nie może skutecznie żądać podjęcia czynności organu w trybie wznowieniowym, mimo że od dnia 5 listopada 2015 r. posiada tytuł prawny, potwierdzony stosownym wpisem w Księdze wieczystej nr [...] oraz wprowadzeniem zmian w rejestrze ewidencji gruntów i budynków w pierwszej połowie kwietnia 2016 r. ze zgłoszenia z 1 kwietnia 2016 r. do zabudowanej nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] bezpośrednio przylegającej do działki nr [...], która to nieruchomość zabudowana położona jest w obszarze niekorzystnego oddziaływania i wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości w tym zabudowy wynikającego w kontekście powołanych przepisów tj. - art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2020, ze zm.); - art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy w związku z § 1 ust. 1, ust. 3 pkt d, § 7 ust. 2 pkt 6 ppkt a, art. 108 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie; - art. 73 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 112, art. 173 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219, ze zm.). a w związku z tym: - naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.), art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez niewłaściwą kontrolę zgodności z prawem kontrolowanej decyzji Wojewody Mazowieckiego i niezastosowanie go w niniejszej sprawie, mimo że skarżący wykazał w skardze z dnia 14 sierpnia 2020 r. przywołanymi ww. przepisami prawa, iż jego zabudowana nieruchomość oznaczona ewidencyjnie nr [...] położona jest w obszarze niekorzystnego oddziaływania i przysługuje mu legitymacja procesowa strony postępowania, a co za tym Idzie niezasadne oddalenie skargi w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. 2. naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mleć istotny wpływ na wynik sprawy tj. a. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie powierzchownej, wybiórczej i niedostatecznej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz niewłaściwą ich ocenę, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie, przyjmując, że skarżący, mimo zamieszkania w odległości zaledwie 2 m od pasa drogowego i posiadający tytuł prawny do zabudowanej nieruchomości nr [...] od dnia 5 listopada 2015 r. potwierdzony wpisem w Księdze wieczystej nr [...] oraz wprowadzeniem zmian w rejestrze gruntów i budynków w pierwszej połowie kwietnia 2016 r. ze zgłoszenia w dniu 1 kwietnia 2016 r. w Starostwie Powiatu Warszawskiego Zachodniego, a więc przed wydaniem decyzji Starosty z dnia 18 lipca 2016 r. nie posiadał legitymacji procesowej do występowania na prawach strony w postępowaniu zwykłym, mimo że nieruchomość jego narażona byłaby, na różnego rodzaju uciążliwości (hałas, zanieczyszczenia spalin, podtapianie nieruchomości) włącznie z zakłóceniem miru domowego w porze nocnej a w szczególności ograniczenie w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tej nieruchomości ze względu lokalizacji pasa drogowego poprzez projektowanie budynków na działce nr [...] co najmniej w odległości 6 m od gminnej drogi publicznej, a w rezultacie niepełny zakres kontrolowanej decyzji; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 49 k.p.a. w związku z art. 11d ust. 5, art. 11f ust. 2 art. 11 ust. 3 oraz art. 11f ust. 3 specustawy drogowej poprzez rażące naruszenie tych przepisów, z uwagi niepoinformowania pozostałych stron postępowania (w tym skarżącego) w jakiejkolwiek formie, czy to przez obwieszczenie, wywieszenie na tablicy ogłoszeń urzędów administracji publicznej, czy zwyczajowo przyjętej formie w danej miejscowości, co skutkowało brakiem w ogóle wiedzy o wszczęciu postępowania, jego zawieszeniu i wydaniu decyzji Starosty z dnia 18 lipca 2016 r. umarzającej postępowanie o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na działkach wymienionych w tej decyzji, w tym na działce nr [...]; c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonanie pobieżnej kontroli, pominięcie istotnych i decydujących dowodów w sprawie związanych z datą nabycia tytułu prawnego do zabudowanej nieruchomości (05-11-2015 r.) i wprowadzenie zapisu w ewidencji gruntów i budynków w