VII SA/Wa 1617/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Sygnatura akt VII SA/Wa 1617/09 UZASADNIENIE W dniu 22 lutego 2008 r. inwestor – S. Sp. z o.o. w W. zgłosił zamiar zainstalowania wolnostojącej dwustronnej tablicy reklamowej na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] w W. przy ul. P. w W. Do zgłoszenia załączono 1 egz. projektu budowlanego powtarzalnego tablicy reklamowej "S-18" TYP V o wym. 6,0X3,0 m na słupie o wys. 4,2 m i fundamencie prefabrykowanym o wym. 2,8m x 2,8m. Do zgłoszenia został dołączony projekt budowlany powtarzalny tablicy reklamowej S-18 Typ V opracowany w październiku 2004 r. Oraz Projekt zagospodarowania działki Nr [...] obręb [...] w W. przy ul. P. Prezydent [...] po analizie przedłożonego projektu stwierdził, że przedmiotem zgłoszenia jest wolnostojące urządzenie reklamowe trwale związane z gruntem, które należy zaliczyć do kategorii budowli, o których mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.). Zgodnie z tym przepisem budowlą jest każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury. Ustawodawca wśród przykładowych obiektów będącymi budowlami wymienił wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe oraz fundamenty pod urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ w uzasadnieniu powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06; wyrok z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05). Zgodnie z ww. orzecznictwem o tym czy w danym przypadku można mówić o instalacji czy budowie decyduje sposób połączenia z gruntem. Technika, czy technologia z tym związana, nie mogą świadczyć o tym, czy jest to w rozumieniu ustawy trwałe, czy też nie trwałe połączenie z gruntem. Nie można również wymiennie w zależności od potrzeb, używać terminów instalowanie i budowanie, bowiem każdy z nich ma w języku polskim swoje przeznaczenie. Ponadto przy analizie niniejszego zagadnienia należy zwracać uwagę na opis techniczny konstrukcji, z którego wynikać może, iż posadowienie przedmiotowego obiektu wymagało przygotowania określonego nośnika (stopy żelbetowej) i wiązało się z koniecznością zadziałania w określony sposób na istniejący w miejscu jego usytuowania grunt, poprzez jego częściową wymianę i wzmocnienie. Wzmocniona warstwa posadowienia musiała stanowić wystarczająco stabilną podstawę dla słupa z tablicą. Stąd dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. Mając na uwadze wnioski wynikające z powyższego orzecznictwa organ w niniejszej stwierdził, iż wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wskazał, iż budowę obiektu budowlanego, która nie mieści się w katalogu art. 29 Prawa budowlanego, należy poprzedzić również uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 w zw. z art. 50 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W świetle wyżej wskazanych argumentów organ na podstawie art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r, Nr 98, poz. 1071, ze zm.) zw. dalej k.p.a., oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tj. Dz. U. z 2001 r, Nr 142, poz. 1592, ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu tablicy reklamowej "S-18" TYP V o wym. 6,0X3,Om na słupie o wys. 4,2m i fundamencie prefabrykowanym o wym. 2,8m x 2,8m na posesji przy ul. P. w W. Od ww. decyzji odwołanie wniósł inwestor zarzucając decyzji Prezydenta [...] naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] rozpoznając ww. odwołanie wskazał, że w przedmiotowej sprawie wolno stojące urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale związanym z gruntem. Organ II instancji w uzasadnieniu również powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Zgodnie z wyrokami NSA z 25 maja 2007 r. oraz z 20 czerwca 2008 r. do budowli będących wolno stojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego (wyroki NSA: sygn. akt: II OSK 1509/06, oraz sygn. akt: II OSK 680/07). Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dany obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego, nie jest obojętna jego wielkość oraz cechy konstrukcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Stanowisko to zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 735/08, w którym stanowiska obu tych wyroków zostały przytoczone jako w pełni obowiązujące. Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, iż wykonanie tego typu urządzeń reklamowych nie można uznać za "instalowanie". Zdaniem sądu nie ulega wątpliwości, iż roboty budowlane związane z wykonaniem tego typu urządzenia reklamowego to budowa a więc wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. W związku z powyższym organ stwierdził, że jak wynika z dołączonego do zgłoszenia projektu, na przedmiotową inwestycję składają się dwustronna tablica reklamowa o wymiarach 6,36m x 3,36m, żelbetonowa podstawa z elementu prefabrykowanego o wymiarach 2,8m x 2,8m oraz słup z rury stalowej. