I SA/Bd 599/20

SENTENCJA I SA/Bd 599/20 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. spółka z o.o. w B. na czynności Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. w przedmiocie wezwania do przedłożenia dokumentów postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 7 lipca 2020 r. w firmie E. Sp. z o. o. (Skarżąca) została wszczęta kontrola podatkowa na podstawie imiennego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli podatkowej nr [...] z dnia [...] r. w zakresie rozliczenia Spółki z budżetem podatku od towarów i usług za 2016 r. W tym samym dniu, tj. 7 lipca 2020 r. Prezes Zarządu Spółki M. S. odebrał osobiście wezwanie dotyczące przedłożenia w terminie 7 dni od dnia odbioru pisma dokumentów źródłowych, tj. rejestrów sprzedaży i zakupu VAT, faktur sprzedaży i zakupu, wyciągów bankowych, umów najmu, dzierżawy, leasingu za okres objęty kontrolą. W wyznaczonym terminie nie przedłożono żadnych dokumentów ani też nie zostały złożone żadne wyjaśnienia. Z uwagi na powyższe w dniu 17 lipca 2020 r. organ wystosował do Spółki kolejne wezwanie o przedłożenie w terminie 3 dni od odbioru wezwania dokumentów wymienionych w treści pisma. W odpowiedzi na wezwanie z dnia 7 lipca 2020 r. w dniu 17 lipca 2020 r. wpłynęła prośba Spółki z o. o. E.o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi o 30 dni. Na wezwanie organu z dnia 17 lipca 2020 r. również nie przedłożono żadnych dokumentów, a reakcją Spółki było pismo, które wpłynęło w dniu 27 lipca 2020 r. o identycznej treści jak poprzednie, z wnioskiem o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi o 30 dni. W związku z tym, że w dniu 26 sierpnia 2020 r. upłynął termin 30 dni na dostarczenie dokumentów do kontroli i Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów ani nie złożyła żadnych wyjaśnień, w dniu 26 sierpnia 2020 r. skierowano do Spółki trzecie wezwanie o przedłożenie w terminie 3 dni od odbioru wezwania dokumentów wymienionych w treści pisma. Na wezwanie z dnia 26 sierpnia 2020 r. w dniu 4 września 2020 r. wpłynęła do organu ponowna prośba Spółki o identycznej treści jak na poprzednie wezwania, tj. o przedłużenie terminu do złożenia odpowiedzi o 30 dni. W odpowiedzi na pismo Spółki z dnia 31 sierpnia 2020 r. (wpływ do organu w dniu 4 września 2020 r.) Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w B. pismem z dnia 14 września 2020 r. skierował do Spółki ostateczne wezwanie o dostarczenie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli w terminie do 5 października 2020 r., tj. w terminie 30 dni wnioskowanym przez spółkę w złożonej odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 sierpnia 2020 r. uzasadniając to tym, że Spółka po upływie 2 miesięcy od wszczęcia kontroli podatkowej nie okazała żadnych dokumentów, a na kierowane do niej wezwania odpowiada pismem o takiej samej treści zmieniając jedynie datę wezwania i wnosząc za każdym razem o przedłużenie terminu o kolejne 30 dni na dostarczenie dokumentów nie informując, czy jest w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów wymienionych w wezwaniach. W odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie z dnia 14 września 2020 r. do organu wpłynęło pismo z dnia 29 września 2020 r. zatytułowane "skarga w trybie art. 50, 53, 57 i n. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dot. postępowania [...]". W skardze na czynności Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w B. wyrażone w piśmie organu z dnia 14 września 2020 r. oraz wezwaniu dotyczącym przedłożenia dokumentów za okres 2016 r., a także czynności w postaci doręczenia przez organ pism na adres poczty tradycyjnej pomimo wyboru przez stronę środków komunikacji elektronicznej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 144, art. 145, art. 121 § 1, art. 123 § 1 i art. 178 § 1 i art. 2A Ordynacji podatkowej. Wniosła o wydanie przez WSA w Krakowie postanowienia w przedmiocie wstrzymania czynności organu w postaci doręczeń za pomocą poczty tradycyjnej. Wniosła też o uchylenie przedmiotowych czynności, tj. doręczeń pocztą tradycyjną i zobowiązanie organu do stosowania doręczeń za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z przyczyn formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd zauważa, iż zakres kognicji sądów administracyjnych określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a wg § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 3 § 2a sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast w art. 3 § 3 ustawodawca określił, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ustawodawca przewidział zatem szerszą kontrolę sądu administracyjnego, wykraczającą poza sferę decyzji i postanowień, będących tradycyjnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Uznał bowiem, iż sądową kontrolą powinny być także objęte działania administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym), zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe, lecz także dotyczących praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy oraz inne (państwowe i niepaństwowe) jednostki organizacyjne, za pośrednictwem których państwo realizuje swoje zadania. Niemniej art. 3 § 2 pkt 4 expressis verbis wyłącza możliwość skarżenia "innych aktów i czynności" podjętych "w ramach postępowania administracyjnego określonego" w kodeksie postępowania administracyjnego oraz w postępowaniach określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej i w postępowaniach, do których mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego oraz Ordynacji podatkowej. Działy IV, V i VI Ordynacji podatkowej regulują "Postępowanie podatkowe", "Czynności sprawdzające" i "Kontrolę podatkową", a więc podstawowe kategorie postępowań regulowanych tą ustawą. Celem jaki towarzyszył ograniczeniu zaskarżalności aktów i czynności jest wykluczenie zaskarżania do sądu administracyjnego poszczególnych aktów i czynności podejmowanych w ramach sformalizowanych procedur. Dopiero bowiem po zakończeniu tych procedur sąd administracyjny dokonuje ich kontroli, a dokonywanie kontroli na etapie przeprowadzania tych czynności byłoby przedwczesne. Skarżący w istocie kwestionuje sposób doręczenia mu pism organu. Generalnie doręczenia na gruncie przepisów postępowania administracyjnego odbywają się przez techniczne czynności organu, którym w żaden sposób nie można przypisać władczych cech administracji charakterystycznych dla form objętych art. 3 p.p.s.a. Przede wszystkim nie stanowią przejawu władczego działania administracji i nie konkretyzują praw i obowiązków jednostki. Wobec tego, skoro doręczenia nie posiadają wyżej opisanych cech, to nie są objęte kognicją sądu administracyjnego. W tej sytuacji uznać należy, że nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. Skoro zatem ustawodawca wyłączył możliwość zaskarżania takich czynności w drodze skargi do sądu, to Sąd uznaje, iż niniejsza skarga nie może być objęta kontrolą sądowoadministracyjną. Skarga ta dotyczy bowiem czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych. W sytuacji, kiedy skarga nienależąca do właściwości sądu administracyjnego zostanie wniesiona, powinna zostać, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez sąd odrzucona. Z uwagi na powyższe Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.