pierwszej połowie kwietnia 2016 r. o wskazaniu jako właściciela skarżącego w kontekście daty wydania decyzji ostatecznej Starosty z dnia 18 lipca 2016 r. a także przy ustalaniu przymiotu strony, wystosowanie wezwania z dnia 15 listopada 2019 r. na podstawie art. 50 § 1 k.p.a. i art. 36 § 2 k.p.a. tylko w części nie pouczając o przysługującym prawie do wniesienia ponaglenia i zastosowanie tych przepisów przed wszczęciem postępowania wznowieniowego, oraz wznowienie postępowania na podstawie art. 149 k.p.a. podczas gdy przepis ten posiada cztery jednostki redakcyjne i wydanie wyroku bez koniecznej i prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a co się z tym wiąże przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, co doprowadziło do stwierdzenia braku przymiotu strony i oddalenie słusznej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. tj. - art. 50 § 1 k.p.a. poprzez zastosowanie go już na wstępnym etapie postępowania, podczas badania wniosku wyłącznie w zakresie spełnienia wymogów formalnych; - art. 36 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, nie tylko w części tj. bez zamieszczenia pouczenia o prawie wniesienia ponaglenia ale przede wszystkim przed wszczęciem postępowania wznowieniowego; - art. 149 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przy wznowieniu postępowania, podczas, gdy artykuł 149 k.p.a. posiada cztery jednostki redakcyjne; - art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. w związku z art. 11 d ust. 5 i art. 11 f ust. 3 specustawy drogowej, wskutek niepodania w postępowaniu zwykłym informacji do publicznej wiadomości w jakiejkolwiek formie i w ten sposób nie zawiadamiając pozostałych stron postępowania o wszczęciu postępowania, co naruszyło zasady czynnego udziału stron na każdym etapie postępowania, zaś skarżącego z chwilą nabycia przymiotu strony, stosownym wpisem w Księdze wieczystej nr [...] w dniu 05-11-2015 r. potwierdzonego prawa własności do zabudowanej nieruchomości nr [...] przylegającej bezpośrednio do działki nr [...], na której zaplanowano budowę gminnej drogi publicznej; - art. 109 w związku z art. 49 w związku z art. 105 § 1 i art. 98 § 2 k.p.a. w związku z art. 5 ust. 1 ustawy poprzez brak zawiadomienia o wydanej decyzji Starosty z dnia 18 lipca 2016 r. umarzającej postępowanie, wskutek uprzednio zawieszonego postępowania i zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z wyłączeniem specustawy w momencie zawieszenia postępowania; - art. 98 § 1 w związku z art. 28, art. 101 § 1 art. 109 § 1 k.p.a. poprzez zawieszenie postępowania nie informując stron o podejmowanych czynnościach procesowych; - art. 105 § 1 w związku z art. 98 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 1 ustawy poprzez niezasadne jego zastosowanie z uwagi na dowolny termin jego umorzenia i przekroczenie ustawowego trzyletniego terminu liczonego ściśle od daty wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz powołanie art. 28 ustawy bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej; d. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia przejawiającego się brakiem wyczerpującego ustosunkowania się w uzasadnieniu, zaskarżonego wyroku do argumentów, wskazanych w skardze z dnia 14 sierpnia 2020 r. tj. – w jakim trybie postępowanie o wydanie zezwolenia na realizację gminnej drogi publicznej zostało wszczęte, czy na podstawie przepisów specustawy drogowej, czy też na podstawie ogólnych przepisów Prawa budowlanego, brak odniesienia się w zakresie ustalenia przymiotu strony w kontekście powołanego w wezwaniu Starosty z dnia 15 listopada 2019 r. art. 50 § 1 k.p.a. do składania wyjaśnień przez skarżącego, mimo nie wszczęcia postępowania wznowieniowego, brak odniesienia się do zastosowania w części treści art. 36 § 2 k.p.a. przed wznowieniem postępowania, brak odniesienia się do art. 149 k.p.a. na podstawie którego, wznowiono postępowanie administracyjne bez wskazania właściwej jednostki redakcyjnej tego przepisu, brak odniesienia się do posiadania tytułu prawnego z dniem 5 listopada 2015 r. i wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów i budynków w