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to około 8m. Powyższe wymiary oraz obecność fundamentu uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Równocześnie inwestor do zgłoszenia załączył "projekt budowlany" sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawienia budowlane i zaświadczenie izby o przynależności do samorządu zawodowego. Projekt zawiera oświadczenie projektanta i osoby sprawdzającej o wykonaniu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Tak sporządzony projekt budowlany jest wymagany na mocy art. 35 Prawa budowlanego jako załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. z tego względu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła spółka S. Sp. z o.o. w W. Wniosła o uchylenie decyzji [...] Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Spółka zarzuciła naruszenie art. 3 pkt 3 i art. 29 prawa budowlanego poprzez niewłaściwą ich wykładnię. Skarżący wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a dokładnej z budowlą, z uwagi na fakt, że przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest trwale związane z gruntem, bowiem brak jest technicznego powiązania z gruntem. Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie dokonuje jedynie instalacji słupa ogłoszeniowego zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że nie odpowiada ona prawu jednakże z innych przyczyn niż zostało to wskazane w skardze. W pierwszej kolejności podnieść należy naruszenie przez organ art. 80 w związku z art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie dowolnych ustaleń faktycznych, przyjętych bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a także zarzut naruszenia art. 77 § 1 w związku z artykułem 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w następstwie nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Naruszenie tych przepisów wpłynęło na naruszenie innych przepisów procesowych, w tym art. 107 § 3 k.p.a. Organ administracji nie przeprowadził w istocie postępowania wyjaśniającego, nie odnosząc się do podstawowych dokumentów w sprawie, jakim są załączone do zgłoszenia projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu. Organ nie dokonał analizy i oceny tych dokumentów, a także nie wskazał, w zgodzie z art. 107 § 3 k.p.a., na jakie dowody powołuje się rozstrzygając sprawę. Organ nie wskazał z jakich sformułowań projektu można wyprowadzić wnioski co do tego, że w tym konkretnym przypadku chodzi o proces budowy w rozumieniu art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego, a nie o proces instalacji. Dalej organ przeoczył, a przynajmniej w ogóle nie odniósł się do tego, iż do wniosku załączono projekt powtarzalny, niewłaściwie adoptowany do konkretnego obiektu, w szczególności, że z projektu tego nie wynika, czy i w jaki sposób maja być wykonywane prace przy posadowieniu urządzenia reklamowego. W istocie proces dowodowy zastąpiony został powołaniem się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest w tym względzie jednolite. Większość orzeczeń skłania się do uznania, że ustawione na gruncie urządzenie reklamowe, ze względu na swoje rozmiary, a także sposób połączenia z gruntem wynikający z obciążeniowego działania stopy fundamentowej tworzy budowlę, 0 której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe). Tak np. w wyrokach sygn. akt II OSK: 1361, 1362, 1331, 1293, 735/08 i w wielu wyrokach wcześniej wydawanych. W innych orzeczeniach np. sygn. akt II OSK 931/05, a także ostatnio wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny: sygn. akt II OSK 1461/08 i II OSK 1465/08, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na inny aspekt zagadnienia, mianowicie na konieczność dokonania przez organ ustaleń, w jaki sposób dochodzi do powstania budowli, która stanowi wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W orzeczeniach tych Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że użyte w art. 29 ust. 2 pkt 6 pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w ustawie, zostało natomiast zdefiniowane pojęcie budowy, jako wykonywanie robót budowlanych w określonym miejscu. W konsekwencji Sąd dochodzi do wniosku, że nie sposób określić mianem instalacji, czegoś co odpowiada definicji budowy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie należy pogląd ten podzielić, gdyż w istocie przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego uzależnia możliwość dokonania zgłoszenia (czyli zwolnienia z potrzeby uzyskania pozwolenia na budowę) nie od tego, czy obiekt odpowiada pojęciu budowli, lecz od tego czy urządzenie reklamowe będzie instalowane, czy też będzie poddane procesowi budowy. To zaś, że w wyniku procesu budowy rozumianej jako wykonanie w określonym miejscu robót budowlanych powstanie budowla jest skutkiem i wynikiem tych robót. Podzielić zatem należy i te poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane w wielu wyrokach, iż nie można objąć systemem zgłoszenia wzniesienia budowli, przy czym nie można pomijać sposobu w jaki dochodzi do jej wzniesienia, jak to wynika z przytoczonych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt: II OSK 1461/08 II OSK 1465/08. O tym, czy zgłoszone urządzenie reklamowe należało zakwalifikować jako objęte działaniem tego przepisu decyduje, czy roboty związane z jego zamocowaniem odpowiadają pojęciu "instalacji". Chodzi zatem o ustalenie prawnego znaczenia wyrażenia "instalacja urządzenia". W ustawie nie zamieszczono legalnej definicji tego wyrażenia. Analizę prawnego znaczenia trzeba oprzeć, przede wszystkim, na wykładni językowej, gdy zaś i ta nie da jednoznacznej odpowiedzi, należy rozważyć znaczenie wątpliwych terminów pod kątem systemowym i celowościowym. Zgodnie z literalnym znaczeniem instalować to tyle, co montować urządzenie techniczne (za słownikiem PWN, Edycja 2003, CD-ROM, wersja 1,1). Wynika z powyższego, że instalacja urządzenia reklamowego oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej mówiąc, instalowanie urządzenia reklamowego polega na wykonywaniu szeregu czynności montażowych, w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe, które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania robót budowlanych określanych mianem budowy, których istota polega na wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu. Ustawodawca w 1997 r. zrezygnował z powiązania pojęcia instalacji z określonym miejscem, tj. połączenia tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego z obiektem budowlanym. Zmieniła się zatem zasadniczo norma prawna wyrażana w omawianym przepisie. Ustawodawca nadał pojęciu "instalacja" znaczenie szersze niż dotychczas, gdyż pojęcie to przestało już oznaczać jedynie połączenie tablicy lub urządzenia z obiektem budowlanym. Możliwe jest zatem dokonanie instalacji takich urządzeń i w innych miejscach niż na budynkach. Dokonując wyżej opisanej zmiany, ustawodawca pozostawił w niezmienionym kształcie pojęcie budowy jako "wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Skoro budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a obok istnieje pojęcie instalacji wymienionych urządzeń, które nie mieści się w zakresie pojęcia "budowa", oznacza to, że instalacją urządzenia reklamowego na gruncie będzie realizacja takiego obiektu, który nie jest wykonywany w określonym miejscu, może być natomiast zmontowany i ustawiony w dowolnym miejscu. To, że w wyniku wykonania budowy powstają budynki, obiekty małej architektury i budowle, w tym trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe jest zaś skutkiem wykonywania robót budowlanych określonych przez ustawodawcę w art. 3 pkt 6 jako budowa. Jeżeli zatem dochodzi do wykonania urządzenia reklamowego w inny sposób niż jego budowa, które nie musi być wykonywane (budowane) przez podjęcie robót budowlanych w określonym miejscu, przyjąć należy że doszło do zainstalowania takiego urządzenia jako mieszczącego się w dyspozycji normy wyrażonej w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.). Na tego rodzaju instalację nie jest wymagane pozwolenie budowlane, a wystarcza zgłoszenie zamiaru realizacji takiej inwestycji. Również oceniając sprawę z punktu widzenia celów, które ustawodawca zamierzał osiągnąć, tj. uproszczenia procesu inwestycyjnego, nie można uznać, że instalacja urządzenia reklamowego, o którym mowa w 29 ust. 2 pkt 6 wymaga pozwolenia budowlanego. Takie też stanowisko zajmował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie już w wyroku z dnia 12 stycznia 2006 r., sygn. akt Vii SA/Wa 1083/05. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podziela poglądu wyrażonego w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, iż wykonywanie robót związanych z zainstalowaniem urządzenia reklamowego, z uwagi na jego wielkość, wymaga pozwolenia budowlanego. Jeśli nie dochodzi w konkretnym przypadku do wykonania robót odpowiadających pojęciu budowy, zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Jeśli organ dostrzegłby natomiast, iż przedmiot zgłoszenia objęty dyspozycją art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo też wypełniać inne przesłanki wymienione w ust. 7 tego przepisu obowiązującego w dacie orzekania przez organy, wówczas może - w drodze decyzji - nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu. Wyjaśnienie powyższych kwestii było konieczne dla przeprowadzenia ocen w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego w zaskarżonej decyzji. Uwzględniając to, co powiedziano wcześniej, podstawowym zadaniem organu administracji było dokonanie ustalenia w jaki sposób inwestor zamierza zrealizować obiekt budowlany, gdyż to od sposobu wykonania robót budowlanych będzie zależało czy ma być on budowany czy też instalowany. W