pierwszej połowie kwietnia 2016 r. do zabudowanej nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] położonej na obszarze niekorzystnego oddziaływania w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy przy ustalaniu przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w związku z zaplanowaną inwestycją drogową na działce nr [...] w kontekście wydania ostatecznej decyzji Starosty dopiero w dniu 18 lipca 2016 r. Z uwagi na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz przed Sądem pierwszej instancji (w tym kosztów opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku, za sporządzenie skargi kasacyjnej przez adwokata, opłatę skarbową za udzielone pełnomocnictwo) według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że zrzeka się z rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Na wstępie należy zauważyć, że co do zasady rację ma Sąd I instancji, że obwieszczenie o wydaniu decyzji w trybie specustawy drogowej dotyczyło skarżącego, gdyż na dzień wydania decyzji nie był ujawniony w katastrze nieruchomości jako właściciel nieruchomości, której dotyczyła decyzja. Zgodzić się należy również, że tego typu zawiadomienie zarówno o wszczęciu postępowania jak i wydaniu decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej ma wyłącznie charakter informacyjny i nie rodzi żadnych skutków procesowych. Z akt sprawy nie wynika jednak, że doszło do skutecznego obwieszczenia, gdyż akta nie zawierają w tym zakresie żadnych dokumentów i nie było to przedmiotem oceny organów oraz Sądu I instancji. W przypadku gdy publiczne ogłoszenie obwieszczenia o wydaniu decyzji dokonywane jest w różnych miejscach i za pomocą różnych środków przekazu, dopuszczonych przez art. 11f ust. 3 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należy ustalić dzień, w którym obwieszczenie o wydaniu decyzji zostało zamieszczone najpóźniej i ten traktować jako dzień doręczenia decyzji przez publiczne ogłoszenie, a więc w trybie art. 49 k.p.a. ( por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 234/11, LEX nr 992514). Nadto zarówno organy administracji jak i Sąd I instancji stoją na stanowisku, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym z uwagi na fakt, że decyzja o realizacji inwestycji drogowej nie dotyczyła jego działki, w sytuacji gdy skarżący swój interes prawny do bycia stroną postępowania wznowieniowego wywodzi z faktu, że jest właścicielem działki bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji a jego budynek usytuowany jest w odległości dwóch metrów od projektowanej drogi. Te okoliczności nie były w ogóle przedmiotem oceny zarówno organów jak i Sądu I instancji. Jeżeli organ odowławczy potwierdzi, że było prawidłowe obwieszczenie, nie może być wówczas mowy o pominięciu skarżącego jako strony, zatem wykluczona jest przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. co powoduje, że zasadna jest decyzja odmawiająca uchylenia decyzji. Natomiast jeżeli nie było obwieszczenia to doszło do naruszenia prawa skarżącego jako strony do uczestniczenia w tym postępowaniu. Odrębną kwestią jest ocena interesu prawnego skarżącego, który wskazuje, że realizacja drogi w bezpośrednim sąsiedztwie jego budynku mieszkalnego może doprowadzić do zalewania jego nieruchomości na skutek wadliwie wykonanego odwodnienia drogi oraz stwarzać bezpośrednie niebezpieczeństwo z uwagi na zbyt bliską odległość budynku od krawędzi jezdni. Organ administracji oraz Sąd I instancji powinny odnieść się do tych kwestii poddając ocenie wskazane przez skarżącego w tym zakresie przepisy prawa materialnego. Przedwczesne byłoby odnoszenie się przez NSA do zarzutów dotyczących wadliwości samej decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej oraz postępowania w ramach którego została wydana, w sytuacji gdy nie została jeszcze rozstrzygnięta kwestia interesu prawnego skarżącego do bycia stroną postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego wydania tej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzekając na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1, art. 205 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.