tym celu należało zbadać projekt budowlany oraz przeanalizować projekt zagospodarowania terenu stanowiące załączniki do zgłoszenia, gdyż z opisu i części graficznej ww. dokumentów kwestie te powinny wynikać. Badając treść zaskarżonej decyzji oraz akta sprawy Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek śladów badania przez organ administracji projektu budowlanego. Zamiast tego organ ograniczył się do stwierdzenia, że zarówno wielkość obiektu, jak i jego sposób połączenia z gruntem przesądzają o tym, że jest to budowla, a jako taka, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega pozwoleniu na budowę, a nie zgłoszeniu. Organ naruszył podstawowy obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego, zapoznania się z projektem i oceny tego dowodu, a w konsekwencji ustalenia stanu faktycznego sprawy, co dopiero daje podstawę do zastosowania subsumcji prawnej pod określoną normę prawa. Przede wszystkim zaś organ nie wyjaśnił, w oparciu o materiał dowodowy tej konkretnej sprawy, dlaczego urządzenie reklamowe będące przedmiotem zgłoszenia uznał za budowlę. To, że Naczelny Sąd Administracyjny w wielu innych sprawach przyjął, na gruncie stanów faktycznych ustalonych w tamtych sprawach, że urządzenia te były budowlami, nie może przecież zastąpić dokonania ustaleń faktycznych w badanej sprawie i wyprowadzenia z nich stosownych wniosków. Naruszono zatem zasady i dalsze przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 77, 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. nie wyjaśniając podstawowych okoliczności sprawy, co zasadnie podniesiono w skardze. Jak ważna zaś dla wyników postępowania jest szczegółowa analiza materiałów sprawy, w tym projektu budowlanego może świadczyć fakt, że w przedłożonym do akt projekcie pominięto w ogóle kwestię sposobu posadowienia urządzenia reklamowego wymienionego w zgłoszeniu. Również kwestii tej nie precyzuje projekt zagospodarowania terenu działki. Projekt powtarzalny pozostawia ją do załatwienia przez projektanta projektu adaptowanego do robót będących przedmiotem zgłoszenia (pkt 4.0). Projekt adoptowany nie odnosi się do sposobu umieszczenia urządzenia w określonym miejscu na prywatnej działce, które inwestor wybrał dla tego urządzenia. Z projektu powtarzalnego wynika, że fundament można ustawić na podłożu betonowym, asfalcie, lub bezpośrednio na gruncie - piaskach, piaskach gliniastych, żwirach. Dodano, że w przypadku zalegania w podłożu gruntów nienośnych należy wykonać podsypkę z pospółki, ew. piasku, czy żwiru. Nie wiadomo zatem, w jaki sposób zaprojektowano ustawienie tego konkretnego urządzenia na gruncie, co ma podstawowe znaczenie dla określenia czy będzie konieczne wykonanie w określonym miejscu prac budowlanych polegających na odpowiednim przygotowaniu podłoża. Kwestii tej nie precyzuje też projekt zagospodarowania terenu działki, który określa jedynie usytuowanie na działce obiektu. W przypadku stwierdzenia takiego stanu rzeczy, oceny zamiaru wykonania robót należy dokonywać w świetle definicji podanej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, rozważając czy w tym konkretnym przypadku będą wykonywane roboty budowlane odpowiadające pojęciu budowy zdefiniowanej w przywołanym przepisie, czy też będzie przeprowadzana instalacja nie wymagająca wykonania jakichkolwiek prac odpowiadających pojęciu budowy. Wyjaśnienie tej kwestii ma zaś podstawowe znaczenie dla oceny czy przewidziane przez inwestora roboty wymagają pozwolenia na budowę (jeśli do budowy miałoby dojść), czy też projektant nie przewiduje wykonania żadnych prac budowlanych w tym miejscu. Ponieważ ta podstawowa kwestia musi zostać w sprawie wyjaśniona organ II instancji po powtórnej ocenie stanu faktycznego sprawy, z uwzględnieniem wywodu niniejszego wyroku, winien w oparciu o art. 136 k.p.a. przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, w tym wezwać inwestora do uzupełnienia brakujących dokumentów wyznaczając stosowny termin ich przedłożenia, a następnie po uzupełnieniu stanu dowodowego sprawy i wnikliwej analizie uzupełnionego materiału podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Ubocznie dodać można, że Miasto [...] w ramach realizowanych zadań publicznych dysponuje wystarczającymi narzędziami, między innymi wynikającymi z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, aby rozwiązać w sposób generalny zagadnienia sposobu zagospodarowania przestrzeni, w tym dotyczące umieszczania reklam, a nadto, pełniąc funkcje zarządcy dróg publicznych może w zasadniczy sposób wpływać na sposób wykorzystania pasów dróg. Ponadto posiada wystarczające narzędzia do oceny czy inne nieruchomości wykorzystywane do wznoszenia urządzeń reklamowych są odpowiednie, w myśl przepisów prawa budowlanego, do przeznaczenia ich na cele instalowania reklam. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.